1 november

November 3rd, 2016

Er staan wel honderd stukjes klaar, in mijn drafts en in mijn hoofd.
Ik denk minstens één keer per dag: oh ja, daar schrijf ik over!, en dan belanden de gedachten ergens in een gezellige living in mijn hoofd, en besluiten ze daar te blijven zitten.

Net als dinsdag.

De kindertjes waren bij mijn mama en mijn tante, en wij waren he.le.maal. alleen thuis.
Tegen ten drieën belandden we beiden in de zetel, hij voor de koers en ik met een boek en een sarzetje. Hij viel in slaap en ik kon ongegeneerd melige series kijken. We dronken koffie samen (de bakker was gesloten, we hadden beiden zin in taart), ik keek eindelijk nog wat verder Wanderlust. We luisterden muziek, hij keek ook wat mee, we lieten decadent eten leveren aan huis en aten – tegen onze eigen regels in – in onze nieuwe zetel. We soezelden, ik las nog wat en Jan viel in slaap dicht bij mij. Ik lees het liefst in de zetel, in stilte en met het lijf van mijn lief erbij. Ik ging naar beneden om wijn en water en begod, het was nog altijd even netjes als we het hadden achtergelaten enkele uren ervoor.

We zuchtten een beetje: zo kan het leven er ook uitzien, dus.

Dinsdag was zo’n dag dat het leven anders is, uitgestrekt, met stilte, met mijn lief die zegt mokketje en vraagt of hij naast me mag kruipen, en ik die kan lezen en tv kijken zonder ook maar één keer echt recht te moeten staan.

Stel je voor, droomden we, dat het leven zo zou zijn, dat onze weekends vol zulke dagen zouden zijn. Met gigantisch veel niks en ontzettend veel tijd.

Ojoo. Ik ben er nog van aan het bekomen.

De ladies zijn ondertussen al in volle glorie gearriveerd, en de decibels en de rommel zijn toegenomen. Ik kreeg daarnet telefoon van 2 van hen, ze zijn boven aan het spelen, om een bestelling te plaatsen voor een nieuwe armband, uit hun zaak De Vliegende Schaar. De derde dochter is het huis ontglipt, en speelt bij de buren en ik denk:

deze week is het beste van alle werelden.
ik zou het een niet tegen het ander kunnen en willen ruilen: dit is werkelijk hoe het het best kan is.

TIPS
* Wanderlust – Canvas – reeks nog te bekijken op hun site
* Mohamed Choukri – Gezichten – ISBN 9789491921155
* niet rechtstreeks te linken aan wat ik hier schreef, maar wel waar ik zin in had toen ik dinsdag in de zetel doolde:
Frambozenmeringue van Arcadi uit Brussel (dé allerbeste taart die ik ooit at)

5 Responses to “1 november”

  1. Elke Says:

    Klinkt za.lig!

  2. Gina van damme Says:

    Arcadi, een zalige plek : heerlijk eten en supperlekkere taarten !! Bedankt voor je fijne leesmomentjes!

  3. gerhilde maakt Says:

    Frambozenmeringue, dat kan niet slecht zijn. Heerlijk, je beschrijving …

  4. eva Says:

    In de zomer koop ik op de markt 3 bakjes frambozen voor de prijs van 2, een grote verse meringue bij de bakker, verkruimelen over de framboosjes, klaar!

  5. Evi Says:

    Klinkt als een zaligheid 🙂

Leave a Reply