Evidenties

February 27th, 2016

Met nieuwjaar moest ze brieven schrijven. Nieuwjaarsbrieven.
Het aantal mocht ze zelf kiezen, maar ze gaat gauw in overdrive: voor jou en papa! voor oma! voor moedertje! voor tante! en hup ze is vertrokken.
Eén is ook goed hoor, zeg ik steeds, omdat ik weet dat bestemmelingen kiezen leuker is dan kramp in je vingers en inkt op je hand.
Ze doet het vol overgave, en in een meesterlijk net handschrift, nu al het derde jaar op een rij.

‘We mogen kiezen tussen 2 brieven’, zegt ze op een dag in de Kerstvakantie serieus, ‘maar eigenlijk vind ik dat gek, want in die brieven staan altijd dingen die ik niet meen, zoals ‘ik wil je zoenen’, en jullie weten dat ik niet van zoenen hou. Of wensen die ik geef die niet bij jullie passen omdat ik jullie ken en de juf niet. Raar dat ik niet zelf mag kiezen wat ik schrijf.’

Ze doet uiteindelijk altijd braaf wat van haar verwacht wordt, maar in haar hoofd klopt het niet helemaal.

Volgende week vertrekt ze op sportklas. Ze zullen een brief schrijven. Ze piekert een beetje, ‘want ja, als ik vragen stel en ik stuur die brief op, dan hebben jullie toch geen tijd om te antwoorden, dus hoe moet ik dat dan doen?’ Het zijn vragen die vaak verdampen in de drukte van het leven, de dingen de kinderen bezig houden. Ik heb tijd, omdat wij stappen naar school, en dat is hét moment waarop ze zulke dingen vraagt. We spreken af dat ze niet hoeft te schrijven, als ze dat niet wil, of dat ze gewoon maar dingen moet vertellen en niks moet vragen. Ze is gesust en zegt dat ze het zal proberen.

Zij gaat ervanuit dat, als mensen vragen stellen, er een antwoord volgt. Niet meer, niet minder, maar wel altijd.
Zij snapt niet dat je brieven schrijft waarin dingen staan die je niet meent, of niet eens wenst.

Ik kan duizend dingen opschrijven die zij niet snapt. Geen grote drama’s hoor, hier, maar wel af en toe hartverscheurend verdriet omdat ze dingen helemaal niet begrijpt, meestal dingen die ook helemaal niet te begrijpen zijn, maar die wij allemaal doen, gewoon omdat het al lang zo in elkaar zit op de wereld.

Ik heb nog zo’n exemplaar hier, diegene die naast me ligt als ik wakker word en op dit eigenste moment hierboven aan het verbouwen is. Hij die in crisissituaties altijd de slimste en de meest wijze is, en al mijn vragen kan beantwoorden, maar tegelijkertijd dagen kan zoeken naar het juiste profiel voor de hoek van de gordijnenbak. Ik ken zijn rimpels vanbuiten, de rimpels die ik zie als het teveel ineens is, of helemaal niet volgens de logica van hun beider hoofden. Voor mij is het meestal charmant, voor hen vaak heel erg onbegrijpelijk.

Maar wat leren ze mij veel.

2 Responses to “Evidenties”

  1. liese Says:

    ik herken de troubles van je dochter, ik maakte net dezelfde redeneringen toen ik vroeger op kamp vertrok: waarom vragen stellen in een brief?

  2. Isolde Says:

    Ik ben blij dat ik zelf ook zo ben, dan begrijp ik mijn kinderen beter.. Mooi geschreven!

Leave a Reply