Moederhart

June 11th, 2015

Ze is keihard zwaar gevallen met haar fiets, enkele weken geleden.
Ze wou tonen hoe hard ze kon crossen en ze koerste me zwierig voorbij.

In de draai ging het mis, klets de grond in, bloed overal en een krijsend kind.
Niks ernstigs, maar ze is altijd volledig buiten zichzelf als ze pijn heeft.
En wij hebben het dan altijd geweten. Terwijl de kleinste wat spuug op haar bloed wrijft, drie keer slikt en eens diep ademt, krijst Clarisse de wereld bij elkaar.

Ze wordt het best gesust met ruggewrijf. In enkele minuten is ze dan bedaard en ze draait haar lijfje naar me toen, hunkerend naar nog een beetje. Woorden maken haar tureluur dan, zeker als ik zeg dat het dan echt wel genoeg is geweest. Zonder woorden lukt het beter.

Vandaag gaan ze naar Planckendael, met de klas.

'Mag ik alstublieft zo'n ovenbroodje van de bakker, mama?' vroeg ze gisteren beleefd, want ovenbroodjes met kaas, wortel sla zonder tomaat en een klein beetje mayonaise zijn traditie als er iets ergs fijns met de klas op het programma staat.

Haar rugzakje gevuld met een grote fles water, een thermozakje en een flessenkoeler, zonnecrème en een pet met een flapje achteraan. Tegen een verbrande nek.

Deze ochtend fietste ze voor het eerst opnieuw en ze was een beetje opgewonden zenuwachtig. Misschien voor het fietsen, of misschien voor de centjes die ze in een oude portemonnee meekreeg, waarmee ze gegarandeerd een ijsje uit haar mond zal sparen om een knuffeltje in de shop te kunnen betalen. Misschien voor de dieren die ze zou zien of de lange busrit, zich afvragend wie haar busvriendinnetje zou zijn. Ze herhaalde nog een keer duidelijk de tijdstippen die zouden aangeven wanneer ze zich moest inwrijven, voor en na het middageten en misschien ook al een keer op de bus op weg.

Ik stond aan de poort toen ze vertrok en ze zwaaide met een schuchter handje nog een keer mijn richting uit.

Niks bijzonders, zou je denken, banale dagen in het ouderschap, maar om de een of andere reden ontplofte mijn hart duizend keer toen ik haar de bus op zag gaan. Zo hard ontploffen van iemand zo graag zien dat ik vlug wegwandelde en mezelf een beetje uitlachte, sissie die ik ben.

Maar wat verlang ik tot ze thuiskomt.

Sissie, ik zei het al.

IMG_20150523_163141

8 Responses to “Moederhart”

  1. Jan Says:

    Zie ze staan, de eigenzinnigheid binnenin. Niets te zien.

  2. Anouk Says:

    verlang al om haar terug te zien! Superzus!!!! Ik word stukmaak wel wat gehecht aan haar 🙂 wie had dat ooit gedacht

  3. Anouk Says:

    Stiekem *

  4. Katrien Morez Says:

    die foto, ‘t is helegans gie, Marie 🙂

  5. Bea Says:

    Ontroering…

  6. Isolde Says:

    Amai, die ogen! Wat zit er daar allemaal achter?

  7. Kroezelmama Says:

    Prachtig mooi geschreven. En ik kan me daar zo perfect in vinden. Ik heb ook zo’n dochter die mijn hart doet ontploffen…

  8. kathleen Says:

    Tranen in mijn ogen van herkenning 🙂 zalig beschreven..

Leave a Reply