stramien+verlof

November 5th, 2015

Oh wat duurde het dit jaar lang eer ik afgekickt was van de heerlijke zomer die wij hier hadden.

We waren veel weken veel bij elkaar, dat is van het hoogste goed hier.
We logeerden in de mooiste hut van de BresseBourgogne en we hadden er een gouden week. Een week waarin iedereen gewoon een beetje kon zijn wie hij was en de anderen ook. Wie zin had om uren te lezen op bed kon dat gewoon doen en wie zin had om te tjooln en te vissen ging gewoon tjooln en vissen. We wandelden in bossen en schrokken van jonge koeien waarvan we dachten dat het stieren waren. We kookten niet veel, maar we lazen en breiden en zagen watervalletjes en keken naar contente kindjes en we dachten ‘oh wat hebben wij wijze kindertjes’ en ‘oh wat is het fijn om bij mekaar te zijn’.

We waren veel thuis en bezochten onze vrienden bij wie we mochten logeren in de allermooiste tuin van het land en we leefden dicht bij elkaar en zeiden dat het leven soms lastig is maar ook soms heel mooi. Mijn lief en ik keken in onze blote billen naar het weerlicht en als we nog niet getrouwd waren, ik had hem toen ten huwelijk gevraagd. Op mijn blote knieën, terwijl het onweer in de rest van de Westhoek tekeer ging.

Toen kwam de herfst en mijn keel kneep dicht. Oh wat had ik die niet zien aankomen. Donkerte en regen en de zwaarte van oktober, verdorie zeg, ik was het vergeten, hoe heftig die tijd kan zijn. ‘Je hebt ook een zeer goede zomer gehad hé, Marie’, zei mijn nichtje dat altijd net zegt wat ik nodig heb om het een plaats te kunnen geven. De heftigheid minderde en ik knikte bij mezelf en wist dat ze gelijk had. ‘de zomer der zomeren’, in al zijn eenvoud, ik wilde hem nog niet helemaal kwijt.

Deze week kwam alles echt goed. We hadden wat verlof samen, ontsnapten zonder kindertjes naar mijn lievelingsstad en we klonken en zeiden dat we zo blij zijn met elkaar en met die drie dametjes dicht bij ons. Ik voelde geen heftigheid meer, maar warmte en blijheid en veel veel tijd en rust en alles wat ik nodig had om de winter te trotseren.

Dat een mens elk jaar een beetje hetzelfde stramien doormaakt, ik vergeet het elk jaar opnieuw een beetje.

2 Responses to “stramien+verlof”

  1. Janina Modaal Says:

    Mooi en herkenbaar in sommige aspecten.
    xx

  2. Isolde Says:

    Hé, ik heb dat ook, dat ik dat elk jaar vergeet. En het is precies alsof elk jaar elk seizoen heftiger, mooier is: “had die boom vorig jaar ook zo’n mooie rode bladeren? Mo vint toch, nog nooit zo’n mooie Magnolia gezien, zo’n mooie bloemen zeg!”

Leave a Reply