ver

August 10th, 2016

‘waarom gaan wij eigenlijk nooit echt ver op reis?, vroeg Clarisse, toen we in het weekend over reizen aan het praten waren.
‘echt mama, mijn vrienden gaan veel keer per jaar op reis, en ver. naar Italië en Spanje en Kroatië en zelfs naar Duitsland, en wij, wij gaan alleen maar één keer, en altijd naar Frankrijk.’

Het leest misschien als een vervelende vraag, maar het was uit echte nieuwsgierigheid dat ze het vroeg.

‘Ik zou dat ook eens willen doen, mama,’, vroeg ze nadien.

Ik snap haar helemaal.

Maar ik wil niet.

Zolang zij bij mij zal wonen en we samen op reis zullen gaan, zullen we niet ver gaan.
We zullen geen verre reizen maken waar we jaren van zullen dromen.
We zullen niet vliegen als het aan mij ligt , en we zullen niet naar Azië, Amerika of Afrika reizen.
Ook al wil ik graag naar Ijsland (als ik ooit een verre reis zou maken), en ook al is Afrika mijn lievelingscontinent en zou ik mijn vriend Kurt in Kinshasa wel eens een bezoek willen brengen.

Het is zonder enig oordeel over andermans reizen, want oh, als ik de foto’s zie van de mensen die wel ver gaan, dan glimlach ik omdat ik blij ben dat ze het zo fijn vinden. Als ik van mijn tienerdochter foto’s krijg van haar reis in Montenegro met de scouts, geniet ik mee van de bergen die ze doorstuurt.

‘Ja maar het is daar echt altijd warm. Het is er goedkoper. De zee is er schoner. Het kost echt niks meer met het vliegtuig.’

Ik hoorde ze, ze dienden al vaak als argument om mij te overtuigen.
Maar hoe meer ik ze hoor, hoe minder ze mij overtuigen.

Ik kan bleiten van de schoonheid van de duinen aan de Noordzee. Ik kan op het strand aan de zee staan, en mijn ogen pieken van de immensiteit waarmee die grauwe zee mijn hart inpakt.
Wij twee zijn in juli enkele dagen gaan tjooln in de streek van de l’Oise (nog niet eens zo ver als Parijs) en al water en was zo overweldigend dat ik er bijna een verkrot huis wou kopen.
Mijn mama is op 10 km van haar huis gaan logeren met de kleintjes en ze hebben de tijd van hun leven gehad.

‘Of naar Nederland, daar zou ik ook wel eens willen gaan’, voegde ze toe aan haar vraag.
We glimlachten naar elkaar, en in mijn hoofd zat een reisje naar Nederland klaar.

Ik weet dat ik op een bepaald moment geen grip meer heb op de manier waarop mijn dochters reizen, en ik ben de laatste om voor hen, eens ze groot genoeg zijn, uit te maken naar waar en hoe ze moeten reizen.
Waar ik wel grip op heb, samen met mijn lief, is op het tonen van de overweldigende schoonheid niet zo ver van ons eigen huis.
In plaats van ver te reizen gaan we altijd op zoek gaan naar mooie plekjes waar je niet persé een vliegtuig voor nodig hebt.
Waarschijnlijk gaan ze zich op een bepaald moment laten vangen aan de schreeuwlelijke reclames van spotgoedkope vliegreizen naar waar ze maar willen, en waarschijnlijk zullen ze op een bepaald moment vinden dat ze de andere kant van de wereld moeten hebben gezien.

Maar ik hoop dat ze dan af en toe eens terugdenken aan de dichtbijreizen, aan de schoonheid pal onder hun voeten, en aan de zware druk op de aarde door al dat immens overweldigend vliegreizen.
Ik zal hen de boeken tonen, waardoor ik zomaar in Boston rondloop, de geuren in Zuid-Amerika kan rieken en het zout van de zee kan smaken. Ik zal met hen blijven tjooln, dicht bij ons huis, ook als ze ouder en zelfstandiger zijn.

(voor iemand -weer- anoniem in de commentaren dubbelzinnige boodschappen achterlaat: je mag gerust je naam vermelden, ik kan daar tegen)

18 Responses to “ver”

  1. Goofball Says:

    is er niet ongelooflijk veel schoonheid dichtbij en veraf? Schoonheden van verschillende aard (vb dichtbij kan je hen geen jungle tonen of koraalriffen).

    ‘k denk dat als je nu klemtoon op dichtbij legt, ze later des te meer klemtoon op ver gaan leggen om te compenseren en in te halen wat ze nog niet gezien hebben. Dat ze dan met een enorme bucket list van verre bestemmingen de dichtbij vakanties beetje links gaan laten liggen?

    Enfin, ‘t is maar een bedenking. Ik hou er zelf van een mix te doen: verre vakanties, warme luie vakanties, actieve vakanties, citytrips, …

  2. nobutterfly Says:

    Ik begrijp je volkomen en ik kan enorm genieten van jouw foto’s die echt de rust uitstralen die ik vaak zoek. Gezien mijn moeilijk te overbruggen drempel om met de auto op stap te trekken in mijn eentje is een vliegtuig naar pakweg Edinburgh soms een makkelijkere optie voor mij.

  3. yab Says:

    Ik ben het helemaal met je eens dat er dichtbij veel onontdekte schoonheid is en dat we die zeker niet mogen verwaarlozen. Maar geloof me, het is echt onmogelijk om uit een boek of andermans foto’s de ervaring van reizen doorheen een land met een totaal andere cultuur (zoals bvb Japan) te bevatten.

    Al heb ik begrip voor het ecologische argument om vliegtuigreizen te beperken, voor mij zorgt het vliegtuig dat de wereld binnen handbereik is.

  4. Marie Says:

    @Goofball: ik heb zelf als kind nooit ver gereisd, en ik voel geen enkele compensatie in mezelf :-). Maar je kan zeer gelijk hebben, ik ben zelf ook benieuwd hoe mijn kinderen later zullen reizen. Onze tiener is met de scouts met het vliegtuig naar Montenegro geweest. Mijn hart bloedt daarvan, van de evidentie waarmee jonge mensen vliegen en vergeten zijn hoe fijn het kan zijn om te tjooln met de trein door Europa (of te liften, of…). Ik denk dat mensen vaak vluchten als ze ver gaan, en ik vind dat jammer. Jammer voor hen en jammer voor de steden waar golven toeristen verpletterend zijn, en ook jammer voor de natuur. Maar ja, het is het wat het is. Ik kan er zelf wel niet in die mate aan mee doen zonder met mezelf geconfronteerd te worden, en daarom doe ik het niet x.

    @Butterfly: ik ben blij voor jou en ik geniet al heel de zomer van jouw foto’s op al je tochtjes.

    @yab: het is net het vliegtuig die de wereld binnen handbereik maakt, dat me ook droevig maakt, ik weet dat je gelijk hebt dat foto’s noch boeken een totaal andere cultuur kunnen weergeven, maar ik heb eigenlijk niet meer nood dan wat ik nu al heb. Het is voor mij voldoende zoals het is. Ik ben blij voor iedereen die er nood aan heeft, dat het kan, maar ik vind het dubbel dat wij de schoonheid van ver nodig hebben om onszelf een vollediger mens te voelen en daarbij zo’n verwoestende ecologische indruk nalaten. Het reizen zoals wij het doen is niet iets wat elke mens op de wereld zou kunnen doen aan het ongelooflijk tempo dat wij het doen, en de indrukken wegen voor mij niet op tegen de muizenissen in mijn hoofd als ik het wel zou doen.
    Nu, er zijn tal van dingen die ik doe die ecologisch verpletterend zijn (denk maar aan mijn 3 kinderen), dus ik wil geen stenen werpen, ik zie het alleen soms met lede ogen aan. Nog verder, nog spectaculairder, nog groter, nog langer, nog…

  5. gerhilde maakt Says:

    Wij gingen als kind ook ieder jaar naar Frankrijk en af en toe een keer naar Italië. Ik neem dat nu zelf over. Ik wil eerst Europa zien (liefst zonder vliegtuigen) en misschien ga ik dan ooit wel naar IJsland of New York of …
    Ik merk zelfs dat ik ook teruggrijp naar vakanties die ik als kind heb gedaan, maar dan nu met mijn vriend doe. Wij zijn bijvoorbeeld samen naar Firenze en Bretagne gegaan, plaatsen waar ik als kind ook met mijn ouders ben geweest.
    Ik heb met mijn vriend nog nooit op een vliegtuig gezeten en wij wensen dat nog even zo te houden. Ik vind het soms afschuwelijk om te horen hoe koeltjes anderen daarmee omspringen, met die vliegtuigreizen, maar ik probeer vooral zelf het goede voorbeeld te geven.
    Ik ben blij met je blogpost, het is een mooi tegengewicht voor al die verheerlijkingen op Instagram en Facebook.

  6. Sandrien Says:

    Wij wisselen af, soms ver weg, soms dichtbij. Helemaal akkoord dat er dichtbij huis veel moois te vinden is. Als er de garantie op mooi weer zou zijn gingen we nooit verder dan Nederland denk ik, de kust is daar prachtig. Maar ik ken mezelf, als het dan twee weken zou regenen zoals deze zomer, zou ik daar toch slechtgezind van worden vrees ik…

  7. Gitte Says:

    Hmmmmm… die muizenissen in je hoofd, zoiets ken ik ook… zeker sinds ik terug ben van mijn derde verre (buiten-Europa) reis. Zo van: was dit het nu wel waard? Enerzijds heel chique verhalen te vertellen, unieke ervaringen beleefd. Maar anderzijds toch dat knagende gevoel bij de gedachte over die ecologische voetafdruk, het besef hoe hard anderen afhankelijk zijn van toerisme (en de hoop dat dat nooit zal minderen, anders hebben zij een probleem), de luxebeesten die wij toch wel zijn hier en het gemak waarmee wij (maar vele anderen niet) kunnen rondreizen alsof het niks is (en niks lijkt te kosten). Confronterend, toch wel. Dan uiteindelijk toch meer genoten (en vooral ook achteraf dan) van dat weekendje weg in eigen land, als ik zo eerlijk mag zijn. En als ik de vriendin hoor die drie weken thuis haar vakantie heeft gevierd (en continu met vrienden heeft afgesproken om hier iets leuks te gaan doen), kan ik haar helemaal begrijpen. En ik heb ook met veel bewondering geluisterd naar de vriendin die een fietstocht deed richting Noorwegen samen met haar dochtertje (en met een beetje hulp van treinen onderweg). Dan denk ik: wauw, dat is pas een avontuur! Volgend jaar toch wat dichter bij huis blijven, of toch eens niet het vliegtuig nemen. Dus ergens heeft de verre reis ook wel zin gehad, me die confrontatie bezorgd, om in de toekomst wat doordachter te kiezen, denk ik dan?

    Bedankt trouwens voor je mooie schrijfsels 🙂

  8. Marie Says:

    @gerhilde: merci
    @sandrien: het weer is inderdaad een factor die het moeilijk maakt. Ik heb het geluk dat ik weinig afhankelijk ben van de weersomstandigheden, maar mijn lief wel, die heeft zon nodig. Ik weet het, maar ik denk dan soms dat de vliegreizen ervoor zullen zorgen dat het klimaat nog meer zal destabiliseren, en dat we alsmaar verder zullen moeten vluchten.
    @gitte: merci voor je mooie overpeinzingen x

  9. Kleine Atlas Says:

    Ik ga totaal akkoord. Om zoveel redenen. Ecologie. Traagheid. Het feit dat vliegmaatschappijen zeer commerciële bedrijven zijn. Wil ik die steunen? neen. Omdat ik heel, heel graag in treinen zit, in bussen en in trams. Gaat dat vanzelf? neen, dat heb ik geleerd. Maar dat kan, jezelf leren om graag met het openbaar vervoer te gaan. Omdat ik graag tegen de stroom inga, dat ook, ja. Omdat er meer dan genoeg is. Meer dan.
    Ook uit een soort minderwaardigheidsgevoel, denk ik soms. Iedereen mag, ik kijk ook graag foto’s, maar ik niet.

    Maar. Ook als dat minderwaardigheidsgevoel eindelijk eens wegging, zou ik niet gaan. Zou ik nog geen smartphone hebben. Zou ik nog geen auto nemen. Misschien ooit wel (niet van die smartphone, o neen), ik zeg geen neen, maar niet nu.

    Maar wat ik vervelend, erg zelfs vind, is dat het lijkt alsof zelfs ik, met linkse vrienden, steeds allener sta, in mijn smartphone-loze en verre-reis-loze leven. Ik verhard, lijkt het wel. Want snappen doe ik het niet, niet echt. Die hardheid in mezelf zou ik wél graag kwijtraken.

  10. Marie Says:

    @kleine atlas: mooi, merci.
    Ik verhard ook, en ik sta ook bijna alleen denk ik (ik praat er zelfs niet meer over, buiten met Griet, mijn vriendin die er ook zo over denkt). Ik was laatst in Dranouter, voor een kleinschalig festival rond duurzame landbouw, en daar voelde ik wel veel gelijkgestemde zielen en dat gaf me veel hoop dat ik er weer enkele maanden op kan teren :-). Ik schrik vaak van de manier waarop mensen die wél inzicht hebben in de milieuproblematiek, voor zichzelf een soort beschermingsmechanisme hebben ontwikkeld om toch recht te hebben op vliegreizen. Allee, zoiets 🙂

  11. Isolde Says:

    Helemaal mee eens, maar echt, helemaal! Ik zou het kunnen geschreven hebben. Allé, het is te zeggen, zo voel ik het, ik kan het niet zo mooi verwoorden als jij. Mijn mooiste herinneringen uit mijn jeugd zijn de Noordzee, Zeeland en Frankrijk. En eigenlijk is het vooral het stille enthousiasme en genot van mijn vader die hiervoor zorgde!! Wij gingen naar het zuiden van Frankrijk, maar de stress van de autostrada was voor mij weer veel te groot. Mijn dochter wil ook eens verder, maar met net dezelfde ingesteldheid als jij, ga ik daar niet op in. xxxx

  12. frank Says:

    mooi geschreven Marie, idd nederland is mooi en op een scheet van ons ,en mooi , Zeeland gaan we dit weekend doen ,niet de eerste keer, maar nu verder gaan zoeken naar de roots van je opa.we nemen de fiets mee, camperen in de camionette , douches en toiletten op het strand , de max en het kost geen geld.wandelen langs het strand van zonsopgang tot ondergang.ne keer proberen

  13. Els Says:

    Ik snap je: zoveel schoon dichtbij, zo dicht dat we het soms niet meer zien.
    Ik snap Clarisse die eens verder weg wil, om te ontdekken wat er leeft voorbij die horizon.
    Ikzelf heb nood om te weten hoe relatief alles is hier in ons belgnland. ik krijg energie van te zien dat leven niet steeds moet zoals wij. Dat mensen gelukkig zijn en iets echt uitdragen zonder te kunnen genieten van ons comfort en luxe!
    Er is zoveel moois dichtbij, vooral in de natuur, maar ik sta versteld van de mooie levenswijze van mensen een beetje verder weg. Jammer maar in boeken en films kan je dit niet ervaren…Wij westerlingen kunnen zoveel leren van andere culturen door er eens middenin te gaan staan,met open aandacht, los van al onze eigen vooroordelen en invloeden.
    Maar weet, Marie, ik blijf de schoonheid dichtbij bewonderen, probeer steeds te blijven genieten van de kleine grootse dingen en dat middenin de rush van onze westerse maatschappij.
    dank voor je mooie overdenkingen!

  14. Els S Says:

    Wij genieten eigenlijk enorm van dichtbijvakanties. Buitenlandse ervaringen v andere culturen klinkt altijd heel mooi maar wanneer je in een resort zit en enkel een paar begeleide uitstapjes doet dan heb ik daar toch mijn bedenkingen bij (volgens mij kan je dan meer ‘leren’ door een documentaire te zien of hier gewoon met iemand van ginder te praten) maar dat is mijn gedacht natuurlijk 😉

  15. Elke Says:

    Helemaal niet herkenbaar, maar dat maakt het net interessant. :-). Heel fijn om te lezen dat je graag kortbij reist en verrijkend voor mezelf om te lezen waarom en dat het jou even gelukkig maakt. Wij reisden voordat we kinderen hadden naar elke continent, woonden zes maanden in Tanzania en besloten een half jaar geleden om met kinderen en alles voor efkes naar Londen te verhuizen. Omdat het anders onrustig is binnenin. Omdat ik moet ontdekken en nieuwsgierig ben. Omdat ik pas rustig ben als we weg/onderweg/aan het ontdekken zijn. Niet alleen ik natuurlijk, gelukkig denkt mijn man er net zo over. En willen de kinderen hier in de UK ‘al zeker twee jaar blijven’. Verrijkend voor hen omdat ze naar school/crèche gaan met ontzettend veel andere culturen/kleurtjes/religies. Maar even graag gingen wij elk jaar naar de caravan in de Panne hoor. Zolang de onrust maar gesust wordt, op welke manier dan ook. En iedereen reist op de manier die hem/haar gelukkig maakt. Ps bedankt trouwens voor je mooie teksten elke keer opnieuw, vooral die over je relatie zijn zo simpel, mooi en heel herkenbaar.

  16. Marie Says:

    @Elke: merci, en mooi geschreven.
    Ik heb een kind dat die onrust ook een stuk heeft, maar ik heb die niet :-). Maar ik wil wel ontdekken hoor, en ik ben ook wel nieuwsgierig, maar ik zit precies rap aan mijn limieten.
    Amai, je leven is inderdaad verrijkend, benieuwd naar de volgende tussenstop. x

  17. Lott Says:

    Zo mooi en zo waar. Ik ben per toeval in Zuid-Afrika beland voor twee tijdjes, maar eigenlijk onderschrijf ik wat jij schrijft. Ik hou van je overtuiging in alles wat je doet.

  18. Marie Says:

    @Lott: ik heb het niet in alles hoor, ik moet er eens over schrijven, over de overtuiging die niet altijd strookt met wat ik doe 🙂

Leave a Reply