Clarisse

June 19th, 2008

Ze bestond al lang voor ze er was. In ons hoofd dan toch. We kenden elkaar amper, en instinctief wisten we dat zij er ooit zou zijn. Niet in de vorm van het gezellige babymeisje dat er nu is, maar wel abstracter, als een soort combinatie van ons beiden.

“‘t Is een rare.” Ik zeg het soms. Mensen kijken dan verschrikt alsof er een onheilspellend verhaal of een bizarre anekdote volgt. Nee hoor, het is gewoon een vreemde baby. Zoals in ‘knijp je ogen dicht en voel dat dat je eigen vlees en bloed is. Toch voel je het niet.’ Soms voel ik het niet, dat ze uit mij kwam. Op een rustige zondagnamiddag, zo rond den drieën.

Ze volgt erg haar eigen gangetje, en is altijd vrolijk. Al.Tijd. Zij kent dat niet, een dipje. Zij kent immer vrolijkheid. Lachen is haar hoofdberoep. Lachen, samen met pap drinken, kilo’s aardappelen naar binnen schrokken, tonnen bananen en appels à volonté.

Ze zit nog niet recht, kruipen doet ze al evenmin. Op haar voetjes staan vindt ze maar niks.
Maar dansen, mensen, dat doet ze graag. En boterhammen eten. Stuutjes, gelijk wij zeggen.
Allemaal zaken die niet in curves te vatten zijn. Waar geen gemiddelden van bestaan. Toch zijn ze belangrijk, die dingen. En ze maken mijn dag weer meer dan goed.

2 Responses to “Clarisse”

  1. els Says:

    Elk kind gaat zo zijn gangetje, heeft zijn eigen verhaal. Voor mij is het ook een gek gevoel als ik dan weer plots besef dat ze zomaar in mijn buik gegroeid zijn en plots beslisten het leven in te gaan. Maar genieten, dat doen we zeker (buiten de alom gekende momenten van “opvoedingscrisis”, “multitasking”, al is dat echt niet zo erg. Vooral niet als dat crisismoment voorbij is en alles weer gerelativeerd kan worden!)

  2. Mama Gyasi Says:

    Het is de tweede maal dat ik nu op je blog kom en amai, wat kan jij leuk schrijven zeg. Zo mooi hoe je Clarisse beschrijft. Ik kom hier zeker nog eens terug!

Leave a Reply