Berbers

October 9th, 2017

We waren van de Elzas zeer impulsief naar de Provence gereden, want het weer in de Elzas was zo slecht dat de mevrouw van de camping zei dat ze zelf niet zou willen kamperen in dit weer.

Wij zaten daar jong, in de eerste nacht van onze reis met twee, klaarwakker om halfvier ‘s nachts, terwijl de regen gutste op onze tent.

‘We gaan weg’, zei mijn lief, en als hij impulsieve beslissingen neemt dan kriebelt het altijd een beetje bij mij, want hij is niet de meest impulsieve mens die ik ken, oh neen.

Een dag later zaten we aan een bank in Cavaillon, en vond ik na wat surfen een aire naturelle in de buurt.
Het bleek een gigantische voltreffer te zijn: klein, een beetje rommelig (past bij mij) maar vooral: wat een hartelijkheid.
En vers appelsap, dat ook, dat we gekoeld meekregen toen we onze tent opzetten.

We toerden ‘s avonds wat rond en we belandden in een buurdorp, en ik zei tegen mijn lief ‘oh hier wil ik zijn’. Het dorp had gefeest het voorbije weekend, er hingen nog wat lichtjes en er was nog wat volk, maar dagen na een feest zijn vaak de schoonste. Iedereen is blij, het zindert na, en het dorp dommelt een beetje in van al dat jong geweld. Ik voelde het aan de stenen, werkelijk.

Toen we opnieuw in de auto stapten en richting de camping vertrokken, huilde onze auto.
‘Hoor je dat ook?’, vroeg ik aan Jan. Uiteraard hoorde hij dat ook. Het leek of wij en passant een liftende wolf hadden opgepikt, en het werd alsmaar erger. Toen ik hem vroeg wat het zou kunnen zijn, zei hij alleen maar ‘shit’, of zoiets.

Het was 11 km ver naar de camping, het was ondertussen donker en we wisten met moeite of we het gingen halen, maar het lukte.
‘Allee zeg’, zeiden we daarna, toen we samen in onze tent lagen (en ik mij afvragend waarom ze geen dubbele slaapzakken maken), en we hoopten dat het allemaal niet zo erg zou zijn.

‘Kapotte turbo’, zei de Berber die op de camping meehielp, en zijn jonge vrienden had opgetrommeld ‘il faut avoir un nouveau turbo’.
Wij knikten, en na wat opzoekwerk en een telefoontje naar een van onze vrienden die zelf mechanicien is, leek dat inderdaad het geval.
‘Dat is duur hoor’, zei iedereen, ‘en garagisten, je kent die wel’.

We zaten daar, op onze idyllische camping, met gelukkig voldoende vis in blik, en eitjes en kikkererwten en we hadden heerlijk gekookt de avond voordien. We zouden alvast niet sterven van de honger.
Een paar uur later zaten wij op de achterbank van een oude Volkswagen Golf, met twee jonge Berbers die noch Frans noch Engels spraken, dus ik moest een beetje gesticuleren en zeggen ‘merci on est si content’ en af en toe een beetje over hun rug wrijven om te tonen dat wij hen dankbaar waren. Ze zeiden ‘ok’, en toen niks meer. Ze spraken onze taal niet, en ik dacht aan de berbermuziek die ik kende. Ze begrepen niet wat ik zei, dacht ik zo. We kochten een turbo, maar die moest worden geleverd, dus we besloten te voet naar het stadje dicht bij de camping te gaan. Toen pikte de campingBerber ons op, onderweg, en zette ons af waar we moesten zijn.

Tjooln, mijn grootste liefde. Gelukkig ook die van mijn lief.

We ontdekten een heerlijk terras, dronken een pintje, er kwam een zeer vriendelijke oude Fransman met een legerbroek en Crocs aan zeggen dat we beslist nog wat moesten stappen, en dat deden we, en toen zagen we dit:

We waren daar helemaal alleen, en ik dacht: ojoo. We babbelden nadien met onze Fransman, en zoals dat gaat als de zon schijnt en de platanen blinken: dat is gezellig he, zo wat keuvelen in een andere taal.

Toen stapten we terug naar de camping, we kregen een binnenwegje geserveerd (ik denk dat we daar bijna konden blijven wonen) en plots was er dit magische zicht.

Ik ben een seute als het gaat over plotse magie van bergen.

Met de auto hadden we dit nooit zo echt gezien, ook, bedachten we, en toen moest ik bijna een beetje wenen van al die schoonheid (en het feit dat een mens zoveel daarvan verliest in de auto).

Enfin, het was uiteindelijk een zeer schone dag en het duurde aan halfuur voor we beiden beslisten dat we onszelf niet verdrietig zouden maken voor de kosten van de auto, want dat er toch niks aan te doen was.
We bedachten ook fijntjes dat we dat jaren geleden ook niet zouden hebben gedaan, onszelf verdrietig maken voor een auto, ook al zouden dat toen niet hebben kunnen betalen. Het is niet dat we nu rijk zijn, en de ziekte van Jan deed ons budget nog meer slinken, maar we konden het wel betalen.

Een dag later was de auto in orde, en ik wou zo graag zeggen aan mijn nieuwe vrienden dat we ze zo ontzettend dankbaar waren, die twee schone jonge mannen met hun oliehanden, hun verweerde huid en hun treurige ogen. Ik wreef wat over hun rug, en ze lachten een beetje, en ik besefte dat waarschijnlijk weinig mensen over hun rug wreven, allee wat een zonde.
Toen liep de ene man naar de auto en kwam terug met een cd. Hij maakte hem schoon met zijn mouw en zei: musique Berbère pour vous.

Van alle muziek die we in ons leven kregen (behoorlijk wat), van alle cassetjes, platen en cd die vrienden samenstelden voor ons is dit het summum.
Een gehavende cd waarvan de helft van de nummers niet meer leesbaar is.

We staken hem toch in, en toen we naar de camping reden luisterden we naar hun muziek, en het voelde alsof hun leven voor altijd een klein beetje in dat van ons zou blijven bestaan.

5 Responses to “Berbers”

  1. fany Says:

    mijn hart maakt steeds een vreugdesprongetje als re hier een nieuw bericht verschijnt…en terecht. Wat een schoonte Marie, een schoonte in t kwadraat want het wordt hier gedeeld gelezen en er wordt mee van genoten. jij viert het leven toch zo schoon

  2. Nele Says:

    Ik ben jou altijd zo dankbaar, voor alles wat je schrijft. Omdat het dan lijkt alsof we er een beetje bij waren. En omdat we dan een beetje mee kunnen vieren. ❤️

  3. Trage Gazelle Says:

    Zalig, precies alsof wij ook daar waren :-).

  4. voskosmos Says:

    Als ik op Bloglovin zie dat er een nieuw berichtje is van jou, dan is dat het eerste waar ik op klik. En je stelt nooit teleur.

  5. Els Says:

    Ook ik geniet van jouw vertelsels. Er spreekt zo een zachte, milde blik uit om naar uw omgeving te kijken. Echt inspirerend.

Leave a Reply