parel

August 30th, 2016

we wilden watervallen kijken.
een wandeling van ongeveer 8 km, in de bossen in het Juragebergte.
vorig jaar hadden we niet allemaal wandelschoenen mee, maar deze keer wel.

op de weg naar daar passeerden we meren, ik wist het nog van eerder.
ik was er vorig jaar even van ondersteboven, van die aanblik op al dat water: er is weinig dat me zo naar de keel grijpt als eindeloos water. in de bergen nog het meest vanal.
we waren er niet gestopt, vorig jaar, het meer lag er gewoon, precies alsof er geen enkele mens mee gemoeid ging: geen strand, geen cafetaria, geen schreeuwlelijke reclame voor ijs en drank en eten. gewoon een meer en niks anders.

ik had mijn lief verteld over hoe aangrijpend ik dat vind, zomaar een meer. hij houdt heel veel van water, hij groeide op aan het water, maar dat ik dat zo aangrijpend vind is voor hem eerder logica. ‘zo zien meren er nu eenmaal uit’, zoiets. wat niet wil zeggen dat hij niet luistert en kijkt naar hoe ondersteboven ik ervan ben, ik zie dat als hij glimlachend een oog flikt en zegt: ‘moksje toch’. ik heb dat ook met bos: als we rijden en ik zie op Google Maps dat er oneindig veel bos is, dan kan ik daar precies niet bij.

hij stopte zomaar aan het meer. er was net plek om uit te stappen en te kijken.

ooooo. ooooo. ooooo.

mijn hele lijf reageert daar instinctief zo hard op, dat ik er even geen blijf mee weet. het is een beetje zoals kijken naar een werk van W. Turner, ik kan daar zo ondersteboven van zijn dat het zeer doet. ik bewaar al lang een werk van hem, in de gedachte dat ik dat ooit in onze nieuwe living zou hangen, wat ik deze week zal doen, wat een vreugde in mijn hart.

we stonden daar een beetje, ik moest slikken en bijna bleiten en nu ik typ heb ik weer hetzelfde gevoel.

later die dag zouden we watervallen zien, en klimmen en met onze voeten op de bergen staan en wandelen en kindertjes hebben die dapper 8 km stapten op een zeer warme dag in de bergen. ze zouden zeer fijne wandelstokken krijgen van ons, met dierenkoppen, als beloning, en we zouden in de broeierigheid samen iets drinken en lachen en samen zijn. jan zou op zijn rustigste zelf uitleggen hoe de aarde er vanbinnen uit moet zien en mijn dochters zouden knikken, luisteren, wijzen, lachen, zeuren en uitglijden op de gladde stenen.

het was een dag zoals geen ander, en ik denk nog veel aan het meer, aan hoe overweldigend ik het vind, en hoe graag ik daar ben geweest.

deze dag kwam vanzelf.
de mooiste dag uit mijn zomer, de meest intense ook.

IMG_20160825_114651

8 Responses to “parel”

  1. lilith Says:

    Ik wou dat ik wat meer met jouw ogen kon kijken in plaats van met die van mij die alles te vaak te vanzelfsprekend vinden. Mooi, Marie!

  2. marie Says:

    mor allee, als er nu iemand is die dat doet dan denk ik dat jij het bent 🙂

  3. oon Says:

    Ik heb dat heel soms, vooral met wolken in combinatie met woeste landschappen. Het zo schoon vinden dat het zeer doet. Dat zijn zo’n intense momenten die zorgen dat het haar op mijn armen gaat rechtstaan als ik nog maar naar de foto’s kijk.
    Benieuwd naar jullie nieuwe living ook!
    x

  4. Nele Says:

    Je vindt het verzekers veel dichter bij huis, maar dit had ik continu tijdens mijn trekking door het himalayagebergte in Nepal. Ik waande me in the lord of the rings, viel van de ene verbazing in de andere. Dan liepen we door het woud (dat waren geen bossen), dan waren we opeens boven de boomgrens en was alles zo ruw als maar zijn kan. De natuur is wonderlijk!

  5. Katrien Morez Says:

    “als hij glimlachend een oog flikt en zegt: ‘moksje toch’ ”
    …. Schitterend …! <3

  6. Kleine Atlas Says:

    Jura = vakantie die béétje ver is :)?

    Uw verhaal en emoties zijn erg mooi. Echt jammer dat ikzelf altijd denk écht geen natuurmens te zijn, al wil ik wel, ergens diep verstopt, maar ik voel me erg meestal ook alleen en wat eenzaam. Vreemd hé?

  7. marie Says:

    ja, een béétje ver 🙂 600km, het maximum 🙂

  8. Chrissie Says:

    Ik lees je blog altijd en geniet zo hoe je dingen beschrijft. Ik heb dat gevoel met de zee. En soms ook bij een zonsondergang/opgang. Prachtig hoe alles gemaakt is. En wat hebben je man en jij het goed samen. Dat is ook heerlijk om te lezen.

Leave a Reply