wensen

December 31st, 2018

amai, ik schrok toen ik zag dat het al zo lang geleden is dat ik hier nog kwam. jullie maakten me er per mail attent op, ook :-).

het gebeurt nochtans zo vaak in mijn hoofd: dat ik ergens ben, dat ik iets hoor, iets waarneem en dan denk : ‘oh dat is voor mijn vertellementen’, maar dan passeren er nog veel dingen en zijn wij ondertussen bezig met een superleuk project (www.puppe) waarbij we zelf poppenkleren en – meubelen maken en ja, een mens zijn tijd vliegt voorbij.

nochtans, ik wens vaak. weinig voor mezelf (alles is voor mij altijd vrij goed in het leven, ik heb weinig wensen die niet vervuld zijn), maar vaak voor andere mensen.

voor mijn dochters, op wie ik soms ook eens vloek, maar die ik vooral veel rust toewens in het leven. weinig stoorzenders, geen volle agenda’s maar lanterfantertijd.
de eindeloze uren waarin ik mij als kind verveelde en namiddagen die eeuwig leken te duren: ze zijn goud waard geweest in de verdere ontwikkeling van mijn menszijn (ik denk dat creativiteit en leren redeneren daar is ontstaan: stil aan de tafel van mijn grootmoeder die rustte in de namiddag en ik vond het vreselijk dat ik dan stil moest wachten tot ze wakker werd, maar toch waren die stille uren zo waardevol)
voor mensen op de vlucht, om gelijk welke reden dan ook: voor de liefde, de economie, het klimaat of angst: dat ze een plek mogen vinden en dat ze worden opgenomen in het leven van de plek waar ze terechtkomen. dat we dat leren, wat mengen met elkaar en niet altijd bang zijn voor onbekende gewoontes. dat we wat nederiger worden in onze waarden en hoe die eigenlijk ook maar alleen zijn hoe wij kijken naar de wereld, die bol staat van andere waarden die minstens evenwaardig zijn.

voor iedereen: een goede gezondheid. maar echt. ik wenste het elk jaar uit het diepst van mijn hart voordat mijn lief ziek werd en ik meen het nog steeds even veel. je vergeet dat als je gezond bent en geen lichamelijke of geestelijke zorgen hebt: hoeveel goud dat waard is. ik niet, ik koester het. elke dag. ik koester elk uur elke dag elke week elke maand elk jaar met mijn lief want het leven toonde ons schoon de voorbije 22 maanden dat het geen evidentie is en dat er veel waarheid schuilt in het feit dat je vandaag moet leven. ik had in maart 2017 nooit durven dromen en hopen dat hij er nu nog zou zijn, en hoe. hij zorgt voor ons, op een ander ritme dan vroeger, maakt soep en bakt brood en soms denk ik dat dat het enige is dat telt. ik denk dat niet altijd maar vaak. hoe heerlijk dat is als je huis een thuis is en als de kindjes altijd kunnen stranden zonder gegoochel en geplan en urenlange opvang. ik ben daar zo dankbaar voor (terwijl het financieel helegans op zijn kop komt te staan als één van de 2 ouders ziek wordt en het gepieker in de nacht dat wat als ik ook ziek zou worden, maar ook dat besef is een besef en ik kan zulke zaken vrij makkelijk lossen, meestal). ik heb gehapt naar adem en gedacht dat ik het nooit zou kunnen, hem zien afzien en de onzekerheid en het gepieker, maar als ik kijk naar ons gezin dat vind ik dat het goed ging. soms wat minder en soms te heftig voor woorden, maar meestal echt goed. we zijn al daar.
koestert uw gezondheid, als je ze hebt, ze is haar gewicht in goud waard.

dat het rustig mag zijn, 2019, voor iedereen. ik vind ‘#workhardplayharder’ de moeizaamste hashtag die ik ooit heb gelezen. Dat aan jezelf-voorbij-hollen, het overconsumeren en het vernietigende effect op je lijf, je hoofd en de hele planeer, door alsmaar sneller en meer te willen zijn en hebben: ik pas ervoor. ik wens je een zetel, een boek, wat muziek, een beetje eten en geen koude.
ik denk dat we dan al een heel fijn eind op weg zijn.

merci lezers, om me ook persoonlijk te blijven mailen en te vragen wanneer ik opnieuw zal schrijven. ik neem het nooit als een evidentie en zal hier nog een tijdje blijven.

***
marie

8 Responses to “wensen”

  1. Anne Says:

    Van harte hetzelfde voor jullie Marie.
    Ik ben foto’s aan het inkaderen en aan het ophangen, en ondertussen naar muziek aan het luisteren. Wat een heerlijke traagheid.
    Blij weer iets van jou te lezen <3

  2. Rosalie Says:

    Prachtig geschreven, en een mooi inzicht aangaande #workhardplayharder. Dat zet me aan het denken.

    Dat 2019 jullie maar veel moois en vooral veel gezondheid mag brengen.

  3. Marloes Says:

    Ik ben blij dat je blijft. Ik kom hier graag lezen en meevoelen met hoe jij zo mooi naar de wereld kijkt.

  4. Goofball Says:

    Een gezond en een rustig 2019…awel die wensen neem ik graag van je aan. En ik wens het jullie ook toe in de mate van het mogelijke.

  5. Hilde Says:

    Ook voor jou en al jouw geliefden wens ik het allermooiste in het nieuwe jaar! Ook al schrijf je nu maar af en toe, hetgeen je schrijft, wordt dubbel gesmaakt. Liefs, Hilde

  6. liese Says:

    ik krijg ook de kriebels van die hesjteg 🙂

  7. Kleine Atlas Says:

    een nieuwe blog! met heel veel plezier gelezen. Bedankt!Intussen ook uw instagram ontdekt, bij wijze van miniblogjes en mini-kijkjes op de wereld van vertellementen. Daar kan ik niet reageren, want ik heb geen instagram, dus ik zeg het even hier: ook daar lees ik met plezier mee! Een fijne start van het nieuwe jaar. Dat het goede zich mag verderzetten en zich mag verspreiden.

  8. Nele Says:

    Hoe kan dat toch, dat ik je nu pas lees. Het warmt mijn hart altijd een beetje, jouw woorden. Ik kan me niet inbeelden wat jullie de afgelopen bijna 2 jaar doormaakten, ik ben dan ook zo content als ik lees dat hij er gewoon nog altijd is, jouw lief want dat wens ik jou, dat die rots altijd naast jou mag blijven staan. En dat je geen pijn hebt, dat ook. En dat je nog veel keer mooie woorden naast mekaar kan zetten. ❤️

Leave a Reply