Over and over again

November 28th, 2008

Als ik stop met het wrijven over haar ruggetje, beweegt ze als een kleine hond die affectie zoekt.
Alsof ze ‘nog, nog’ wil zeggen.

Ze hangt als een pop op mijn arm en enkel haar draaiende handjes verraden dat ze niet slaapt.

Wanneer Bob Dyman stopt met zingen, kijkt ze verdwaasd op en een kreet ‘og,og’ volgt.
Even gelukzalig zwijmelt ze verder.

Moest ze kunnen, ze kroop terug in mijn buik.

Stop ze in het park, zou mijn grootmoeder wellicht denken. Dat wil ze niet meer, denk ik dan terug. In mijn tijd was het niet van willen, zou zij wellicht denken. Ik weet het, ik weet het.

Ik heb de grootste tijdrover van het leven gebaard, denk ik zo.

Het betert als ze kruipt, zei men (njet). Het zal beteren als ze stapt, zegt men nu.

Wedden?

Leave a Reply