Supernanny

August 26th, 2008

Gisteren keek ik wat verbaasd voor de eerste keer naar The Supernanny.

Ik had al vaak de kritiek gehoord, en de lachwekkende commentaren van kijkers, die zeiden ‘bij mij zou dat geen waar zijn’. Ik moet eerlijk zijn: ik had dat ook al gedacht.

Maar nu heb ik eigenlijk een andere mening over het programma. Ik bedoel, over de aanpak van die madam. Of zulke drama’s gemediatiseerd moeten worden, is een ander verhaal, maar over de manier waarop ze handelde, sprak en begeleidde: geen kwaad woord.

Vol verwondering aanhoorde ik haar tips, zag ik de reacties van de mama én de kinderen, en meer dan eens dacht ik: ‘zo zou ik het ook doen’.
Want hoe je het nu draait of keert, of de opnames gefilterd zijn, ik geloof dat die mama van gisteren daar écht iets aan had.

Schrijnend was het wel: niet weten hoe je je kinderen naar bed stuurt, en er vervolgens zelf bij gaan liggen omdat je de situatie de baas niet kunt, ewel merci, dat moet lastig zijn. Maar de situatie was zo vergevorderd dat het pijnlijk was om te zien hoe die mama -bijna mechanisch- uitvoerde wat haar via een microfoontje in het oor werd ingefluisterd.
Maar toch, die mama werd in haar eigenwaarde gelaten, ik heb geen belachelijke dingen gezien.

Opvoedingskritiek en -problemen: ze zijn er overal, en veel meer dan kinderen weg te plukken uit hun natuurlijk gezin, is het aan te raden die ouders een werkinstrument, tips, raad, te geven die van hén betere ouders maakt.
En nu schop ik misschien keihard tegen mijn broer zijn schenen (maar dat hoor ik dan wel in de kommentaren), maar dat is nu een beetje het probleem met veel hulpverlening. Die mensen verzetten schitterend werk, en mijn broer zeker, maar soms stel ik mij de vraag of men het niet beter vanuit de kern aanpakt, ttz: ouders én kinderen dwingt (op een vreedzame manier, versta me niet verkeerd) om samen te leven, samen te werken en samen tot een oplossing te komen.

Ik ent mijn visie niet alleen op gisterenavond, dat zou bekrompen zijn: ik heb heel veel mensen in tehuizen gekend, en ik heb me al dikwijls die vraag gesteld.

Anyway: van de Supernanny, want daar ging het over, ga ik misschien nog veel leren. ‘t Is maar dat je het weet.

8 Responses to “Supernanny”

  1. Machteld Sohier Says:

    Ik heb het programma ook al eens gezien, en ik was aangenaam verrast door twee zaken, één de ouders werden in hun waarde gelaten, twee die ouders hadden echt bruikbare raad nodig, en ze kregen die. Je mag er inderdaad niet aan denken dat ze zonder deze hulp hun kinderen misschien door anderen zouden moeten laten opvoeden …

  2. Karen Says:

    Nu ben ik benieuwd waar je broer werkt. Want als studente in de hulpverleningssector (en ja best wel nog idealistisch en naïef) dacht ik dat kinderen laten opgroeien in hun eigen gezin de voorkeur kreeg. En dus ook alle mogelijke opvoedingsondersteuningstoestanden. Pas nadien wordt gekeken naar andere oplossingen (wanneer dit een betere oplossing is voor kind/ouder).
    En omdat onze hulpverlening niet altijd zo geweldig georganiseerd is worden kinderen soms sneller geplaatst, ik weet het niet. Ik denk dat er tegenwoordig overal wachtlijsten zijn, dus ook bij opvoedingsondersteuning.

    Karen

  3. els Says:

    Super Nanny, ik heb het ook wel eens gezien. Schrijnende situaties die je daar ziet. Opvoedingssituaties kunnen zeer moeilijk zijn en, in onze veeleisende wereld (zowel voor ouder als kind), soms moeilijk hanteerbaar!Via dit programma worden, volgens mij, veel gezinnen bereikt die de stap naar hulpverlening niet kunnen/durven/willen zetten. Voor veel gezinnen is het een spiegel mét reflectie en strategie. Als ik het zag had ik soms momenten dat ik dacht: dit komt bij ons ook wel eens voor. Andere momenten had ik een overwinningsgevoel: super, we zijn goed bezig. Is het programma dan niet geslaagd? Los van de mediatisering van de drama’s. Of…(klein insidegrapje), wachten we beter op de opvoedingsvideo van de schooldirecteur?

  4. Marie Says:

    @Karen: waar mijn broer werkt, doet er niet toe, ik heb me misschien verkeerd uitgedrukt.
    Ja, in de hulpverleningssector is er inderdaad voorkeur om kinderen in hun eigen gezin op te laten groeien, maar in de praktijk faalt dat principe vaak. Het zijn niet de opvoeders of maatschappelijk assistenten die daar verantwoordelijk voor zijn, maar het systeem. En systeem dat bedolven wordt onder paperassen, administratie en wachtlijsten.
    Toch blijf ik de indruk hebben dat veel ambulante zorgverlening( net zoals residentiële) zijn doel voorbijschiet, en maar wat aanlummelt. Het is niet in cijfers te meten, ik weet het, maar ik zou zo graag eens efficiëntie gemeten zien. Ik vrees dat die bedroevend laag zou liggen.
    Nogmaals, ik vind het schitterend dat jij er zo over denkt, maar studenten zijn dat (gelukkig) vaak. Het lijkt me toch niet ongezond ook kritisch naar je eigen sector te kijken.
    @Els: Hihi…ik krijg een glimlach op mijn gezicht, denk aan W. en zijn vermeenden telefoontjes in de Ardennen. Oh, insidegrapjes zijn de leukste!

  5. nonkel Says:

    Supernanny is twee jaar geleden bij een klant van mij geweest, was erbarmelijk wat die kinderen deden, nadien alles ok, en 6 maand later hetzelfde,Ligt gewoon aan de ouders,wat zij kan, kunnen de ouders ook, alleen wat méér geduld hebben,én tijd vrij maken voor hun kinderen.Zie home meter jeanine.:-)

  6. Marie Says:

    @nonkel: niet te vlug oordelen, nonkeltje. Niet alle ouders zijn in staat om evenveel tijd , liefde en energie voor hun kinderen, en je kunt ze dat ook niet altijd kwalijk nemen.

  7. cica Says:

    Regelmatig kijk ik ook wel eens naar de Supernanny , als er tijd voor is.

    Ik moet eerlijk toegeven dat er heel wat methodes zijn die , hoe eenvoudig ze ook lijken , je daar als ouder (of onthaalouder) in de eerste instantie niet aan denkt , die té gemakkelijk lijken om te werken , maar als je ze dan inneemt in je opvoedingspatroon toch lijken te werken.

    De Supernanny haar methodes van zindelijkheidstraining heb ik overgenomen en 9/10 keer werkt de methode.

    Voor mij is het een welgekome programma en ik weet zeker dat er vele ouders ook zo over denken.

  8. Nonkel Bram Says:

    De broer van marie werkt in een dagcentrum voor adolescenten in gent…
    de jongeren en de gezinnen waar wij mee werken zijn allemaal aparte systeempjes en hebben inderdaad soms last van het grote systeem maar…
    wij zorgen er idd voor dat ze in hun eigen gezin kunnen blijven, dat ze niet worden weggenomen uit hun vertrouwde omgeving, ook al is die vaak niet de ‘beste’ ( al is dit relatief want ieder gezin heeft zijn eigen waarheden en overtuigingen)
    en het systeem heeft idd een grote invloed op al die gezinnen want elke mama die belt heeft graag dat haar zoon of dochter het goed stelt bij ons, heeft graag dat hun zoon of dochter een gsm of een fiets hebben ook al hebben ze daar vaak de financiële mogelijkheden niet voor…
    het feit of ons werk al dan niet positieve of negatieve gevolgen heeft voor de beleving van dat gezin doet er voor mij niet veel toe want ik begin elke dag met de gedachte dat alles wat wij doen sowieso een effect heeft op die kleine syeempjes en al te vaak sta ik ook stil bij mezelf welke positie ik heb in deze sector… we gaan wekelijks op huisbezoek bij de mensen thuis en ik probeer me elke keer in te leven in hoe het moet zijn voor die mensen dat er daar plots een vreemd persoon in je huis komt om te luisteren naar wat er allemaal slecht gaat maar vooral naar wat er allemaal wel nog goed gaat!
    dat een jongere uit een bepaald systeem niet echt past in de maatschappij zoals de modale mens het wil ligt ook niet alleen maar aan het systeem… er is een gezin, er is de jongere, er is hun context…

    wachtlijsten… die zijn er overal, en dan weet je dat er jongeren en gezinnen zijn die schreeuwen om hulp maar die niet krijgen en dan maak je een steen van je hart omdat de waarheid kwetst…

    en de supernanny, chapeau voor wat ze allemaal doet, vergelijk ze niet met ons want wij zitten niet vijf of meer dagen achter elkaar bij een gezin om te zeggen wat ze eventueel anders zouden kunnen doen… alleen is er de tijd niet en het systeem laat het ook zomaar niet toe plus enkele dagegen bij mensen gaan zeggen hoe ze het moeten doen… het geeft me toch wel gemengde gevoelens… in hoeverre willen die mensen dat echt? is er niet de druk van het systeem die een te grote rol speelt?

    @ nonkel:
    tijd maken en geduld hebben zijn twee zaken waar veel mensen niet aan kunnen voldoen maar zo simpel is het niet steeds… vergeet niet dat de supernanny daar uuuuren zit en constant zegt van dit moet je doen en dat mag niet… ik heb er respect voor maar mezelf zie ik het ni doen…

    @karen: wees maar naief en idealistisch!!!

Leave a Reply