Exact een jaar geleden wisten we dat mijn lief heel ziek was.

Een jaar.

Zelden gaat de tijd zo snel en zo intens tegelijk.
Ik ben er niet uit, of ik wil dat hij vliegt of voorbijkruipt, de tijd.
Ik denk dat ik wil dat het leven voorbijvliegt, dat ik het samen met hem kan beleven, dat we alles kunnen zien en beleven met ons twee.
Ik denk ook soms dat ik wil dat het tergend traag gaat, dat ik het goed kan voelen, hoe het nu is, erg goed voelbaar en intens.

Het was lastig, het voorbije jaar: vooral voor hem, het is nog steeds lastig, op veel momenten. Mijn lief is een binnenmens, in zijn zijn, en dat betekent dat hij heel veel dingen niet zegt, ook niet tegen mij. Dat is hoe het is, en dat heeft veel blessings, en soms is dat lastig.
Het was ook moeilijk voor ons, dat zoeken, dat evenwicht, dat anders leven bij elkaar.
Het zou niet kloppen als ik zou zeggen dat ik niet veel keren weg wou van de emoties, de angst, de onzekerheid en de wazige periodes.

Vandaag is het goed.
Deze week is het ontzettend goed.
We logeren in het allermooiste Ardense huis van onze vrienden en toevallig heeft dit huis de warmste ziel die je kunt voelen (als een gebreid deken, of een visser met sterke handen en een puur hart) en de prachtigste keuken ever, waardoor het hier zo fijn toeven is dat alles in orde lijkt.

Alsof het voorbije jaar niet is gebeurd, een beetje.

Alsof we gewoon leven en er niks aan de hand is, gewoon een beetje: ‘gaan we wandelen vandaag, wat denk je?’ Het is zo fijn om eens niet huis, maar wel hier te zijn: na vier dagen voelt het al als een eeuwigheid, met rust en wandelingen en natuur en lekker eten en de heerlijkste bedden en alle goede smaak die zo eigen is aan mijn vriendin en haar man (ze heeft de beste stijl van de hele wereld). Het leven is toch een pak lichter, omringd door schoonheid en de mensen die je graag ziet.Het is hier dat ik goed voel hoe het lang wel is geweest: luchtig, evident, fijn en warm.

Ik hoop dat jaar twee veel van die luchtigheid en evidentie meebrengt, fijn en warm leven zonder teveel zorgen en gepieker en emoties die niet weten waar ze naartoe willen.
Ik kan hier, in deze veilige omgeving af en toe eens kijken naar de voorbije periode en denken: héhé, we zijn hier al.

héhéhé.

Merci Elsje voor je huis, het is de fijnste plek waar ik ooit was.

8 Responses to “Een ode aan het leven en aan het schoonste huis van België”

  1. Sarah Says:

    Wat zeg je het toch weer mooi. Altijd, altijd.
    xx

  2. Goofball Says:

    Fijn dat jullie even helemaal weg van alles konden genieten!

  3. Mamavan5 Says:

    Marie, met rode kaakjes lees ik je mooier ode aan onze tweede thuis.. maar weet dat het juist dat is wat we jullie wouden geven… rust, warmte, een veilige haven, een thuis gevoel, vrijheid. Altijd meer dan welkom, allen of samen, hoe het uitkomt! ❤️

  4. Annelies Says:

    Elke keer krijg ik rillingen van je blogjes. Ik wens het jullie zo toe, voluit te kunnen leven zonder onzekerheid en zorgen over de eindigheid van het leven. Wij namen dit weekend afscheid van iemand die schijnbaar alles had maar niet verder wilde leven. Omwille van pijnlijke maar wel omkeerbare omstandigheden. Er blijft zoveel verdriet, boosheid en schuldgevoel achter. Doet nog meer stilstaan bij wat we hebben.

  5. Anna berg Says:

    Heel mooi beschreven.

  6. Lies Says:

    Ik wens het je zo ontzettend hard toe : veel luchtige jaren boordevol warme momenten, onbezorgd, samen met je lief en kinderen.

  7. Nele Says:

    Ik las je reactie bij Lilith van een paar dagen geleden en ik weet niet waarom maar ik wilde gewoon even dit naar jou sturen: ❤️

  8. Irene Says:

    It’s going to be finish of mine day, except before finish I am reading
    this impressive paragraph to increase my knowledge.

Leave a Reply