Schoonheid

February 11th, 2015

Mijn grootvader kruiste vaak zijn armen op zijn rug. Ik zag het soms, als hij aan het wandelen was, hoe hij zijn armen rustig op zijn rug kruiste en verder wandelde.

Om een of andere reden vind ik dat een van de mooiste lichamelijke houdingen die een mens kan aannemen.

Er zit iets treurigs is, maar ook vastberadenheid, wijsheid en soms een beetje een berustend gevoel. Het doet me ook denken aan hoe je lijf toont dat je aan het genieten bent, want je kruist je armen niet op je rug als het je niet afgaat in het leven. Weemoed ook een beetje, maar ook aandacht. Aandacht voor de wereld rond je, voor de mensen bij wie je leeft en voor de natuur, soms ook.

Het was in een donkere periode uit mijn leven, dat hij me brieven schreef. Lange, zelf geschreven brieven, die hij met de auto naar de post bracht, zodat ze in Gent zouden geraken, tot bij mij.
Soms had ik geen zin in brieven, ik bleitte zo al meer dan genoeg, en ik legde ze gewoon aan de kant.
Na een poosje was ik zo gewend aan die regelmaat van de brieven, dat ik er naar uitkeek. Ik had geen telefoon, alleen maar een hoofd vol storm. En nu ook een grootvader die brieven schreef.

De brieven stonden vol alledaagsheid.

Over hoe hij aardappelen had geschild voor het middageten, en over hoe schoon de prei was uit zijn hof. Over de bergen die hij kon zien van bij hem thuis, over geraniums die weldra zouden bloeien. Over de mooie wandeling die hij had voorbereid, en over het lekkere brood dat zo smaakte, ‘s avonds, met een stukje fruit erbij. De kracht van mooie woorden, of een schoon artikel dat hij gelezen had. Over hoe de dauw tekeningen maakte in zijn tuin, en hoe hij een kleine vogel had gezien op de haag. Een amaryllis die groeide om te bloeien. De lukken van mijn metje, die lekker waren.

In mijn hoofd raasde het, stormde het hevig en was er geen alledaagsheid aanwezig. Geen schoonheid, geen mooie dingen om op te letten.

Tot ik zijn brieven las, en hier en daar, af en toe moest glimlachen. Kleine pauzes in de ellende. Allemaal om kleine schone dingen die ik niet had opgemerkt. Ik trainde mezelf in het leren kijken. Hoe de handen van de buurvrouw mooie rimpels hadden, en hoe de zon binnen scheen en alles wat dragelijker maakte. Allemaal kleine beetjes mooiheid die hielpen.

Ik heb me dat eigen gemaakt, dat kijken naar mooie dingen. Het geeft mijn leven een soort lichtheid die heel verwarmend is en goed doet aan mijn hoofd. Ik probeer dat ook aan mijn kinders mee te geven, omdat dat gelijk medicamentjes zijn voor uw ziel. Het leven is zo al complex en verdraaid lastig bij momenten, schoonheid helpt.

Toen zag ik deze ochtend net voor mij mijn jongste broedje lopen naar school.
De weg van huis naar school is zo grijs en vuil en vol auto’s en nog van dat, maar dat zien zij niet.
Ze kruiste haar armen op haar rug, net als hij dat deed, en zei: ‘Wat een mooie eend, daar, ik had er bijna naast gekeken.’

15 Responses to “Schoonheid”

  1. gert Says:

    wat krijg ik toch altijd een warm gevoel bij het lezen van je blog

  2. Yoko Says:

    Man, gij kunt toch een stukske schrijven ze! Prachtig! Das voor mij een mooi momentjevwaarop mijn hoofd even stil kan staan, bedankt!

  3. Loesje Zaakjes Says:

    Wow prachtig geschreven! Ik hoop dat je die brieven nog hebt, dat zijn er om te koesteren!!

  4. Romina Says:

    “Medicamentjes voor uw ziel” <3

  5. Ellen Says:

    Ik lees je stuk, kijk naar buiten en zie in de naburige tuin de eerste knoppen aan een struik. Dank je wel. Mijn dag kan al niet meer stuk.

  6. Isolde Says:

    Dat is net wat mij overeind hielp in donkere jaren. Een vleugje muziek, een vleugje zon en een vogel hier en daar…

  7. caroline Says:

    Mijn oudste zoon doet dat ook, op goede momenten, wandelen met zijn armen op zijn rug. En dan lijkt hij als twee druppels water op zijn grootvader, mijn schoonvader, die dat ook zo mooi kan. Prachtig vind ik dat, die kleine trekken die in dat DNA zitten.

  8. Deborah Says:

    En nu doe jij hetzelfde, mensen leren kijken naar mooie dingen Dankjewel daarvoor.

  9. Ineken Says:

    On-ge-loof-lijk schoon stuk Marie.

  10. Anne Says:

    Maar Marie. Zo schoon.

  11. Kruimel Says:

    klein geluk in kleine schoonheid.
    Je doet het weer, Marie

  12. Ingrid Says:

    Je kon Simonne niet beter beschrijven. Ik herken ze helemaal.
    Wie ik nog beter herken is haar over- overgrootmoeder langs vaders zijde.
    Je kleinste broodje is een gespogen Vercruysse! Julienne Vercruysse maar dan in het kwadraat.

  13. Ingrid Says:

    Broedje… Natuurlijk

  14. Mieke Says:

    Je verhalen geven me telkens kippenvel. Merci!

  15. gerhilde maakt Says:

    Mooi! Ik hou ze bewust bij, die kleine momentjes en aandachtigheden, op mijn blog in een tweewekelijkse post: count your blessings.

Leave a Reply