over buren en blablabla

June 21st, 2019

Ik schreef 3 jaar geleden dit.

Als ik het nu herlees denk ik:
‘ Man toen was het blijkbaar ook al zo luid ‘
‘ Man zo onbevangen dat ik was ‘
‘ Ik wil nog altijd dat mijn kinderen open in de wereld staan ‘
‘ Mijn hart bloedt nog altijd als ik zie hoe sommige kinderen door het leven moeten ‘

Het verhaal kende geen goede afloop.
Echt helemaal geen goede afloop.

De buren zijn nog steeds onze buren, het lawaai is verveelvoudigd (met een versterkte karaoke aan onze gemeenschappelijke muur) en de spanning is ten top gedreven.

Het is geen verhaal waarin jullie nood hebben aan details, ze zijn toch niet schoon, maar het gegeven heeft een enorme impact op ons gezin, op het welzijn van mijn lief, vooral.
Hij is eigenlijk de meest minzame mens die ik ken. De mens die in al die jaren nog nooit een vooroordeel heeft uitgesproken en die diversiteit zo hoog in het vaandel draagt dat mijn armen van het strekken soms pijn doen. Hij kan zo open naar mensen en de wereld kijken, een mens zou ervan kunnen leren in zijn leven. Hij kan kijken en luisteren en dan maar een paar woorden zeggen en dat is meestal genoeg. Echt, je hebt er geen gedacht van.

Toen kwamen de buren. Toen werd hij ziek. Toen kreeg hij chemo en was hij zo ziek en maakten de buren zoveel lawaai dat ik ten einde raad vroeg of het nu echt niet wat stiller kon. Ze scheldden me uit, riepen op mijn doodzieke man en deden agressief tegen mijn kinderen. Ze = de vader, de kinderen en de schoonzonen.

Nu krijgt hij geen chemo meer, maar de rust is nooit meer teruggekeerd. Op heel veel ongepaste momenten is het zo luid dat wij bijna moeten roepen tegen elkaar, en op zich kan dat ik aan (ik ben ook veel minder thuis dan Jan), maar als wij hen zeggen dat het niet OK is, doen zij gewoon nog wat luider terug. Ze kloppen harder op de muur, ze gooien gebruikte condooms in onze dakgoot, rochelen op het mooie houten staketsel, doen teken dat ze onze keel gaan oversnijden, proberen onze fietsen te stelen terwijl we erop staan te kijken, gebruiken onze dakgoot als asbak en MAKEN VERSCHIRKKELIJK VEEL KABAAL. Mijn hersenen zijn op hun hoede, als ik thuis ben, wat een vreemde gewaarwording.

Het leidt tot conflict tussen ons, want Jan kan zo erg uit zijn doen zijn erdoor, dat ik moedeloos word van zijn gevoelens. Hij kan daar natuurlijk niets aan doen, ik weet dat wel, maar ik wil het wegnemen en ik kan niet en ja, ‘t is ook niet altijd gemakkelijk he, dat leven. Op een keer zat hij helemaal ontredderd al meer dan een uur op Ledebergplein, allee zeg, wat een gedoe.

Ik heb contact met de wijkagent (die mij telefonisch bijstaat, en mij het gevoel heeft dat hij het begrijpt, maar op papier zijn zijn woorden gewikt en gewogen, er zal ook wel ergens iets wettelijks aan hangen).

Ik zou een gans betoog kunnen afsteken.
Ik zou kunnen duiden wie wij zijn, hoe wij in het leven staan, wat onze waarden zijn (en geloof me, ze zijn ruim, er zit veel rek op en ze schuwen grenzen en vooroordelen niet), hoe wij onze kinderen laten kijken naar de maatschappij.
Ik zou kunnen duiden dat dit niks te maken heeft met een mislukte multiculturele maatschappij (want dat is: dit is geen mislukt verhaal, het scenario waar het Vlaams Belang zo graag van smult en mensen bang mee maakt. Wij wonen met veel nationaliteiten in onze straat, en dat is wél gelukt en er zijn geen verdere conflicten met andere mensen, jammergenoeg verdwijnt al dat optimisme bij sommigen door één etterende wonde. Niet bij mij, ik zie mijn andere buren nog altijd minstens even graag, zelfs liever, maar de toeschouwers maken daar één pot nat van, één mislukt verhaal).
Ik zou kunnen zuchten bij het verschijnen van het artikel waarbij een actrice aan het Zuid door kleine kinderen wordt belaagd, maar als ik de commentaren lees, dan word ik zo moedeloos: mensen hebben blijkbaar de nood om Groen hiervoor verantwoordelijk te stellen (WTF) of het Vlaams Belang naar voren te schuiven als oplossing. Of ze verwijten mekaar gewoon nog een beetje verder zoals bij het voorgaande artikel. Ik zucht dan ook nog eens als ik grondige journalistiek mis, bij het lezen van het artikel. Spek in de bek om mensen met (al dan niet terechte) frustraties gewoon wat meer gefrustreerd te maken.
Va mij mag je een Romakind een Roma noemen, ik ben er nog niet uit hoeveel stigma er aan kleeft (veel, vrees ik veel), maar als journalist ga je toch wat dieper graven? Wat verder zoeken? Je artikel onderbouwen, nuance brengen, politiek en juridisch kader schetsen? Toch geen open einde waar iedereen slecht uit komt?

Tussen al dat lezen en al dat zuchten heen kom ik maar tot één bedroevende, erg wanhopige vaststelling: er zal niks veranderen.
Er is veel gepalaver, veel ‘ah je moet het melden he aan de politie’, veel, hou u vast, advies van het onthaal van de politie ‘ga in Brugge wonen, daar komt dat niet voor, ik woon daar’ (serieus, echt serieus), veel hoofden die zich omdraaien en doen alsof alles ok is, veel blablabla. Het is niet ok. Deze situatie is niet vol te houden, niet menselijk en niet eerlijk.

Ondertussen worden er naast mijn deur kindjes mishandeld. Mishandeling als in ettelijke nachten zonder slaap, met oorverdovende muziek, geroep, getier, gebrul, gegooi en verwijten. Geen deftige voeding en geen regelmaat.
Ondertussen gaan de kindjes naast de deur niet naar school (NIET) en zit dat klein meisje op de middag zonder boterhammen te wachten op niemand die thuiskomt, met de tranen in haar ogen.
Ondertussen stelen de kinders naast de deur ongegeneerd in de Delhaize en er kan niks worden gedaan want ja. We gaan eens praten met een hulpverlener van wie ik zelf moedeloos word, die geen enkele impact heeft op de kleine brulboeien die ze ondertussen zijn geworden.
Ondertussen hebben zij geen recht om Nederlands te leren, wat hun kansen zou vergroten om zich verstaanbaar te maken, om vrienden te maken buiten hun eigen enge wereld (want ze kunnen als de beste vrienden maken, ik ben er zo zeker van).
Ondertussen hebben zij geen recht om geborgenheid te hebben, maar moeten zij leven in een wereld die hen aan hun lot overlaat, en geloof me, zo rooskleurig ziet hun lot er niet uit.
Ondertussen liegen hun ouders nonstop tegen de politie, in de hulpverlening, terwijl zij (en wij) er gewoon op staan te kijken, zonder enige vorm van schaamte.
Ondertussen werden ze allemaal weggerukt van hun ouders in 2016, met gebivakkeerde politie waarvan mijn hart nog beeft.
Ondertussen werden ze over gans Gent geplaatst, liepen weg, en wonen nu weer allemaal thuis (met af en toe een plaatsing)

Groei daar maar eens op.
Word daar maar eens een grote mens.
Leer daar maar eens wat samenleven is.
Leer daar maar hoe je je leven zin kan geven, wat goed eten is, waarom slaap belangrijk is.
Ik zou ze achter het behang kunnen plakken, die kleine vlegels, maar dat zijn mensen. Dat zijn kinderen die voor geen gram gevraagd hebben om daar geboren te worden en het toch maar moeten doen.
Zonder ouders die er voor hen zijn, in de echte betekenis van het woord. Die zelf nog veel grotere boevenstreken hebben en overal mee wegkomen.

Ondertussen discussieert gans Vlaanderen voort. Grote meningen op fora, meelopen in Klimaatmarsen (ik deed het zelf, dus je moet niet boos zijn dat ik het zeg), affiches aan de deur hangen en statements maken.
Ons allemaal vergapen aan de benoemingen in het Parlement en kijken hoe politici selfies posten.
Blablabla.

Maakt dat die kinders van hier naast maar eens duidelijk.

Dat het niet over hen gaat.
Dat wij wel elders gaan discussiëren.
Ons groot gelijk halen.
Af en toe eens een hol artikel in de krant, 80 verontwaardigde commentaren en dan weer over naar de orde van de dag.

Blablabla.

9 Responses to “over buren en blablabla”

  1. Gert Says:

    Marie wat een schrijnend verhaal. En inderdaad je staat machteloos.

  2. Anne Says:

    Zo erg. Wij hebben ellendige overburen, maar wat zij doen is geen tiende van wat die van jullie doen. En ik erger me al te pletter en vind dat ze de straat terroriseren. Go figure. Die overburen van ons zijn Belgen. Ik bedoel: met Vlaamsche roots en al. Ik begrijp wat je wil zeggen. Ik begrijp je, maar daar blijft het bij. Ik kan je geen raad of advies geven. Ik weet in ieder geval dat ik zelf serieus zou overwegen om te verhuizen. Ik doe het nu al, eigenlijk. En dan heb ik links en rechts nog schatten van buren, stel je voor.

  3. Greet Says:

    Erg om te lezen Marie. En niemand van de lezers die een oplossing kan bieden of een uitweg voor zo’n uitzichtloze situatie.

  4. nathalie dervaux Says:

    Hey,

    Je hebt de problematiek goed omschreven! Wij de Gaje/Gadje (niet Roma of Sinti) begrijpen deze complexe intergenerationele toestanden niet en zij de onze niet. (vb.klimaat,dagen zonder vlees, hoeveel verlof heb ik nog etc) Het is heel moeilijk om naar elkaar toe te groeien, alhoewel ik gezien heb bij Ateljeevzw dat er groei mogelijk is. Wist je dat er tussen Roma’s ook groeperingen zijn (kastes) en de laagste kaste wellicht naast jou woont. Deze groep kent bijna geen regels kennen, staan constant op een emotionele overlevingsmodus.Bovendien moeten de kinderen anders behandeld worden. Nu worden ze nog te vaak als dader aangepakt. Maar ze zijn ook slachtoffer. Hoe naïf het ook klinkt, ik ga ervan uit dat ook die ouders het beste voor hebben voor hun kinderen…zoals jullie dit ook doen, maar op een andere manier. Het moet ontzettend lastig zijn om geen rust te kennen, en zeker niet voor Jan. En je hebt al zoveel geprobeerd met hen…xx

  5. Heidi Says:

    Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen… maar er is een grens aan verdraagzaamheid. Wederzijds respect is de basis in de opvoeding die ik mijn kinderen probeer te geven, ‘respect’ in de breedste betekenis van het woord. Als dàt er niet is, is er geen dialoog mogelijk. En als er geen dialoog mogelijk is dan wat? Ik weet het ook niet. Maar het maakt me boos, heel boos.
    En het vraagt om harde maatregelen, al was het maar om de Roma- gemeenschap niet opnieuw te stigmatiseren. Jouw buren zijn uitzonderlijk Marie. Uitzonderlijk onrespectvol. ‘Volledige normvervaging’ lees ik in de media… Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar er is een grens aan verdraagzaamheid. Er moet wél iets veranderen.

  6. Marloes Says:

    O wat voel ik met je mee, je voelt je zo machteloos, en dat ben je volgens mij ook. Behalve begrip tonen, kunnen ze/we niets voor je doen is mijn ervaring…

    Wij hadden ook ellendige buren, Spaanse en Belgische roots. Ook een tv/stereo/zanginstallatie op de gemeenschappelijke muur, meneer was charmezanger en vond dat hij elk uur van de dag moest kunnen oefenen, en dat kon absoluut niet in de 40 uur dat wij op het werk waren. Hij sloeg zijn moeder. En terroriseerde de straat met zijn hond die hij niet onder controle had, dreigde om die los te laten. Het beest jankte dag en nacht als ze niet thuis waren. Ze kwamen ‘s nachts aanbellen en op onze rolluiken kloppen. Achtervolgden me naar mijn werk 20 km verder. Stuurden de sociale inspectie op ons af voor onze met dienstencheques betaalde poetsvrouw dat volgens hen zwartwerk was.

    Wij probeerden ook alles. Een vriendelijk gesprek, burenbemiddeling, politie, vrederechter (ze kwamen gewoon niet).

    Op den duur leef je in constante stress, dat doet wat met een mens. Wij zijn uiteindelijk verhuisd, voor ons was dat een goede oplossing. Nog steeds in dezelfde wijk wel, telkens als ik ze tegenkom, schrik ik en stopt mijn ademhaling.

  7. Goofball Says:

    Hoe schrijnend
    en hoe erg voor jullie en voor hun kinderen.

    ‘k heb ergens een overtuiging dat er hopeloze gevallen bestaan. Mensen waar geen hulp, rede, …baat. Mensen waar ik het opgeef.

    Maar je corrigeert mijn gedachte want het gaat over kinderen. En kinderen zou je nooit mogen opgeven :(.

  8. yab Says:

    Is het niet beter dat deze kinderen in een pleeggezin geplaatst worden voor hun eigen bestwil? Je kan kindermishandeling hier melden: https://1712.be/

    Wat de lawaaihinder betreft, ik zou systematisch elke keer dat het zich voordoet de politie bellen en vragen dat ze een PV komen opmaken.

  9. Kleine Atlas Says:

    Amai, ik lees dit nu pas en word er helemaal stil van. Hoe gaat het ondertussen, is er iets veranderd met de opstart van een nieuw schooljaar? Hebben jij en Jan een gemeenschappelijk standpunt in dit verhaal, een visie op hoe ernaar te kijken? Uit je verhaal meen ik te horen dat je het meeste worstelt met hoe je gevoel te combineren met de waarden waar je eigenlijk voor wil staan, het lijkt dat er een spanning zit voor jou tussen boos zijn op deze mensen, en anderzijds uitdrukkelijk niet daarmee multiculturaliteit af te schrijven. Klopt dat?

    Ik ben wel geschrokken van de impact die de buren op jullie hebben, logisch wel, ze wonen naast jullie, ze bruuskeren jullie én je ziet hoe de buurkindjes nu al zwaar in de problemen zitten en moet maar toekijken. Uit je blogs heeft altijd gesproken hoe graag je daar woont, dus ik kan me heel goed voorstellen dat er geen simpele oplossing is.

    Ik heb dus absoluut geen tips, en ik vermoed dat je zelf al gedaan hebt wat je kan. Alleen nog dit misschien: bestaan er vereniging in Gent die echt gespecialiseerd zijn in Roma/Sinti, en er bvb. ervaringsdeskundigen hebben? Want het is wel duidelijk dat een klassieke aanpak hier totaal niet werkt, voor de opvoeding noch burgerzin…

    Ik wens jullie veel succes en courage toe, om stappen te zetten om jullie huis weer tot een huis te kunnen maken. En courage om toe te zien hoe ouders niet goed zorgen voor hun kinderen, want dat is zwaar, als toeschouwer, en frustrerend.

Leave a Reply