Oude arme ziel

January 6th, 2009

Vanavond op Koppen XL, een reportage over Alzheimer.

De gelijkenissen met mijn eigen grootvader zijn treffend, zeker toen hij nog in een vorig stadium verkeerde. Toen hij thuiskwam met kilo’s okkernoten, dagen aan een stuk. Toen hij kapotte tegels verzamelde en niet meer wist wie ik was. Hij werd boos toen ik mijn grootmoeder knuffelde, gefrustreerd toen zij eventjes niet naar hem omkeek.
Hij kleedde zich na een tijd volledig uit, en kwam zonder argwaan naar de living gewandeld.
In twee jaar tijd waren hij en ik totaal van elkaar vervreemd.

Tot hij plots in Oostende in het ziekenhuis belandde.
Oostende was een eind ver voor mijn grootmoeder, en om het heen-en-weer gerijd wat over te nemen, nam ik vaak, op vrijdagavond, de trein naar Oostende, om bij hem te zijn.

We wandelden arm in arm door de gang, een uur aan een stuk. Hij slofte voor, stevig aan mijn arm. Elke deur moest open, ook al was ze op slot.

We waren 2 jaar van elkaar vervreemd, maar die herinneringen, waarin zijn inizcht plots wat beter bleek, zijn de intiemste momenten met hem.

Ik koester ze meer dan ooit, zeker tijdens het kijken naar deze reportage.

No Responses to “Oude arme ziel”

  1. Tess Says:

    Ik heb het ook gezien.
    Ik vond het best gek om te zien dat zijzelf het eigenlijk wel beseft dat ze aan het achteruit gaan is. Eigenlijk is die documentaire een mooie herinnering, want zo te zien maakten ze nog heel veel plezier (afgezien van alle miserie en frustraties).

    Die herinneringen met je grootvader moet je zeker blijven koesteren! Zulke dingen zullen je altijd bijblijven.

  2. nonkel Says:

    daarom dat ik gisteren de tv niet heb aangezet dat meter het zou zien, het is nu al een zwaar iets voor haar om hem elke dag te zien aftakelen, hij weegt nog amper 47kg.Maar Marie je hebt toen een heel goede daad gedaan, om hem tussentijds te gaan bezoeken, en ook belde dat zijn heup gebroken was.Nogmaals dank voor deze periode Marie

  3. meter Says:

    Liefste Marie,
    Ik heb je het reeds dikwijls gezegd dat ik jou dankbaar ben dat je zo dikwijls naar peter ging in Oostende. Je hebt daar iets speciaals gedaan voor je peter en dat niemand nog iets beters kan doen. Bedankt Marie, je bent een eigenaardig goed mens.

  4. veerle Says:

    Wees blij dat je die mooie, intense momenten nog hebt mogen meemaken. Ik was een puber toen mijn grootmoeder mij plots niet meer herkende. Ik kon dat niet plaatsen. Het maakte me zo bang dat ik niet meer naar haar toe durfde gaan. Ik heb ze daarna alleen nog op haar sterfbed teruggezien.

  5. nonkel Says:

    update
    nu nog 45kilo,dus ……..tja

Leave a Reply