over schoonheid

May 22nd, 2018

Elke dag passeren mijn dames en ik (of mijn lief) het vieze vuile kruispunt als je Gent binnenrijdt.
Het is een troosteloos kruispunt, vol drukdoende auto’s, heel veel snelle fietsers die zich haasten naar hun bestemming, lichten die niet lang genoeg groen zijn om deftig over te kunnen steken (en een groenelichtenlogica die steeds weer wijzigt).

Af en toe droom ik van een aardewegel.
Een rustig weggetje dat ons naar school en werk brengt.
Een boom, wat groen, misschien een struik vol bessen.
Ademruimte of tenminste het gevoel dat je niet stikt in de uitlaatgassen.

Enfin.

Er staat, zodra het weer betert, een jongleur op het kruispunt. Ik denk dat het een Spanjaard is, en hij staat er geregeld te jongleren als wij passeren. Hij passeert dan de auto’s met zijn hoed, en de automobilisten die willen kunnen hem een centje geven.

Mijn dochters houden van hem. Ze houden van de lente die hij meebrengt, de kunstjes die hij toont, zijn hoed die hij, als een echte piraat, af neemt als zijn voorstelling voorbij is.

‘Moegn wij hem een centje geven, mama?’, smeekten ze, toen wij hem voor het eerst zagen.

Sindsdien heb ik altijd kleingeld bij, en speuren zij naar zijn aanwezigheid al lang voor we het kruispunt oversteken.
Ze zwaaien dan naar hem, hij zwaait terug en dan kijken ze met grote ogen hoe hij een kegel op zijn hoofd kan zetten en hoe hij met de jongleerballen goochelt.

Ik kijk dan eens rond me, als ik daar zo sta te wachten.
Ik voel en ik zie de gehaastheid van de mensen rondom mij, vlug vlug vlug en geen tijd om te kijken.
Ik snap die gejaagdheid, ik heb ze bij momenten zelf ook.

Maar ik wil nooit stoppen met mooie dingen te zien.
Ik wil nooit geen tijd hebben voor jongleurs op het kruispunt.
Ik wil nooit de geërgerde blik hebben van de automobilist die niks wil geven en zeer geïrriteerd zwaait met zijn armen.
Ik ga altijd blij zijn dat er mensen zijn die andere sporen kiezen, die anders in het leven staan dan mij, en die kunst maken die ik écht schoon vind.

Ik denk vaak, als wij het groen licht daar laten passeren, en nog een minuutje langer kijken naar hem, dat ik hoop dat mijn dochters dat oo altijd zullen doen: zoeken en kijken naar schoonheid en daar tijd voor nemen als het nodig is. Dat ze gehaast kunnen beperken en niet snelsnel maar echtecht zullen kunnen leven.

Onze Spanjaard is een begin.

Iemand die zulke schone momenten aan mijn dochters geeft zal altijd welkom zijn om bij ons aan te schuiven aan tafel.
Altijd en overal.

4 Responses to “over schoonheid”

  1. Hilde Says:

    Jammer dat mensen zich zo afjagen en afjakkeren, ze haasten zich naar hun eigen dood. En inderdaad, een versnelling lager door het leven gaan, brengt zoveel meer schoons op, tijd om te zien, tijd om te luisteren, tijd om te voelen en te beleven en vooral, tijd voor elkaar. 🙂

  2. liese Says:

    ik denk dat je meer invloed hebt op je dochters dan je ooit kan beseffen! Ze zullen zeker iets van jouw intenties oppikken!

  3. Lies Says:

    Exact dezelfde bedenking maakte ik gisteren, na de avondles haastten we ons gisteravond naar onze trein, op een bijna verlaten Meir werden we betoverd door gitaarmuziek. Wemaakten toch even tijd om te luisteren, gooiden toch een cent in de koffer. En die laatste trein haalden we ook nog, net.
    Zulke mooie momenten, daar moet je tijd voor maken, altijd! Weer prachtig verwoord van je x

  4. Goofball Says:

    Ik denk dat je ook zo een effect op ons hebt hoor, niet alleen op je dochters. Je teksten zonder foto’s, doen me vaak ergens kort even bij stilstaan waar ik anders misschien voorbij gerusht was. En dat vind ik heel fijn :). en ik zwaai nu even in gedachten naar de Spaanse goochelaar op het kruispunt.

Leave a Reply