Het Dotje

March 27th, 2015

Als je mij ziet passeren dan is de kans groot dat je, op een meter op twee, nog een mensje ziet.

In mijn kielzog, steeds wat achter, maar constant in mijn stappen.

Mijn jongste dochter. De furie van het huis, de grenzenoverlopende 5jarige.

‘Ik wil bij jou zijn’, fluistert ze te pas en te onpas en vorige week vroeg ze of ze als geschenk drie dagen dagennacht bij mij mocht zijn. ‘Zonder dat we weg moeten van elkaar, mama’,voegde ze er gauw aan toe.

Ik ben het niet gewend, zo’n plakkertje, mijn oudere dochters zijn plantrekkers.

Het voelde vaak vreemd en niet altijd zo fijn, toen ze kleiner was, dat plakkerig handje, die smekende ogen, haar zin ‘ik wil mee met jou’. Ik was het niet gewend, en het verstikte mij een beetje.

Nu zijn we verslingerd aan elkaar. Ik hou niet van vreemde plekken, maar als zij bij mij is, kan ik de wereld aan. We tjoolen, wij twee, het liefst lang en ver en zonder al te veel te praten. Want ze zegt heel weinig als we samen zijn, ze loopt gewoon achter mij, en als ik wacht loopt ze even naast me, maar algauw weer achter mij. Haar plakkerig kleuterhandje is stevig aan het worden en ze manifesteert zich zelden luid, maar als ze het doet hohoho. Ze is verlegen van aard, al weet je dat pas als je haar goed kent. Ze wordt brutaal als ze niet op haar gemak is, en kan zo plots weigeren en brullend wenen dat ik er nog steeds niet aan gewend ben. Als je een grens aangeeft loopt ze er pal over, en verdorie wat zijn wij dat niet gewend. Ze is de gulste, misschien is het dat ook een beetje.

‘Als jij sterft, dan sterf ik ook,’, claimde ze luid dit weekend.

‘Van verdriet, mama’, voegde ze er spelend wenend aan toe, armpjes in de lucht en trots om haar eigen spitsvondigheid.

Ze heeft er geen gedacht van wat ze allemaal doet met mijn hart.
Wat ben ik blij dat zij er is, wat ben ik daar verschrikkelijk blij om.

7 Responses to “Het Dotje”

  1. Tess Says:

    Ooooh <3

  2. pieke Says:

    man o man, wat prachtig

  3. Els Says:

    nog maar eens zo mooi! Veel kinderen hebben geeft je het voordeel dat ze elk wat anders in je naar boven brengen, ruimte laten voor elk zijn eigenheid brengt je in een niet te evenaren evenwicht….heerlijk om bij stil te staan, naar te kijken en stilletjes trots op te zijn! xxx

  4. kroezelmama Says:

    Ik heb zo’n kroezeljongetje dat verslingerd is aan me. Soms maakt dat me bang. Wat als er ooit iets met me gebeurt.. dat moederhart van ons toch.

  5. gert Says:

    wat prachtig toch weer

  6. liese Says:

    oh! kinderen! gotta love ’em

  7. Chrissie Says:

    Lief!

Leave a Reply