over wilde buurkinders

August 12th, 2016

we hebben nieuwe buren.
een maand geleden keken er plots twee paar donkere ogen door mijn brievenbus, en zag ik kleine vingertjes piepen.

‘mevrouw’, riepen ze, ‘is die van acht thuis?’
die van acht dat is clarisse maar haar naam vinden ze vreemd.

met het gezin kwamen er nieuwe geluiden: de twee stille mannen die er voorheen woonden in contrast met het kinderrijk verhuizend gezin.
‘Oh boy’ dacht ik toen ik op een avond laat in bed lag, en bij de buren zoveel lawaai hoorde dat ik dacht dat ze aan het verbouwen waren.

‘maar wij maken ook veel lawaai’, zei mijn lief, en ik dacht ogenblikkelijk: ‘ja, ‘t is waar, misschien moet ik wat stilstaan bij al het geluid dat wij maken met heel ons nest kinders en vrienden en kinderen van vrienden.’
maar het was echt veel lawaai, zoveel dat we bijna moesten roepen in onze living, om elkaar te kunnen verstaan.

de kinderen van de buren met hun wonderbaarlijk mooie namen, ze belden zoveel aan mijn deur dat ik er zot van werd. Ik ken mezelf, voor ik het weet leefden ze meer hier dan hiernaast en op een bepaald moment word ik dan horendol en wil ik alleen nog rust. ik moet ook elke dag tegen mezelf zeggen dat dat in het leven soms het beste is, gewoon tot aan de deur, even afwachten, niet altijd heel mijn hart openstellen, want ik heb dat al veel gedaan en het is me laatst toch maar serieus pijnlijk geworden dat de wereld niet altijd uit roze kauwgom bestaat, godverdorie.

op een ochtend (ik bespaar jullie de details) was er plots heel veel beweging aan de deur, maar echt heel veel, met politie en anonieme wagens en serieuze gezichten. het was dreigend en ik wou mijn kindjes afschermen van de angst die uniformen en geweren en auto’s op straat met zich meebrengen. ‘ga vlug binnen, schatjes’, en ik duwde ze veilig weg in onze cocon waar de wereld soms eens buiten moet worden geduwd.

ik vond het vreselijk, ik heb de ganse dag gedaverd op mijn lijf en me afgevraagd wat er nu werkelijk zo erg zou kunnen zijn dat er een gans bastion kinderen komt halen.
mijn vriendinnen, aan wie ik het vertelde, merkten op hoe traumatisch voor de kinderen en ik bleef maar piekeren over de oorzaak van dit alles.

het is stil, hiernaast.

ik weet dat het mij niet aangaat wat er is gebeurd. ik weet ook dat er niet zomaar dergelijke actie wordt ondernomen en dat het soms beter is dat kinderen worden afgeschermd. ik weet dat ze teveel lawaai maken en dat ik teveel vloek op hun geroep. ik weet dat ik al horror door mijn hoofd heb zien passeren over dit alles, en ik weet dat dat niet correct is omdat ik niet weet wat er is gebeurd.

wat ik wel weet, is dat ze terugkomen. begin september. als de sociale dienst is geweest.
ik weet dat van de vader van het gezin, die mij het net heeft verteld, toen hij een kringloopwinkelkastje aan het binnendragen was van € 12,00. ik kon dat zien aan de sticker die er nog op kleefde. ik moest bijna een beetje bleiten toen, want het was zo’n kastje waarvan wij content zouden zijn dat het weggekieperd wordt.

ik deed mijn deur open, en ik was een beetje blij. blij en ontroerd. blij dat ze terugkomen, want dat wil zeggen dat iemand ergens heeft beslist dat het de moeite is dat ze bij hun eigen ouders kunnen opgroeien, en dat ze een kans krijgen om te tonen dat het kan lukken. blij omdat ‘die van acht’ zo ontzettend opgelucht zal zijn, want ze heeft veel geweend om haar vriendin die ze nog maar net kent en die plots al weer was verdwenen.
blij om hun donkere ogen, die weer door mijn brievenbus zullen gluren en die kleine handjes die ik zal zien.
zuchtend omdat ze teveel zaken zullen vragen aan de deur en ik heel veel neen zal moeten zeggen.
ik pieker ook een beetje, over de trauma’s, over hoe een ouder hiermee omgaat, en over hoe de kleintjes zich nu zouden voelen.

oh ik zal nog vloeken maat, ik weet het nu al. ik zal nog rologen en zuchten dat ik stille buren wil.

maar ik ga ze wel graag zien, allemaal. en ik heb voor mezelf voorgenomen dat ik frietjes bak voor iedereen en dat zij ook allemaal welkom zijn, gelijk elk ieder ander kind dat hier welkom is.

want als deze situatie me iets heeft geleerd de voorbije week, dan is het dat ik niet degene ben die op Facebook zomaar linken deelt over verdraagzaamheid, en dat ik niet degene ben die in een mooi politiek, theoretisch kader kan uitleggen wat discriminatie betekent en hoe vreselijk dat is.

ik wil dat echt menen, over die verdraagzaamheid. ik wil dat mijn kind, dat verontwaardigd vraagt waarom iedereen hier altijd binnen mag en zij eerst niet, niet uitleggen dat dat zogezegd komt omdat we klein wonen. ik wil kinders kweken die openstaan voor iedereen, en geen kinders die vreemd opkijken als de badkamer bij vrienden er wat minder in orde uitziet. niet dat die hier in orde is, maar bon.
ik zie veel verdraagzamen rond mij, op papier, tot er een Slovaaks kind aan hun sleppen trekt.

ik weet dat dat mij kwetsbaar maakt, maar dan is het maar zo.
dan ga ik op mijn bek en mijn kinders op die van hen, samen met mij.

maar het zal met veel liefde voor mijn wilde buurkinders zijn.
met heel veel liefde.

(en ik hoop in het stilleweg dat ze hier heel lang gaan wonen, dat alles goed komt, en dat het gezellig wordt. een beetje stiller misschien, en hopelijk met warme vriendschappen voor mijn eigen koters)

14 Responses to “over wilde buurkinders”

  1. Wouter Dermaux Says:

    Awel Ja!

  2. nobutterfly Says:

    Ik ben zo een fan van jou!

  3. Romina Says:

    Sleppen hangen. Nooit onderschatten Hoe waardevol dat is, maar dat doe je niet.

  4. frank Says:

    no comment

  5. Nele Says:

    Ik heb al te lang niet meer gezegd hoe graag ik jou lees. Je zet altijd de juiste woorden voor en achter elkaar en je bent zo’n schoon mens. Echt. En kwetsbaar zijn is wel écht leven, dat zegt mijn heldin (Brené Brown).

  6. Goofball Says:

    Deze post raakt me. Het verhaal van die kinderen raakt me en ik wens hen een warme jeugd.
    Jouw reactie en bedenkingen raken me omdat je het zo eerlijk verwoordt en me aan het denken zet.

    Laat de frietjes smaken!!

  7. Doris Says:

    Mooi. En , als ver zich bij je voordeur meldt, hoef je sowieso niet zo op verre reis. 🙂

  8. Ellen Says:

    Het is vreemd om dit te schrijven, maar echt, ik kijk uit naar je gevloek in september. Ben benieuwd hoe het hen / jou / jullie / samen zal vergaan. Hoop dat het mét het nodige gevloek allemaal goed mag gaan.

  9. Marijke Says:

    Als juf uit Sint Jans Molenbeek heb ik ook zo’n verhalen over Kinderen uit mijn klas. Ik neem soms mijn eigen kinderen mee als ze geen school hebben. Omdat ik het belangrijk vind dat ze warme personen worden met een Open blik en hart. Net zoals jij

  10. lilith Says:

    Fantastisch, hoe jij kijkt en bent. Ik kan er nog heel wat van leren, Marie. Ik wens het je toe, dat het allemaal goed komt en dat het honderd keer gezelliger en boeiender wordt dan bij de mensen die wegkijken.

  11. els Says:

    Jouw frietjes en het lawaai van de buren, het doet me denken aan Pluk van de Petteflet en daarom en om jouw schoonheid, moet ik glimlachen bij het lezen van je post

  12. Lott Says:

    Je zet me echt aan het denken. Ik woon naast een moskee en laat mijn lieve Bosnische buurjongen, de zoon van de al even lieve imam, spelen met mijn dochter als ze op babybezoek komen. Hijzelf vindt dat een beetje gek, want zij is een meisje, en nog maar zes, en hij is een jongen, en al bijna negen. Ik vind het helemaal niet gek, en mijn dochter ook niet, want bij haar op school speelt iedereen met iedereen.
    Maar voor de kroostrijke gezinnen aan het eind van de straat in hun veel te kleine huizen, bel ik enkel de politie: als ze hun nieuwe karaoke-set aan het testen zijn rond middernacht, als ze hulp nodig hebben na een gevecht … Ik geef sjaals en dekens als hun mannen ‘s nachts geboeid op straat liggen en vrouwen en kinderen op de hoek moeten wachten, maar meer niet. Ze maken te veel lawaai en te veel rommel en ik neem de ergernissen van mijn hypersensitief lief over, hoewel er nog altijd wel wat empathie overblijft.
    En voor het biraciale gezin met zeven kinderen, bij wie de rolluiken altijd gesloten blijven en zelfs de autoruiten geblindeerd zijn, bij wie ik altijd gehuil hoor als ik voorbij wandel, bel ik enkel 1712 en de politie. Ik steek mijn hand op naar de vader, die altijd enthousiast terugzwaait, maar ik zeg hem niet dat ik diegene ben die zich zorgen maakt over zijn opvoedingsstijl en de politie alarmeert.
    Het is moeilijk, brengt dilemma’s mee, leven in een multiculturele wijk met kansarmoede. Ik wil ook niet enkel blogposts delen en theoretische overtuigingen verkondigen, maar ik zou niet op jouw manier kunnen kijken naar hun terugkeer, ook al zou ik dat liever wel kunnen.

  13. Marie Says:

    mooi, Lott, echt mooi, en heel waardevol.
    ik denk dat er een groot verschil is in de buurten waar wij beiden wonen. Mijn buurt is een stuk rustiger en minder gemengd dan die van jou, en ik denk dat daar zo’n groot verschil in schuilt dat het niet anders kan dan dat wij er anders over nadenken (en doen). In onze buurt is de mix veel gezonder en is er voldoende draagkracht om één gezin met zoveel tumult er bij te nemen. Gisteren lang met de mama gepraat, en de overlast is van heel andere aard dan die bij jou. Courage, ook.

  14. buy madden mobile coins Says:

    Please let me know if you’re looking for a article author for your blog.
    You have some really great posts and I feel I would be a good asset.
    If you ever want to take some of the load off, I’d
    love to write some material for your blog in exchange for a link back to mine.
    Please blast me an e-mail if interested. Thank you!

Leave a Reply