De stress #boostyourpositivity

February 26th, 2015

In mijn hoofd zijn er meerdere sporen.

Het alledagelijks spoor, dat zich bezighoudt met plannen, uniform strijken en boodschappenlijstjes vullen. Het spoor dat in overdrive gaat op zaterdag, en op zondag soms al eens ontspoort. Of dat goed is, dat laat ik in het midden.

Het kindertjesspoor. Een alsmaar breder wordend spoor, dat constant dendert aan honderdperuur, af en toe eens topsnelheden haalt, met een trein waarin het meestal fijn is te vertoeven.

Het werkspoor. Het spoor met het duidelijke begin en einde, dat bij momenten dicht de andere sporen raakt.

Het vriendenspoor. Het spoor dat zeurt dat ik te weinig buitenkom in de winter en dat zegt dat ik dringend vanalles moet doen met mensen. Mensen die al lang eens aan onze tafel moeten komen zitten, of zondagen die we samen moeten plannen.

Mijn zorgenspoor. Oh wat zou ik het een spoorbreuk wensen. Verdorie zeg, ware het niet dat het gedachten zijn uit mijn eigen kop, ik zou denken dat het onmogelijk is dat eens mens zich zorgen kan maken om al die dingen die door mijn hoofd malen. Joengne.

Het liefspoor. In zwaar metaal, diep in de grond. Meestal met een constante snelheid, zo’n trein waar je in een fluwelen zetel zakt en voor je het weet ergens in Rusland belandt. Het nodigste spoor, ook. Zo’n spoor waar ik mij aan oplaadt, zoals het nachtlampje van mijn kleine dochter.

Mijn eigen spoor. Vrij simpel, feitelijk. Het bestaat uit een zetel, een boek, een bed, wat gedachten en een beetje eten. Het is meestal niet echt een spoor te noemen en ik moet het soms eens zoeken, als het weer wat overwoekerd raakt, of ik de weg ernaartoe weer al eens kwijt ben. Moeilijk te vinden, content eens ik er ben.

Ik wou dat ze soms eens wat meer samenliepen, mijn sporen. Wat meer dezelfde richting uit, aan een aangename snelheid, zonder wedstrijdgehalte en rush.
Ik wou dat het zorgenspoor wat minder van zich liet horen, en dat de fijnere de voorgrond wat vaker haalden. Elke geforceerde poging om ze op één lijn te krijgen mislukt. Elk plan om wat minder sporig te zijn als mens mislukt. Elk boek dat ik hierover las helpt geen zier en eigenlijk was er nog nooit iemand die mij de gouden tip kon geven.

Dus ik probeer ermee te leven. Met mijn meersporig hoofd en de gedachten die nooit stil staan.
Ik leef met iemand die bitter weinig verschillende sporen beleeft op hetzelfde moment, en we staan soms zo naar elkaar te kijken, over hoe verschillend we zijn. Soms wou ik dat ik zijn kop kon kruipen, op die ene duidelijke weg. Soms wou hij waarschijnlijk dat hij de chaos van mijn hoofd kon bevatten, de onrust door de wisselsporen, de vertragingen en de knetters van al dat gedoe.

Het vreemde is dat, hoe minder pogingen ik doe om dat stressgevoel weg te krijgen, hoe gemakkelijker die sporen elkaar vinden.
Hoe minder ik van mezelf moet, hoe beter de snelheden zich aanpassen aan elkaar. Hoe beter ik slaap, hoe minder de sporenstress.

Wie weet komt het ooit allemaal goed.

5 Responses to “De stress #boostyourpositivity”

  1. gerhilde maakt Says:

    Minder van jezelf moeten lijkt me een wijze les. Ooit komt het goed!

  2. Kruimel Says:

    mooie vergelijking. Ik kan me er wel in vinden. En ik begrijp jouw chaoshoofd beter dan een hoofd met weinig en rechtlijnige sporen

  3. Ellen Says:

    Oh, wat mooi om het op die manier te bekijken. Deze kijk helpt misschien niet meteen om de sporen met één wissel samen te krijgen, maar het geeft wel een soort overzicht op het hele net 😉

  4. Ineken Says:

    Zo herkenbaar, en zo schoon geschreven/vergeleken.

  5. Pimpernel Says:

    Psychiatrie is misschien een oplossing?

Leave a Reply