Vanalles

March 28th, 2008

[wijvenweek]
Dat ze negen maanden binnenin mijn buik geleefd hebben voor iemand ze zag, vind ik wonderbaarlijk.
Dat die kleinste er enkele maanden geleden volledig zelf uitgekropen is, snap ik nog veel minder.
Dat ik sedert zowat 10 jaar bijna elke seconde van de dag door mijn eigen hoofd eraan gerinnerd word dat ik een mama ben en niet meer zomaar een vrouw, snap ik al veel beter.
Dat mijn 2 spoken mij de moeilijkste, pijnlijkste, meest opofferendste momenten van mijn leven bezorgd hebben, voel ik af en toe nog een keer.
Dat ze me elke dag de heerlijkheid zelve schenken, weten zij niet. Maar ik wel. Ho. Ho. Ho. Dat weet ik wel. Dat, en iemand verschrikkelijk onvoorwaardelijk graag zien, dat hebben die 2 dames mij geleerd.

(Er ééntje moeten missen, ééntje dat je er zo graag ook bij zou willen hebben, is pijnlijk. Maar dat het leven de moeite waard is, en dat je elke dag moet leven als was het de laatste, dat heeft mijn zoontje mij een beetje geleerd.)

Leave a Reply