grootmoederrituelen

January 21st, 2017

Mijn grootmoeder maakt de beste mayonaise. Ze maakt er veel in een keer, met de mixer en weinig eigeel. Hij is stevig, extreem lekker van smaak en wit.
(De rest vindt dat mijn lief de beste mayonaise maakt, met veel eigeel, lopender en ook romiger van smaak. Ik vind hem ontzettend lekker, zeker op het hoedje van een tomaat, als er ook garnalen in de tomaat zitten, maar die van mijn meter past het best bij rauwkost en bij geroosterd sesamzaad)

Vroeger, toen ik klein was, bleven we soms eens slapen bij haar. Ik herinner mij de hele donkere kamer en de kleine beetjes zenuwen die ik had omwille van de klinken. In hun mooie huis sluiten de deuren namelijk met een ronde ijzeren klink, en een soort magnetisch systeem. Dat maakt veel lawaai, en om de anderen niet wakker te maken stopte zij mousse tussen de deuren. Ik was als de dood dat die mousse uit mijn handen zou vallen, en dat ik iedereen wakker zou maken.
Los daarvan: het leven van mijn grootmoeder zat en zit vol rituelen. Ik zou ze allemaal moeten verzamelen, ik weet het, ze gaan verloren in mijn hoofd hoe ouder ik word. Eén ervan heeft indertijd zoveel indruk gemaakt dat ik er nu nog elke week een paar keer aan terug denk. Ze leeft nog he, ik ga er veel te weinig en ik zou zo graag willen dat we dichter bij elkaar woonden.

Haar rauwkost-ritueel.

In haar frigo was er altijd rauwkost. Met die rauwkost maakte zij slaatjes die ze serveerde bij het avondeten: versgesneden brood met kaas die we met een kaasschaaf moesten snijden. Er waren grofgeraspte wortels in een bokaal. Er waren rode bietjes, en de sla lag gewassen en gewikkeld in een handdoek. Ik denk dat er ook tomaten waren, maar dat zou ik haar eens moeten vragen. Er was een pastelgele boterpot, met glazen deksel (of was het blauw?), er lag een blok kaas op tafel en het brood sneed zij in dikke sneden met een broodsnijmachine die omgekeerd in de kast zat (en zit). De rauwkost kwam altijd met wat mayonaise, en er stond ook een pot Gomasio op tafel, waarvan ik altijd veel te veel lepels strooide over mijn sla, en die dan mengde met de mayonaise. Oh lord.

Al jaren denk ik: ik moet dat ook doen. Ik moet zorgen dat er in de frigo altijd rauwkost is, zodat ik slaatjes kan maken en die – in mijn geval en dat van Jan en Anouk – kan meenemen naar mijn werk. Ik vind goei middageten één van de heerlijkste vooruitzichten ooit.
Het is ook fijn als extra: een snel slaatje bij hartige lasagne, wat sla voor tussen de boterhammen of een extra bij een kom soep als je plots honger hebt.
Het lukt me zeker niet altijd, maar ik ben door de tijd wel een planner geworden als het over mijn eten gaat. Dat is fijn, voor mij, zo ineens veel koken en klaarmaken en dan bijna 2 dagen na elkaar niet in de keuken vertoeven. Mijn kleinste dochter vindt dat ook, want toen we woensdag in een ontplofte keuken zelf paneermeeel aan het maken waren, zuchtte ze: ‘ik hou van zo veel dingen samen doen met jou in de rommel en met lekker eten, mama.’ Ze is niet de grootste complimentenmaker, mijn tjoolmaat, en ook niet de grootste babbelaar in huis, maar als ze dat dan zegt, kleintje toch wat heerlijk dat we haar bij ons hebben <3. Deze week heb ik bietjes gepoft, ongeveer uit het kookboek van ThursdayDinners (gewoon je bietjes in folie wikkelen in de oven en zo gaar laten worden - ik ben niet nauwkeurig in het interpreteren van recepten). Ik heb ze laten afkoelen en dan in dunne schijfjes gesneden en er last minute wat geroosterd sesamzaad op gestrooid, een eerbetoon aan mijn metertje. De helft werd door de kinderen al gepikt in de keuken, toen het eten nog niet klaar was, en voor ik het wist waren de bietjes aan tafel op. Geen werk, perfect om te garen als je de oven toch al gebruikt en lekker. Sla koop ik bij mijn lievelingsgroentenboer op zondag op de markt, en wikkel ik in een vochtige doek om op maandag of dinsdag te gebruiken voor in de brooddozen of voor 's avonds op tafel. Wortels rasp ik à la minute, omdat die bij mij nooit zo vers blijven als die van haar. Komkommer heb ik vaak in huis, maar ik eet dat niet graag in de winter. Witloof is ook nog een blijver. In een paar minuten snij ik dat grof in schuine reepjes en met wat yoghurt en graantjesmosterd: heerlijk. Ik ben er nog niet, maar iets in mij zegt: bijna, Marie, bijna. 🙂

4 Responses to “grootmoederrituelen”

  1. Mama Says:

    Marie, ik was deze bij meter over de middag. Ik had mijn eten mee en toen ik een vork wou nemen viel het potje kiemen me op… En die middag had ze bietjes klaargemaakt door een recept van jou… en overal artikeltjes uit tijdschrifte. Ze toonde me haar ademhalingsoefeningenboekje. Ze doet ‘s morgens de zonnegroet.. En door jou ben ik nu mijn witloof anders gaan snijden he he.

  2. liese Says:

    zo’n mooi eerbetoon!

  3. Kleine Atlas Says:

    Mijn oma ook!! Ook de beste mayonaise van de wereld. En de beste confituur (met het schuim, de toplaag van toen het gemaakt werd dus, erbij in een apart bord, ‘dat is eigenlijk lucht en dus mag ik er zoveel van eten als ik wil’) En rauwkost, elke avond! En brood van de broodsnijmachine.

    Maar ik ben bang, als ik dat allemaal ook zou doen, het mij niet zo goed zou smaken als toen.

  4. Vic Says:

    Oma’s en mayonaise, een onovertroffen combinatie. En dat jij goed bezig bent, daar mag je niet aan twijfelen.

Leave a Reply