Emo

November 6th, 2008

Ik heb mezelf voorgenomen er niet naar te kijken, naar Doodgraag Leven.
Ik ben véél te bleiterig en hou niet van emo-tv.
Maar dinsdag zat ik zo gezellig voor tv, en ik was te moe voor Canvas.
En het was Doodgraag Leven.

Ik keek toch. Met één oog, want ik was ook aan het lezen.

Ik vond het verpletterend.

Niet het concept, wel de mens. De mens die ontroerd was voor het Deus-concert en die zo schoon zei ‘Dat ik dat mag meemaken.’ Al die gretigheid in het leven bij die jonge kankerpatiënten, al dat cynisme. Die hoop, die beperkte toekomst.

Ik ga niet kijken naar het programma, mijn hart heeft daar geen deugd van.

Maar ik draag hun gulheid in het leven mee in mijn hart.

One Response to “Emo”

  1. els Says:

    Bewust met de dood leven is moeilijk te snappen. Ik sta meer dan eens versteld hoe mensen met de dood voor ogen er toch in slagen hier en nu te leven, de keuze maken te genieten van het moment. Ik bekijk, vanuit mijn job, dit programma met argusogen en, ik vind het knap! Het taboe van dood en “weten dat je tijd beperkt is” doorbreken vind ik een mooie doelstelling. Je kan je niet inbeelden hoeveel mensen er niet willen of kunnen over spreken, ook als de tijd die rest zéér kort is.
    En ja, het zijn stuk voor stuk mooie mensen die energie uitstralen!

Leave a Reply