Ik kan drie boeken tegelijkertijd lezen. Niet meer, en liever ook niet minder. Het aantal varieert door de jaren.

Elke keer als ik stop met lezen in een boek stop ik er een nieuwe bladwijzer tussen. Als ik klaar ben weet ik perfect in hoeveel beurten ik mijn boek heb uitgelezen. De bladwijzerverzameling gaat in een boekje apart, en hoewel dat compleet zinloos en dwaas is, ik herbeleef de tijd door de blaadjes, papiertje en rekeningen, treinticketten en tramkaartjes die ik in boeken bij mekaar verzamel.
(Mijn nicht, van wie ik bijna alle boeken leen en lees, stopt ook bladwijzers in haar boeken. Soms kan ik dan zien waar ze is gestopt, en heel vaak snap ik dat je stopt waar zij stopt. Soms vind ik geen bladwijzer als ik lees en dan snap ik ook waarom.)

Als ik een boek uitheb moet er minstens een nacht overgaan voor ik aan een nieuw begin.

Ik stop het liefst op pagina’s die eindigen op 8. Of op 4 als 8 nog te ver weg is.

Ik treur altijd een beetje als ik een fijn boek uit heb, een beetje zoals de treurnis die ik heb als ik mijn regels moet krijgen. De gedachte die dan het vaakst door mijn kop gaat is dat het niet beter of mooier kan. Echt vaak gebeurt het niet.

Ik leerde deze week een meisje kennen dat na één avond al zo diep in mijn hart zit dat de hele wereld mag rologen en dat ik het toch niet storend vind. Moest ik een schrijver zijn, ik schrijf een trilogie over haar. Ze kwam net op tijd, op het moment dat ik het nodig had om het leven te zien gelijk het ook elders is: onvervalst maar boy zo heftig. Ik kan niet alleen maar omringd zijn door mensen die rustig zijn en alles voor mekaar hebben, ik heb ook ander leven rond mij nodig, met vuistslagen en open harten. Hartjes voor mijn nieuwe vriendin. Ontzettend veel hartjes voor de mokerslagen die zij aan het leven geeft.
Het maakt mij wakker en gulzig en doet mij op een andere manier naar de wereld kijken. Het doet mij beseffen dat mijn kindertjes nog veel moeten zien en proeven en lezen en horen en altijd opnieuw met veel honger en liefde naar de wereld moeten kijken, met respect voor mensen op de wereld, ook voor de mensen die met een potje in hun hand de deur van het station voor me openhouden als ik in Brussel ben.

Oh wat is het leven toch soms zo schoon.
Als ik dat allemaal weer eens ten volle besef.

Bonita Avenue – Peter Buwalda – ISBN 978 90 234 5729 9
café Au Laboureur – rue de Flandre 108, 1000 Brussel

4 Responses to “Boekenneurose en bedenkingen”

  1. Claire Says:

    Ik kan niet stoppen met lezen midden in een hoofdstuk. Ik hou dus niet zo van boeken zonder indeling, van die eindeloos doorlopende boeken, want dan moet ik die in één ruk uitlezen en dat gaat natuurlijk niet!
    Benieuwd naar hoe die nieuwe vriendin van je is, dat ze zo’n felle indruk op je heeft nagelaten.

  2. liese Says:

    Ik stop pas met lezen als mijn ogen dichtvallen. Eén keer is dat gebeurd zonder dat ik mijn boek nog kon wegleggen. Enkele uren later werd ik wakker met het boek nog in mijn handen en het licht nog aan.

  3. Marie Says:

    zalig, Liese, ik vind dikwijls zo’n dochtertje als ik haar toestop.
    Claire: oh ik zal eens bloggen over mijn nieuwe vriendin, oh oh oh.

  4. Chrissie Says:

    Heerlijk! Het zijn bij mij altijd van die periodes… Dan ben ik niet aanspreekbaar.
    En dan lees ik weer een maand niks en ben ik weer bereikbaar voor de buitenwereld.

Leave a Reply