Mustaf

December 3rd, 2008

Oorlogsverhalen zijn hier alomtegenwoordig.

Eerst was er de eerste Wereldoorlog, dan de tweede, en nu zijn we bij Congo beland.

Veel vragen voor een kind van negen. Spanning, curiositeit en medeleven, doorspekt met een kritische blik.

Ik zucht een klein beetje als ze weer mijn mening vraagt. Ik vind oorlog moeilijk en lastig, laat staan hoe zij er over denkt.

Dat er niet altijd winnaars en verliezers zijn.
Vindt zij, uiteraard, nu nog wel.
Dat er geen Belgische soldaten naar een vreemd land mogen gaan, zegt ze ook. Want ja, denk eens aan die families van de soldaten die vertrekken.
Een koude rilling zorgt ervoor dat ik terugdenk aan Rwanda, aan het DonBoscodrama. Aan hoe moeilijk keuzes zijn. En hoe hard Afrika hulp nodig heeft.

Plots buigt het gesprek af, en komen we bij Mustaf terecht.

Lieve lieve Mustaf. Rebel eerste klasse, maar mijn dikke vriend.

Ze kent het verhaal van Mustaf nu ook, juf heeft het verteld. Hoe hij bijna te voet van Albanië kwam, met zijn mama en zijn broers. Hoe zijn papa vermoord werd, en zijn hele hebben en houden in zijn hoofd zat. Hoe vreemd hij het vond, toen hij hier kwam logeren, dat hij niet op straat mocht spelen, met de buurjongen. Thuis, en op de Muide, mag dat wel.
Hoe lastig het moet zijn, mama. Stel je voor dat Jan sterft, dat wij vertrekken. Met niks, mama. Te voet, zomaar, weg uit ons eigen leven. Mijn donsdeken, zei ze verschrikt, mijn oma en mijn spannend boek. En zusje, hoe zou het gaan met haar?

Vragen razen door haar hoofd, en eventjes lijkt haar hoofdje te klein voor zoveel zorgen.
Zucht. Wat doe je met kinderen? Onthoud je ze gruwel en spaar je die op voor later? Of maak je hen wijs dat het leven voor anderen veel lastiger is, in de hoop dat ze blij zijn met hun eigen leven? Ik vind het een moeilijke kweeste, één van de moeilijkste apsecten van opvoeding.

Gelukkig eindigt de avond met Sinterklaas en voorleesverhalen en met een gelukzalige glimlach omdat het bijna 6 december is.

Dat er zelfs kinderen zijn in haar klas van wie de mama nooit in Sinterklaas gelooft, piept ze vol verontwaardiging van onder haar deken.
Ik haast me de kamer uit, want op zoveel vragen heb ik vanavond echt geen antwoorden klaar.

One Response to “Mustaf”

  1. vertellementen » Blog Archive » Ik ging een keer naar de Muide vandaag. Says:

    […] kwam ik er terug, om op bezoek te gaan bij Mustaf. Bij de grote broers, in een huisje waar de slaapkamer en living en keuken één waren, en de […]

Leave a Reply