Baba

November 17th, 2008

Na zeven weken exclusieve papa-aandacht, wegens cytomegalievirus dat nogal hardnekkig was/is, stonden we er deze ochtend weer alleen voor, de dames.
Dat piekt, zeggen ze.

Ewel, ja, jong. Een mens is dat zo gewoon, samen zijn in de ochtend. Kopje koffie, wat babbelen, ik wil alle ochtenden zo.

Clarisse had het door.
‘Papa?’ ‘Baba?’
‘Papaaa!’
‘Papake?’
‘Papa.’ (dat klonk berustend). Al speurde ze naar de keuken, naar de buitendeur en naar de gang.
Als je moeder dan nog eens keihard je vinger knelt tussen de vensterbank van de onthaalmama én de fietsstoel, dan weet je sebiet weer waar die papa allemaal goed voor is.

Maar bon, cytomegalie is even stout, denk ik zo. Een gemeen virus dat mijn hart eventjes deed stil staan. Dat trouwens nog altijd, weeral, wat koorts met zich meebrengt.
Na zeven weken weer opnieuw. Pfiew.

Leave a Reply