Carll Cneut

March 19th, 2015

Met de klas ging ze naar de Sint-Pietersabdij.
‘In my head’ – Carll Cneut.

Ze kwam blij thuis, en ook een beetje droevig.

‘We kregen een telefoon, moesten een cijfer indrukken en hoorden toen hoe een meneer vertelde alsof hij Carll Cneut was. Het waren lange teksten en ik was nooit klaar met luisteren toen de juf zei ‘kom vooruit allee hup doe voort’. Ik snap dat eigenlijk niet goed: waarom krijg je een telefoon als je geen tijd hebt om te luisteren, en wat ben je met een tentoonstelling met halve teksten? Je zou beter geen telefoon krijgen, en gewoon kijken, ofwel tijd genoeg om het allebei te doen. Trouwens, je kunt niet langer luisteren dan iemand vertelt, over zoiets kun je niet zelf beslissen hé.’

‘Soms snap ik school echt niet, mama’.

Ik ook niet, kindje, dacht ik, en ik beloofde haar dat ze met haar vader kon gaan, voor de tweede keer, en dat ze werkelijk elk nummer uit mocht luisteren.

Het is niet vingerwijzend bedoeld, ik weet hoe het is met juffen en tijd en administratie en richtlijnen en leerplannen, maar raas je niet voorbij aan de kern van wat onderwijs is, als het zelfs op een tentoonstelling niet lukt om kinderen de tijd te geven om de genieten, te luisteren en te kijken?

Ik ging met de kleinste langs, ze luisterde mee met mij en bemerkte glunderend dat de meneer in de telefoon in ‘mijn taal’ sprak. ‘Dat is leuk zeker, als iemand in een telefoon zomaar in jouw taal vertelt over een tekenaar?’ polste ze glunderend. Toen huppelde ze tussen de polaroids, legde me uit dat je veel moet zien om goed te kunnen tekenen en dook verder de tentoonstelling in.

6 Responses to “Carll Cneut”

  1. Woolywoot Says:

    Wat een mooie wijze woorden uit de mond van jouw dochters! Oh en zo waar, dat het zo STOM is als je de tijd niet krijgt om langer stil te staan in wat jouw interesseert. De juf is er zomaar voorbij geraast, lang juist dát waar het allemaal om gaat!

  2. Himiko Says:

    Wij snappen school ook vaak niet. Onze jongste verzucht vaak dat ze altijd ophouden net als het interessant wordt en dat het toch de bedoeling moet zijn om op school nieuwe dingen te leren…. 7 jaar is ze en al vol teleurstellingen en ontgoochelingen op vlak van school. Misschien moeten we eens durven om het helemaal binnenstebuiten te keren en te kijken hoe we weer naar de kern van de zaak kunnen terugkeren want ik denk dat niemand verbonden aan scholen daar iets tegen heeft. Al moeten we dan maar meteen de hele maatschappij eens binnenstebuiten keren want oogsten we hier niet wat we zelf hielpen zaaien? Algemeen gesproken dan….

  3. Renilde Says:

    Deze expo staat ook op ons to-do-lijstje! En we zullen er uitgebreid de tijd voor nemen, beloofd!

  4. Trijn Says:

    Zonde, inderdaad. En het is nog wel zo fijn in Carll zijn hoofd!
    De kinderen van een vriendin die in Frankrijk woont, mochten vandaag niet buiten spelen op school. Omwille van de zonsverduistering, te gevaarlijk. Kwaad dat mijn vriendin was!
    Ik ben blij voor je dochter dat ze een herkansing krijgt met papa.

  5. S. Says:

    Een ervaring van ‘de andere kant’: fris en zonder lerarenopleiding ben ik in een interim op een lagere school gerold. Na een paar goede eerste weken, merk ik hoe alles langzaam moeilijker en moeilijker wordt. Ik voel me opstandig omdat er zo weinig tijd is voor het wezenlijke en om echt het verschil te maken. De realiteit is echter dat ik een programma moet afwerken en dat daar een tijd op staat. Er is zo weinig – eerlijk gezegd: geen – plaats voorzien om u als leerkracht aan te passen aan de eigenheid van leerlingen.

    Een leerling met ADHD is ongelooflijk enthousiast: druk, altijd willen antwoorden, altijd vol ideeën. Dat stoort de anderen. Dus ik zet hem op zijn plaats, probeer hem te dwingen naar me te luisteren, want we moeten verder. Helpt natuurlijk niets: hij wordt stuurs, ik voel me incompetent, want mijn andere collega’s lijken hem, zoals ze zelf zeggen, veel beter ‘af te blokken’. De heel goede leerlingen vallen uit: er is gewoon geen tijd en ook geen programma om hen aan het lezen te zetten, met hen te praten over wat hen bezighoudt. De heel zwakke leerlingen vallen uit. De anderstalige leerlingen vallen uit. De leerlingen die niet graag lezen vallen uit. De leerlingen die gepest worden, vallen uit. De leerlingen die pesten, vallen uit. De leerlingen die thuis problemen hebben, vallen uit. Af en toe wordt er eentje opgepikt, maar wie kan garanderen dat de volgende leerkracht hem zal volgen?

    En eerlijk? Er is wel degelijk een vorm van engagement. Maar er is nog meer adoratie voor het bestaande programma, er worden meteen problemen gemaakt als er wordt voorgesteld af te wijken van het programma om iets individueler te proberen, en ik stoor me met de dag meer aan de kritiekloosheid die ik in de lerarenkamer vind hangen.

    Dat gezegd zijnde: ik had nooit verwacht, als schoolmoe zijnde ex-leerling, dat ik het werk wel degelijk zinvol zou vinden. En op zichzelf ook leuk en positief. Allen zou het naar mijn aanvoelen zo ongelooflijk veel beter kunnen.

    Het allerliefste zou ik mijn eigen kind gewoon in de maatschappij mee laten draaien in plaats van het elke dag op te sluiten tussen vier muren, stapels boeken voorzien, ingaan op zoveel mogelijk nieuwsgierigheid en openheid. Alleen: ook scholen zouden dat kunnen doen én het zou niet eens zo’n radicaal andere aanpak vragen.

  6. Marie Says:

    Mooi, Sarah, echt mooi. Wonderlijke toevoeging, en niet eens van de andere kant. Merci xx

Leave a Reply