Er zijn dingen die in mijn hoofd blijven hangen, maar die nooit de werkelijkheid halen.

Een proper huis. Met gekuiste vloeren, lege wasmanden en een nette keuken. Opgemaakte bedden en een propere gang.
Af en toe gebeurt dat eens, vooral als ik een ziek kind heb dat in de zetel ligt. Maar ze zijn niet veel ziek, dus het gebeurt niet vaak.

Ik kan daarmee leven. Wie daar commentaar op heeft, moet maar zijn ogen dichtdoen en koffie ga ik toch maken, of mijn huis nu proper is of niet.
En meer dan een proper huis hou ik van mijn kinders die mogen spelen. De ene dag met veel te veel karton in onze kleine woonruimte, de andere dag met dekens en lakens en poppen. Liever dan met dweils te zeulen sta ik te koken of zit ik in de zetel voor te lezen. Echt veel liever.

Toch heb ik een strakke organisatie wat het weekroulement aangaat. Een moordend venijnig systeem, dat me compleet in mijn blootje zet als ik het niet volg, maar voor de rest werkelijk heel erg efficiënt is.

Een agenda.

Ik vul die aan op vrijdag of op zaterdagvoormiddag, en plan de week vooruit. Eerst de dingen die moeten gebeuren en dan het eten dat daarbij past.
Als er oudercontact is om 18uur, dan haal ik spaghetti uit de diepvries en iedereen is content. Als maandag en dinsdag zware dagen worden zorg ik op zondag dat er eten is voorzien. Als donderdag een avond zonder Jan is eten we restjes, of maak in woensdag in de gauwte macaroni. Weekendjes Ieper worden met vlaggetjes omcirkeld, want dan moeten we niet koken. Avondjes AB met mijn lief en met Ilse worden versierd met hartjes op de kalender, omdat mijn lieve vriendin de hele opvang van de kindertjes deed van ‘s avonds tot ‘s morgens zonder dat ik moest denken hoe het zou zijn. En ik moest ook niet koken, want we aten in Brussel.
Soms laat ik hen mee kiezen, de huisgenoten, en mogen ze zelf iets op de menu zetten. Het weekend kook ik uitgebreider, en ik noteer dat allemaal netjes in mijn agenda. Als ik zondag lasagne wil voor het bezoek, dan maak ik op zaterdag al de groentjes en de saus klaar. Zo tussendoor, gelijk een echte keukenprinses. Dan kan ik op zondag mee aan tafel met ons volk.

De boodschappen.

Altijd in het weekend, steeds vooruit voor een ganse week. Zo zonder schoolkoeken, fruit of yoghurt vallen in het midden van de week, ik kan daar niet meer zo goed tegen.

De brooddozen.
‘s Avonds maken we brooddozen, vullen we de koekjes aan en leggen we fruit klaar. Zwemzakken, verkleedkleren en spelletjes doen we ook al. Niks zo klote als ‘s morgens daar nog tijd moeten in steken.

Op tijd opstaan.

Jan is de eerste. Na een half uur kom ik naar beneden geslofd. In een allerbest scenario een half uur later de kleinste, gevolgd door Clarisse, die het meest tijd nodig heeft. Véél tijd hebben wij ‘s morgens, want ik werk dichtbij huis en school en ik kan glijden met mijn uren. Maar tijd hebben in de ochtend is een van de dingen die ik leerde van mijn lief, en waarschijnlijk een van de beste dingen die een mens kunnen overkomen. ‘Drink eerst een zatje kaffie, keppe’, zegt hij en mijn dag begint daarmee dan ook altijd goed.

Ergens op de dag een beetje tijd inplannen voor uw nageslacht.

Voor mij zijn dat de dagelijkse wandelingen naar en van school. We kunnen niks anders doen dan bij elkaar zijn, en we vinden dat alle drie zo gezellig (door de jaren heen hé, ik heb ook veel gesleurd met vermoeide kleuters die een kwartier zaagden, daar zijn we door, al duurde dat een tijdje, voor sommige zaken is tijd nodig) dat we er niet meer zonder kunnen. Tijd om te babbelen met elkaar, dingen uit te leggen, te dromen, ruzie te maken en te leren die weer bij te leggen, over Harry Potter te vertellen en moeilijke dingen te duiden.
Ik denk dat, van alles wat het moederschap omhelst, de kern daar ligt voor mij.
Het is fijn als je zo iets hebt, als ouder. Waar en hoe je dat invult maakt weinig uit, maar dat zijn van die dingen die aanvankelijk weinig voorstellen, die later tot de fundamenten van relaties behoren.
(Het is niet dat het altijd altijd gezellig is hé. Ik moet ook soms mijn regels hebben, en mijn middelste kind kan zagen dat het niet schoon is terwijl de jongste als een furie achter ons kan lopen. Dat gebeurt ook, maar dat is het leven, denk ik dan, en dat denken helpt)
(Ik heb dat eigenlijk ook niet ingepland in mijn leven, het kwam vanzelf en misschien is dat nog het allerbeste)

Valentijnen.

Niet op 14 februari voor mijn part, maar zo een beetje verliefd zitten wezen naast mekaar, of tijd hebben om eens langer dan vijf minuten met elkaar te babbelen, ik hou daar van. Wij doen dat vaak op woensdag. De kindjes vroeg in bed en wij zo een keer in de rust eten. Want voor je het weet is de een gaan sporten en de ander aan het werken en lig je uitgeteld voor tv te zappen. Wat overigens ook gezellig is.

Zaaien naar de zak.

Koop een bescheiden huis en zaai naar de zak. Levenswijsheid van mijn petertje. Ik hou me daar aan, ik moet nooit meer wakker liggen van geldtekort, ik denk na voor ik iets doe met mijn geld en dat bezorgt me een gigantische zielerust. Hoe ouder ik word, hoe minder moeite ik heb met onthechting, maar ik hou van die zekerheid dat ik morgen niet mijn laatste cent moet uitgeven. Ooit was het zo, en mijn buik deed daar zoveel pijn van, dat ik het nu rustiger vind.

Al die dingen zorgen dat er ruimte is in mijn hoofd. Ruimte om gegrilde-groenten-lasagne op tafel te toveren als er bezoek komt, een mooie zak in mijn kast te hangen die vol weessokken zit, die we af en toe eens samen sorteren op regen-woensdagnamiddagen. Ruimte om mekaar graag te zien en de rush door te komen.

13 Responses to “Tips voor luie moeders #boostyourpositivity”

  1. Ellen Says:

    Heerlijk eerlijk! Alweer bedankt. Voor de geruststelling (van de eeuwig rommel in het huis) en de levenslessen (het kwartiertje, valentijnen, zaaien naar de zak…)

  2. Katrien Morez Says:

    ik noem dat ‘gezellige rommel’ ; ik kan daarmee leven, én met ‘n zatje kaffie erbij!

  3. lilith Says:

    Heerlijke post. 🙂

  4. Lore Says:

    Stuur je blog ff door naar mijn man en hoop dat hij morgenochtend zegt “drinkt eerst een zatje kaffie mie” 😀

  5. Webkim Says:

    Heerlijk!
    Kinderen herinneren zich later de fijne momenten, niet het eeuwig opgeruimde huis, dus doe vooral zo voort. <3

  6. Webkim Says:

    Oh, en ook: ik vind je niet op Bloglovin, zo jammer, want ik volg alle blogs via daar en ik vind dat jij daartussen hoort!

  7. liese Says:

    Hoe meer blogs er op die boostyourpositivity komen hoe meer ik er in de toekomst ga moeten lezen!

  8. hf Says:

    Hoe puur kan je schrijven?
    Bedankt & blijf altijd je liefde delen…ontroerend mooi, telkens weer …

  9. Wooly Says:

    Mooi en precies zoals het is. Al ben ik een veel slechtere planner, maar er hoeft van mij net zo weinig als bij jou. Kinderen moet het gegund zijn kind te mogen zijn. En moeders moet het gegund zijn om eindeloos te kunnen moederen, want voor je het weet is het voorbij!

  10. Marie Says:

    Kim: kan ik daar zelf iets aan veranderen dat je dat wel op Bloglovin kan lezen? Ik heb er geen flauw idee van :-).

  11. cica Says:

    (H)eerlijke post en zo herkenbaar.
    Ik ruik de gezelligheid , voel de warmte.

  12. Mr. T Says:

    Dat het 2 schone mensen zijn, die Jan en Marie. Zeg dat ik het gezegd heb!

  13. eva Says:

    Ik heb ook een zak met weessokken. Sommige zitten er al jaren in, het is toch niet evident om zo’n weerloos sokske te ontslaan. Ge weet nooit of de tweelingsok alsnog opduikt achter een kast, onder een kist, een beetje ouder, een beetje wijzer, met een wat minder strak elastiekske, terug uit den oorlog.

Leave a Reply