Uren

January 23rd, 2009

Stel je voor: op een doodgewone werkdag als vandaag heb ik 3 uur kunnen lezen. Drie uur lezen, zonder gestoord te worden door kinderstemmen, -handjes en kinderlichaampjes. Niemand die me belde (mijn gsm stond af), geen lastige vragen of moeilijke wetgeving die ik moest interpreteren.

Niets of niemand, alleen mijn boek en mezelf.

Treinen, trammen en bussen kunnen heerlijk zijn.
De som der dagen van Allende ook.
Ik hou niet van haar volledige oeuvre, maar ik vind haar beschrijvende kwaliteiten zeer sterk. Bovendien warmt het clanverhaal mijn koude winter op, en hoef ik niet na te denken tijdens het lezen.

Maar tussen al dat lezen door, krimpt mijn maag ineen bij de vreselijke gebeurtenissen van vandaag. Wat mijn dag op slag realistischer, harder en pijnlijker maakt.

Leave a Reply