Magie

December 16th, 2016

De ene dag is ze een kat.
Dan is ze helemaal in het zwart gekleed, doet ze haar kattenmuts aan en sluipt ze door huis met zwarte handschoenen aan.

De andere dag is ze een welpje, verdwaald in de jungle en op zoek naar iets om te eten.

Soms is ze een ballerina, doet ze draken na, kleedt ze zich in vogels of gooit ze haar ganse kleerkast ondersteboven voor de glitterrok die past bij haar gemoed.

Ze is vaak een onbestaand wezen dat krolt, krijst en met haar kopje dicht bij mij komt staan om aaitjes te krijgen. Ze kan plots veranderen in een baby, met haar ogen dicht naar Trixie Whitley luisteren en uren als een hond door het leven gaan.

Ik maakte voor haar een soort HarryPotter-jas met diepe zakken die vol schatten zitten, en zelf verzint ze Pokémonfiguren.
Ze heeft af en toe klauwen, had een cowboyperiode en heeft ook een voorliefde voor vampiers en Indianen. Af en toe doet ze haar vleermuiscape aan om naar school te gaan, en dan fluister ik in haar oor dat ze zich niks moet aantrekken van mensen die zeggen dat een cape geen jas is.

Ze schikt zich heel hard naar de wereld, maar vergeet nooit wie ze zelf is. Wat een rijkdom in haar kopje.

Toen was het Halloween. Simonne mocht verkleed naar school. Zij niet, want vanaf het vierde werd er niet meer verkleed.
Oh wat heeft ze geweend. Ze was een beetje verloren, die ochtend, en wij zeiden ‘doe dan stiekem vleermuisklauwen aan, of zoiets’ maar ze was ontroostbaar. Heel veel dagen in een jaar doet ze heel erg flink wat van haar wordt verwacht, zich mogen verkleden is echter het summum.
‘verkleed je toch’, besloot ik, ‘en trek je er verder niks van aan’, maar zo werkt haar kopje niet. Ik heb veel meer middelvinger in mijn hoofd dan zij ooit zal hebben, toch als het over zoiets gaat, dus ze schudde haar hoofd en prevelde ‘mama het mag niet, ik vind het zo jammer maar het mag niet’. ‘je kunt ook protesteren’, vervolgde ik, ‘en een petitie maken zodat jullie volgend jaar wél verkleed kunnen zijn’, probeerde ik nog, en ze giechelde ‘mama toch’.

Het was een akkefietje. Dacht ik.
Het is een akkefietje als ik denk aan alle kinderen die in de angst van oorlog wakker moeten worden, en niet zoals wij ‘s avonds met verstomming naar de schone maan kunnen kijken zonder benauwd te moeten zijn. Een werkelijk kapot te relativeren voorval.

Maar het akkefietje kwam alsmaar terug in mijn hoofd. De drang van het onderwijs om lijnen uit te schrijven, zonder zelf vaak na te denken over de zin van dingen. Ik wéét dat onderwijs dat genetisch in zich heeft, en ik ben daarnaast ongelooflijk tevreden met die fantastische juf van mijn dochter, maar dat onderwijs als systeem: begod, daar is toch nog wat werk aan bij momenten.

Gelukkig is niet iedereen verleerd dat magie werkt. Godzijdank zijn er artiesten.
De wereld heeft er zoveel baat bij, bij al die schoonheid.

Zita Swoon, The Ballad of Erol Klof
(gaan kijken!)
het wonderlijke breiwerk van Céline, Ze breit een zwarte cape voor onze dochter – joepie
mooie vijf minuten

One Response to “Magie”

  1. Trage Gazelle Says:

    Schoon wederom. Raak. En waar. Helaas herkenbaar, dat ook. Hartjes voor magie en voor artiesten en voor petities om te mogen verkleden.

Leave a Reply