Potloodventje

January 15th, 2009

Na donkere uren en veel pijn, had ik mezelf vandaag een halve dag verlof gegund.

Glijdende werkuren én vrij in te vullen verlof zijn deugdoende zaken in mijn leven. Ik werk bijna volldeig op mijn eigen ritme, en met kinderen is dat zalig.

Het weer was fantastisch, mijn stemming en pijn al veel minder. Op de koop toe naar Kind en Gezin met de kleinste. Laatste prik in lange tijd.

Aan de tram zit het potloodventje. Met zijn mama.

Elke keer opnieuw vertelt ze me het verhaal van zijn geboorte. Hoe klein hij wel was, amper een potlood groot. Hoe flink hij nu is. Elke keer komt er een nieuwe vertelling bij: deze keer over zijn vierde verjaardag.

Potloodventje stampt eerst één keer keihard tegen mijn schenen. Maar stampende kleuters, och ja. Toch haal ik mijn strengste blik boven, terwijl ik hem duidelijk maak dat dat niet mag. Een tweede keer schopt hij, even hard, tegen de ruit van het tramhokje.

Potloodventje praat nog niet, hij dreunt alleen monotone klanken af. ‘Baba, dudu.’
Hij was amper zes maanden oud toen hij ter wereld kwam. Veel machines en ingenieuze ademtechnieken hebben hem gered. Ocharme, potloodventje.

Later, bij Kind en Gezin, verbaast Clarisse arts én arts in opleiding.
Speelt ze al met blokken? Ja hoor. En in één-twee-drie bouwt ze een toren met vijf blokken.
Brabbelt ze al? Ze prààt, dokter. En als een echte kleuter benoemt ze de aap, de banaan en het schaap in het boekje dat de dokter voor zich houdt. Zelfs ‘de koek’ ziet ze op de ommekant van het boek.

Glimlachend neem ik al het lof in me op.

Eventjes denk ik terug aan Potloodventje. Nog eventjes denk ik terug aan de vreselijke aanval deze week.

En voor eeuwig en één dag denk ik eraan dat gezond zijn zo fantastisch is.
Mét of zonder blokkentoren.

No Responses to “Potloodventje”

  1. Machteld Says:

    Ja, het is zo fijn om je goed te voelen, nergens pijn, nergens ongemakken. Frans heeft een zware valling, en hij ziet daar zo van af, je zou zijn ogen moeten zien. Ach, zegt hij,’t is allemaal niets in vergelijking met kanker hebben, en met de gevolgen van chemoterapie. Ik weet dat hij nu denkt aan die keer dat hij bij zijn eerste vrouw de vellen uit haar keer haalde, haar keel die helemaal rauw was van de chemoterapie. Maar hoe jij hebt afgezien van jouw migraine, Marie, dat had ik ook nooit eerder gehoord. En dat jij dat als kind al had … .
    En ik verkneukel me in de gedachte aan Clarisje die ze daar even verstomd liet staan. Dat is een speciaaltje, hoor.

  2. Els Says:

    In mijn job word ik alle dagen geconfronteerd met zieken, kinderen, jong volwassenen, volwassenen, bejaarden. Het meest schrijnende voor mij blijven kinderen met zware fysieke of cognitieve beperkingen. De zorg van de ouders voor deze kinderen is steeds opmerkelijk. Levens worden volledig toegewijd aan een ziek kind.
    Ook schrijnend is de eenzaamheid van oude mensen, na een rijk gevuld leven moeten ze als het ware de laatste, moeilijke weg alleen afleggen. Binnen de gezondheidszorg is er niet steeds de tijd (lees financiële middelen) om deze pijn te verzachten, zorgverstrekkers voelen dit alsfrustrerend aan.
    Ik ben me er degelijk van bewust dat gezondheid prioritair is in ons leven. Laat ons er zorg voor dragen, ook al tonen we eens een mankementje!

  3. Nonkel Bram Says:

    en ze gaat zelfs op de grond met haar neus voorop zonder te wenen!!!

Leave a Reply