Begraven

February 1st, 2009

Hij is begraven, die oude lieve man.

Het doet altijd zeer, in de kerk zijn, voor mij.
Maar, zoals mijn tante opmerkte, het is een manier van afscheid nemen. Een uniek moment om samen nog een laatste gedachte te hebben.

Toch, ik ben blij dat het achter de rug is.

Dood gaan hoort bij het leven, laat ik daar dan maar van uitgaan.

8 Responses to “Begraven”

  1. Els Says:

    Stilstaan bij verdriet doet pijn maar, het werkt ook louterend.
    Ikzelf heb de begrafenis van mijn grootmoeder niet kunnen meemaken door omstandigheden. Dat verdriet, dat ik niet samen met mijn familie kon doorleven, heeft me lang achtervolgd.Zelfs tot het moment dat we afscheid moesten nemen van een ander famileiid.
    Rituelen hebben een belangrijke plaats en zijn dragend in ons leven, voor goede en minder goede gebeurtenissen.

  2. Nonkel Bram Says:

    een kerk is idd iets raars… mensen huwen er, worden er gedoopt, worden er begraven…
    je woorden en tekstje hebben mij ook ontroerd!!!
    heb er een niet zo leuke opmerking over gekregen maar soit, dat zegt dan weer meer over die persoon dan over mezelf!

  3. marc tiefenthal Says:

    beste nicht,
    welke onverlaat zou iets aan Bram hebben verteld dat hij niet zo leuk vond? Ik ben hier dus eindelijk beland en zal je in de komende dagen uitvoerig lezen.

  4. Nonkel Bram Says:

    een cynisch persoon die zei dat hij graag mijn speech had gehoord maar dat deze in het water was gevallen… het was een gedichtje van meter dat ik wou voorlezen maar het lukte me niet omdat ik te ontroerd was! blijkbaar vond die ene persoon dat niet gepast en moest hij er nog een klein schepje bovenop doen…? soit… ik heb nergens spijt van!

  5. clarissejananoukmarie Says:

    @Marc: Wees welgekomen! Blij dat je ons vervoegt.

  6. meter Says:

    Je was wie je was Bram, en deze persoon die commentaar heeft gegeven zou dat gedicht van meter ook niet kunnen zeggen hebben.Je hebt het geprobeerd, en dat was was voor je peter al een groot iets, want een kerk, op dat moment is niet zo leuk.Ben nog steeds trots op je dat je het tenslotte nog durfde.greets nonkel frank

  7. Tante Mieke Says:

    Volgende keer Bram, als we elkaar treffen in Ieper gaan we samen jij en ik naar peter en lezen het samen voor , en al moeten we honderdduizend tranen laten vloeien, we doen het gewoon en het zal anders zijn dan in de kerk, zonder al die mensen, geen blikken op ons gericht en zonder dat beklemmende gevoel! Ik had het ook niet gekund jongen en daarom bewonder ik Marie en Charlotte en jou ook omdat je het op zijn minst hebt geprobeerd. Een dikke knuffel voor jou ( en Co ).

  8. Nonkel Bram Says:

    merci 🙂

Leave a Reply