Joepie! Nieuwe buren

November 16th, 2008

Stel: we hebben beslist een huis te kopen.
Stel: we hebben een zaterdagnamiddag vrij en besluiten voorzichtig eens rond te rijden, zodat we kunnen inschatten waar we willen wonen.
We doen buurt per buurt. Omdat we zo graag in Ledeberg wonen, besluiten we dan ook hier onze zoektocht te beginnen.
Wat rondrijden, wat kijken, de buurten eens verkennen.
Ofwel blijkt de plaats niet ideaal te zijn, ofwel lijkt het huis ons veel te klein.
Plots zien we een huis te koop, zonder immo, in een leuke buurt.
Ik stap uit en naast het huis staan 2 pubers te giechelen.

‘Oh, jeuj, nieuwe buren!’, roept de ene.

Het gesprek is gauw gestart.
Of er hier tuinen zijn (ja!schone!) en of het huis al lang te koop staat (neen!).
Of het hier leuk wonen is (super!super!). Alleen wat druk tijdens de ochtendspits, omdat hier een school is (goed om weten).
Of we kinderen hebben. Ja hoor, twee, zeg ik blij. (Joepie, giechelen ze in koor).

Een blik door de brievenbus geeft me net het zicht dat ik wil: een oud huis, mét tuin, een mooie trap en veel plaats.

Ik smelt.

Ik zie mijn meubels staan, kies in mijn hoofd de kleuren voor de gang en mijn maag doet van verliefdheid, met vlinders en al.

Verliefd op het huis.

Het ligt boven onze prijsklasse, dat wel. Er is nog werk aan, wat gauw nog wat kosten met zich meebrengt.
En, ik leerde het deze morgen van deze wijze meneer, je moet net proberen je emoties wat aan de kant te zetten als het om de aankoop van een huis gaat. Pas op die manier kan een mens een huis kopen zoals het hoort. En de immomarkt staat wat onder druk, dat ook. Overal zie ik updates, prijverlagingen, of ‘prijs bespreekbaar’ staan.

Een huis kopen wordt dus een oefening. Een oefening in beheersing, rationaliseren, en durven.

Ik zie dat zitten, jong.

(En, oh, er is een babytje geboren deze nacht! In een uurtje of twee, zowaar!)

3 Responses to “Joepie! Nieuwe buren”

  1. huguette Says:

    Diezelfde meneer heeft mij, als vrouw van de wijze meneer, al dikwijls op de rem doen gaan staan.
    Zoveel huizen dat ik gedachten al heb ingericht tijdens onze huizenzoektocht!
    ‘Een mentale oefening in flexibiliteit’ noemt hij dat. Want je moet kunnen loslaten, afwachten, alle pistes openhouden… Allemaal zeer moeilijke leerpunten, vind ik.

  2. els Says:

    Een huis kopen is effectief een achtbaan, van emotie naar verstand en omgekeerd. Een oefening in tal van deugden. Toch blijf ik erbij dat het buikgevoel bij een huis een belangrijke rol speelt. Eens heb ik in een huis gewoond waarbij het niet direct klikte tssen het huis en mezelf. Ik heb er me nooit echt gelukkig gevoeld, ging niet graag naar huis!
    Dus…een evenwicht zal de oplossing zijn. veel succes!

  3. Lieve Says:

    Ja, bij ons huis was t ook buikgevoel en ik begon al bij t eerste bezoek met de inrichting en ik wist dat wij dit huis zouden kopen. Natuurlijk waren niet alleen wij eraan geintereseerd maar ge-lukkig waren wij solvent en tatarata nu al 13 jaartjes en nog altijd heel gezellig en gelukkig !
    Marie, veel plezier nog op de zoektocht !

Leave a Reply