Tussen leven en dood

November 11th, 2008

Er hangt een ragfijne draad tussen realiteit en sensatie.
Een draad waar Anouk vaak op balanceert.

Sommige dingen zijn op zich een sensatie, en het is ook voor mij moeilijk om het realistisch te houden.
De overwinning van Obama. Het vinden van een babylijkje. De herdenking van de Wapenstilstand.

Ze is zeer blij dat Obama gekozen werd, zegt ze. Omdat hij eerst wil praten voor hij vecht. In tegenstelling tot McCain, pleit ze voort, want die wil liever vechten. Een vreemde uitleg die ze van haar juf gekregen heeft, en mij veel te eenduidig lijkt. Het is ook een moeilijke opdracht, ik weet het.

Dan het babylijkje. Ze hoorde het op het nieuws en kon het niet snappen. Waarom doet een mama zoiets, vroeg ze verwonderd. Hoe leg je zoiets begod uit? Hoe zorg je ervoor dat je niet stigmatiseert, zonder dat je de waarheid oneer aandoet?

Tot slot de nonkel van mijn grootvader, die gestorven is, elf dagen voor Wapenstilstand.
Van wie ze de foto op kopie heeft, en hem plots koestert als was het haar broer. Van wie haar de menselijke dingen het meest interesseren: hoe nam zijn mama het op, hoe ging het met zijn broers?
Gepakt met boeken en strips over de oorlog, gaat ze morgen naar school.
‘Spullen over de oorlog’, had ze gevraagd.
Het lijkt spannend, het komende thema op school. Vol weetjes en ‘oh’s’ en ‘aha’s’.

Maar dat is het niet. Het was wreed, en akelig en het land lag vol doden.
En de soldaten die den oorlog hadden meegemaakt, zeiden: ‘Zwijg erover, het was zo erg dat we er niet meer over willen klappen.’

Die gedachte staat in schril contrast met het toerisme in Ieper, dat rijk wordt op kop van de oorlog. Uiteraard is het dubbel, en die mensen moeten daar ook leven.
Al stel ik me vragen bij de pralinewinkels die speciale frigozakken verkopen, zodat de toeristen na de Last Post hun chocolade kunnen oppikken.

Leave a Reply