wensen dan he

December 27th, 2019

Ik doe mijn best om hier minstens een paar keer per jaar te komen, en al zeker voor Kerstmis voor de deur staat.
Niet gelukt dit jaar, andere prioriteiten in het echt.
In mijn hoofd was ik hier al even, denkend over hoe ik zou omschrijven wat ik zou willen zeggen.

Vroeger wikte en woog ik meer toen ik hier kwam.
Hield ik het gezellig, en over de kindekes en het schoons in de wereld, oh wat was dat hier kneuterig en lieflijk, bij momenten.

Zo ziet het er meestal nog altijd uit in mijn hoofd: schoon en warm en vol kleine gelukjes en pracht in het alledaagse waarvan ik minstens één keer per uur denk ‘oh wat is het hier een gezellige wereld’.
Waar de barstjes en de breuken vroeger bedolven werden door liefde, blijken ze wat groter en wat moeilijker onder controle te houden dan vroeger. De liefde is nog altijd schoon zulle, en diep en onvoorwaardelijk en gezellig, maar de wereld duwt en wringt en ze is sterk bij momenten.

Nu mijn kindertjes minder borst en armen en badjes nodig hebben van mij, maar op zichzelf echte zelfstandige mensen worden, krijg ik weer wat ruimte (haha, i wish) om me bij te lezen. Geen uren per dag, maar toch minstens 20 minuten per etmaal, tussen de soep en de patatten.

Ik lees over de kinderen op Lesbos, over de gevluchte mensen, die niet weg noch weer kunnen en die momenteel de schandvlek van Europa vormen. Een humanitaire ramp, hier, op het continent waar ik woon, waar ik stem als Europeaan, waar politiek voor mijn een klucht is geworden. Over postjes en ego en veel geld verdienen en zeggen dat ‘iedereen een beetje zal moeten besparen’. Kinderen en

Ik lees over zelfzorg en ik denk terug aan 2017, het jaar dat ons emotioneel, en mijn lief fysiek onderuithaalde.
Ik word terug gekatapulteerd naar de avond van zijn eerste chemo, toen hij in de kliniek moest blijven slapen en ik op een blaadje allerlei richtlijnen had over hoe hij moest plassen op een ander toilet als dat kon, en hoe zijn was het best apart kan worden gesorteerd als hij echt ziek werd. Hoe ik nog snel een emmer met deksel bestelde bij Marc van de FrancoBelge en een houder voor een waszak en toen ik doodop thuiskwam na een werkdag en de boodschappen en en en, vaststelde dat ons huis niet op orde lag en ik eigenlijk die avond nog moest kuisen zodat het proper zou zijn als hij thuiskwam en ik amper nog mijn hoofd en benen voelde. Toen kreeg ik een bericht van iemand die dat ongetwijfeld ontzettend goed bedoelde, maar zei ‘dat ik goed voor mezelf moest zorgen’.
Hahaha.
Wat een klucht was dat.
Jan doodziek, de kindjes vol emoties, een job, een huishouden, mijn eigen angst en verdriet op dat moment, zelfzorg: haha.
Zorg zou vanuit een maatschappij moeten komen, structureel, voor iedereen die de zorg nodig heeft op dat moment.
Ik had chance dat mijn baas zo begripvol reageerde, dat ik mocht schuiven met mijn uren en hij daar elke keer helemaal akkoord mee ging. Zonder dat begrip was ik verdronken, net op het moment dat ik niet kon en mocht verdrinken.
(Het kwam wel goed hoor, door de zorg die ik van anderen kreeg, niet door zelfzorg. Mijn vrienden en vriendinnen kookten voor ons, namen de zorg voor de kindekes over en we maakten zelf met ons 2 een fantastische reis na de hele behandeling, die tot op heden goed aanslaat, btw)

Ik lees veel, heel veel, over racisme, en hoe venijnig die onze wereld binnensluipt, en ik hoor met een heel droef hart hoe zelfs mensen van wie ik hou een zeer racistisch denkpatroon aan het ontwikkelen zijn. Gebaseerd op gif van de media, geïsoleerde gevallen waarin er toevallig een allochtoon in betrokken is. Mensen die denken op titelniveau, gebaseerd op links gedeeld op Facebook. Niet gefundeerd, niet vanuit een humaan wereldbeeld, maar vanuit een ideologie die er geen is.

Niet reageren is ook een mening hebben, denk ik alsmaar vaker.
Zeggen ‘ik doe niet mee aan die discussie’ is laf, denk ik alsmaar meer.
Denkbeelden laten woekeren en er niks aan doen is laf, voel ik meer en meer in mijn hart.
Keuzes maken om niemand te schofferen en jezelf wegsteken achter de vuilste zin van 2019 ‘Ik ben geen racist, maar…’, getuigt van een keuze die je wel maakt, maar dan één waarvoor je te laf of te onwetend of te lui bent om ervoor uit te komen. Om je mening te vormen, om ethisch om te gaan met je opgebouwde denkbeelden.

Gelijkwaardigheid is geen leuk paar schoenen dat je bij Zalando bestelt, het is menens. Het is werken en nadenken over de manier waarop je perceptie is opgebouwd.
Je inlezen in racisme is een opdracht, een plicht voor mij als Westerling om mijn denken te veranderen, ook al denk ik van mezelf vaak dat ik het best goed doe: het kan altijd beter. Het is lezen hoe veel AfroAmerikanen het ervaren, hoe Afrika voelt en leeft en niet hoe wij denken dat het moet in hun eigen land.
Praten met mijn kinderen hierover is mijn taak als ouder: hen een humaan en breed wereldbeeld proberen te bieden, met ruimte voor wie ze zijn en sturing waar hun wereldbeeld wordt gestuurd door de Blanke Man. Ik moet het niet ver zoeken, mijn 20jarige dochter had het plots over onze traditie toen het over Zwarte Piet ging. Werk aan de winkel, hier in huis. Want zo gaat dat: kinderen en jonge volwassenen lezen een goed onderbouwd stuk met een foute inhoud, en hup: ze hebben plots een traditie die niet verder reikt dan hun eigen navel.
Dat tradities veranderen. Dat tradities niet altijd schoon ontstaan. Dat zij dan wel niet bang is van Zwarte Piet, maar dat we kritisch mogen kijken naar een traditie gebed in ons koloniaal gedachtegoed. Dat ze gerust mag lezen over dit onderwerp, als ze dat wilt.
Zo gaat dat he, als je een ouder bent.

Ik wens je dat.
Een blik vol mededogen op mensen die op de vlucht zijn.
Zorg waarmee je iemand anders even kan verlichten, of dat je die zorg mag krijgen als je hem zelf nodig hebt.
Tijd en ruimte om je in te lezen in een onderwerp waarvan je denkt dat je weet hoe het zit, maar dat je toch de moed hebt om er verder en grondiger en meer over te lezen. Bij mij is dat racisme, maar dat kan over zoveel zaken gaan, amai nog niet.

Voor de rest: dat je gespaard mag blijven van ziekte of sterfte of ongevallen.
Dat je teveel kroketjes kan eten en dat je nadien kunt neerploffen in de zetel die je thuis doet voelen.
Dat je wat mensen hebt om vast te pakken, zo nu en dan, en een oor dat eens luistert als het nodig is.

***

One Response to “wensen dan he”

  1. nobutterfly Says:

    Lieve Marie, je slaagt er altijd in om me te raken, of het nu hier is of langs andere (online) wegen, we moeten voor onszelf zorgen, ja, maar we moeten vooral ook voor de wereld waarin we leven zorgen, door te lezen, ons mond open te doen, dingen te veranderen,… zodat anderen weten dat ze er ook niet alleen voor staan, maar gewoon zichzelf kunnen zijn.

Leave a Reply