Naar de knoppen

June 23rd, 2008

De man woont vlakbij de school van onze dochter.
Hij is zowat een jaar of zestig, draagt altijd klompen. Daarboven een extreem korte broek en een vrij dik bovenlijf. Ook al lijkt hij niet dik.
Elke morgen, rond half negen, wandelt hij op zijn gemak richting benzinestation annex mini-supermakrt, waar hij zijn inkopen doet. Hij koopt er dit: 3 blikjes vodka met cola, 2 flessen rode wijn en vervolgens een fles gin, vodka of ander sterk spul. Nog voor hij de winkel verlaat, is het eerste lege blikje een feit. Op de hoek van de straat begint hij steevast aan het tweede.
Hij ziet er geen dronkaard uit, maar is dat wel. Althans, zo profileert hij zichzelf en zijn gedrag kan dat bevestigen.
Ik kon het na maanden toch niet laten hem te vragen hoe het met hem ging.
‘Goed’, zei hij, ‘zeer goed.’
Ik had geen pasklaar antwoord, want zijn ‘goed’ leek mij toch wat te positief.
‘Nu ja’, vervolgde hij, ‘ik eet nochtans nooit. Al zeven jaar niet meer. Zuipen, dat doe ik. Elke dag de hele inhoud van mijn boodschappentas.’
Wat zegt een mens daarop?
Niets, natuurlijk.
‘Verder drink ik ‘s avonds nog een Duvel of drie. Anders kan ik niet slapen.’
Nu schoot mijn idealisme pijlsnel de lucht in, ik zou hem redden.
‘Maar meneer, zoveel zuipen, dat kan toch niet goed zijn voor een mens. Hoe komt het eigenlijk?’
Ik bespaar u verdere details, want een echte reden was er niet. Het was gewoon zo begonnen. Hij had ‘s morgens vroeg een vodka gedronken, en je, dat had hem gesmaakt. Van het één kwam het ander.
Hij doet er niet gepassioneerd over, over dat drinken, misschien enkel wat obsessief.

‘Ik ga drinken tot ik doodga, denk ik,’ zei hij rustig,’want mijn maag is te klein geworden om te eten.’

Zijn er zo nog, van die individuen die zich, geheel bereidwillig, naar de knoppen helpen? En hoe houden zij zich recht? Moest ik voor de VTM werken, ik zou zowaar een tweede Jambers kunnen zijn.

Met één verhaal dan wel, dat van de man die zich dood aan het drinken is.

4 Responses to “Naar de knoppen”

  1. marc ogiers Says:

    Droevig verhaal. Stof voor literatuur, dat wel. Stel je voor: jij schrijft een boek over deze man. Je volgt hem, stelt hem vragen en giet dat in een beklijvend verhaal over de absurditeit van de existentie. Bijkomend voordeel: je hoeft er jezelf NIET voor in de vernieling te zuipen, wat van pakweg Charles Bukowski niet kan gezegd worden. Doen Marie! Ook Jambers is niet geïnteresseerd in het redden van zijn onderwerp, dan heeft hij namelijk geen verhaal meer.
    Tussen haakjes: hier komen wij een beetje tot de essentie van wat kunst is zoals ook Picasso ze zag: de kunstenaar vermoort zijn onderwerp. Ook de fotograaf bijvoorbeeld moet met een zekere minachting zijn portretten schieten, leeft hij zich in dan neemt hij geen foto, maar dan helpt hij, wat hij zou moeten doen.

  2. marc ogiers Says:

    vermoordt met dt of course

  3. clarissejananoukmarie Says:

    Marc: as you say it.

  4. Meta Sitton Says:

    Dank voor de informatie.Jambers is tof.

Leave a Reply