Peter

April 27th, 2008

Toen ik het later met meter over hem had, over de ziekte die zijn hoofd beheerste, slikte ze. Niet zoals anders, maar bitterder. “Sommigen”, zei ze, “sterven het eerst in hun hart.” Ze werd plechtig en ik rook dat wat ze vertelde echt was.
“Bij anderen wil het lichaam niet meer mee,” vervolgde ze. Dat klonk een stuk minder plechtig. Maar wel gemeend.
“Dan zijn er nog mensen, vaak die van wie je het meest houdt”, vervolgde ze, “die sterven het eerst in hun hoofd.”
Ze was plechtig. En ik rook dat wat ze zei, echt was.

5 volle jaren.
Meer dan 1500 dagen lijdt mijn grootvader aan de vreselijke Alzheimer-ziekte. Na die jaren is het voor ons een bangelijke evidentie geworden. Ik denk niet meer elke dag aan hem. De pijn die ik voel als ik wel aan hem denk, is anders. De onmacht des te groter. Hij takelt af, op een manier die zelfs een hond of een ander dier niet waardig is. Hij draagt een pamper, wat hem constante ontstekingen geeft. Hij kan niet slikken, wat ervoor zorgt dat hij niet meer behoorlijk naar het toilet kan gaan. Hij krijgt dan diarree en daardoor weer ontsteking. Hij kan niet meer eten, zitten, spreken en nauwelijks nog bewegen.
Ik weiger nog altijd te geloven dat dit een menselijke manier van sterven is. Ik hoop in stilte dat hij ‘s nachts, in de warmte van de maan, mag heengaan. Zonder voortdurende pijn, zonder beklemmende gedachten.

3 Responses to “Peter”

  1. veerle Says:

    Alzheimer is inderdaad een vreselijke ziekte, zowel voor de patiënt als voor al wie van hem/haar houdt.

  2. Lien Says:

    Lijkt me vreselijk… Ik ben blij dat mijn grootouders hiervan bespaard gebleven zijn. Sterkte!

  3. Louise Says:

    Mijn ‘papy’ is heengegaan, een dikke maand geleden.
    Gewoon thuis, terwijl hij aan tafel zat. Hartaderbreuk. Mijn oma heeft hem opgevangen, en heeft afscheid kunnen nemen, ze heeft hem kunnen laten gaan …

    Ook hij was nog enkel fysiek aanwezig. Een zeldzaam gebaar van genegenheid uitgezonderd, elke andere vorm van communicatie was verdwenen…

    En toch was het voor haar heel belangrijk om erbij te zijn als hij zou sterven. Heel belangrijk ook dat zij niet als eerste zou gaan.

    En nu, nu heeft ze die zeeën van tijd, nu valt ze in een zwart gat.

    Het is mensonwaardig, zowel voor die ene persoon, als voor de anderen rondom…

    En toch hoop ik dat Meter ook afscheid zal kunnen nemen, ook al duurt dat afscheid nu al verschillende jaren. Dat ene moment mag men iemand niet ontnemen…

    Ik hoop mee met jou…

Leave a Reply