Fort

April 11th, 2015

Mijn huis is mijn burcht.

Al weken breng ik meer tijd door in huis dan anders.

Het is een oude liefde, die tussen dingen, mijn huis en mezelf. Oude foto’s, boeken, de lamp van mijn grootmoedertje, de foto van mijn metje en mezelf toen ik een half jaar was. Navelstrengstukjes van de kindjes op sterk water. Echo’s van mijn baby’s en de broek van mijn lief van toen we elkaar net kenden. Veel slapen en een klein beetje proberen te koken. Papier, kranten en ook een beetje veel pijn en last. Ach, een mens sterft niet van wat pijn en wat moeheid maar toch. Maar toch.

Ik deelde zonet mijn huis meer dan 2 dagen met alleen mijn jongste puppie. Ze dribbelde als een soort kattejong achter me aan, zelfs toen ik op het toilet zat.

In mijn hoofd zou ik mijn burcht even willen sluiten, ‘gesloten voor veel publiek’.

Dit oude huis met veel werk en veel mankementen is een plek waar alles meestal goed is.
Een fort van niet te uitgesproken meningen, met werkelijke, oprechte verdraagzaamheid voor elkaar en veel liefde die hier achter het papier en onder de kussens zit verborgen.
Een cadeautje tegen de buitenwereld, waar mensen vaak zoveel weten en vinden dat ik er soms erg moe van word.

‘Ik leef graag bij jou, mama, en ook graag in ons huis waar papa alles zelf mooi maakt voor ons’, zei ze in bed, deze morgen, toen ze haar arm uitstrekte en teken deed dat ik in het kommetje van haar arm mocht gaan liggen. Haar arm, vertelde ze later, deed ze net als papa, omdat hij er niet is, en ze hem wil nadoen.

‘Ik ben blij, en ik ook bij jou’, antwoordde ik veel later, waardoor ze al vergeten was wat ze zelf had gezegd en ik er haar even aan moest herinneren.

Wat is het een eer dat mijn huis niet alleen voor mij een fort is, ook.
Want thuiskomen en graag thuis zijn -zonder te moeten vluchten- is bij ons vijf één van de belangrijkste dingen van het leven.

5 Responses to “Fort”

  1. Anne Says:

    Schoon. En herkenbaar.

  2. gerhilde maakt Says:

    Je omschrijft de dingen zo mooi en hebt die unieke kijk ook al overgebracht op je dochter.

  3. nathalie Says:

    hey,
    herkenbaar..toen wij in ledeberg woonden, iets te lang voor het huisje klein…en nu in Gentbrugge….als ik vraag op heden waar woonden jullie het liefst tot nu toe is het altijd ledeberg..het te kleine huisje..het zoeken naar een plekje om alleen te zijn, het spelen onder de trap, het geen uitzicht hebben door het venster, …mijn kinderen vinden dit ok,…ze houden van de dicht bewoonde multi mix bewoners in de straat, ze houden van het alles gezellig bijeen huisje..ze houden van elkaar…thuiskomen is een raar gevoel..het maakt niet uit hoeveel vierkante meter…xx

  4. Martine D. Says:

    Mooi geschreven en ik dacht direct dat ons huis ook ons fort is. Je deed me weer even kijken naar ons huisje en beseffen dat we het hier heel goed hebben.
    We zijn er zo graag ,het is onze thuis, onze schuilplaats.Mag er niet aan denken ergens anders te wonen ,het zijn al 26 mooie jaren dat we hier mogen wonen -in Gentbrugge.

  5. Sarah Says:

    Ik vind uw blog ook een beetje een fort om in te schuilen. Maar wel geen met dikke muren maar juist een met veel raampjes naar de wereld. En zoals ge uw huis met uw kinderen deelt, zo deelt ge uw inzichten en gedachten en gevoelens met ons, en rusten we samen een beetje uit van het dagelijkse leven. Fijn jong, ik lees hier zo graag.

Leave a Reply