Gerust

July 27th, 2008

‘Ge moogt gerust zijn,’ zei ze, toen wij Anouk er enkele uren geleden afzetten.

Zij, dat is de mama van de vriendin van de papa van Anouk. Zij is mij onbekend, haar dochter heb ik één keer gezien. Ze viel goed mee, die dochter. Ze had het over knutselen, zwemmen en lieve knuffelbeesten. In één oogopslag, en met een dosis moederinstinct zag ik dat zij goed was. En zelfs niet van de Kimberley-soort, hé Anna. Zij respecteerde het dat wij, als ouders van eenzelfde dochter, eventjes met elkaar moesten praten.
Zeker nu Anouk en haar papa elkaar de laatste vijf jaar misschien al bij al vijf keer gezien hebben, dat telt. Dat hij en ik niet zo’n bijster goede relatie hebben, telt ook.
Dat Anouk vanaf nu om de twee weken 4 uur naar hem moet, vind ik moeilijk.
Maar ik gun het haar, meer dan veel. Ondanks zijn labiliteit. Zo kun je het wel stellen.

En nu, plots, na 8 jaar, besef ik, als een steek in mijn hart, dat zij ook een andere kant familie heeft. Die ik amper ken, en zij nog minder.
Nog veel meer besef ik nu, dat zo’n situatie de gruwel moet zijn als je er niet zelf voor kiest, wat ik wel gedaan heb.
Ik besef allemaal van die rare dingen op een zonnige zondagnamiddag. En mijn hoofd doet er een beetje pijn van.
Gelukkig dat Steegmans de Parijse trofée binnengehaald heeft. Mijn hoofd doet er gelijk een beetje minder zeer van.

3 Responses to “Gerust”

  1. Machteld Sohier Says:

    Als ze dat zeggen ‘ge moogt gerust zijn’ is het dat ze jouw ongerustheid kunnen inschatten, en dat betekent heel wat. Zonder daar wonderen van te verwachten denk ik dat Anouk een goede invloed zal hebben op haar vader.

  2. Marie Says:

    @Machteld: ik had het zo concreet niet verwoord, maar ik heb het wel gedacht. Die woorden getuigen er inderdaad van dat ze weet dat ik ongerust was, ook al hebben we elkaar nooit gezien. Dat betekent inderdaad heel wat.

  3. Owen Bozzone Says:

    Wohh precisely what I was looking for, thanks for putting up. “Arguments are like fire-arms which a man may keep at home but should not carry about with him.” by Samuel Butler.

Leave a Reply