Way back (#boostyourpositivity)

February 4th, 2015

Ik denk soms aan jou, zestienjarige ik, als ik in de keuken sta, en net boodschappen heb gedaan.
Ik denk aan hoe jij toen smachtte naar een eigen huisje, en een keukentje en genoeg geld om eten te kopen en het dan klaar te maken. Ik proef die honger nu nog op mijn lippen, en bij een volle kar in de winkel, of bij een tas vol groensels die ik meezeul als ik van de markt kom, denk ik aan jou. Aan hoeveel zin je daarin had, en hoe het nu zo is in het echt en hoe een mens dat soms vergeet, van die vurige verlangens van zestienjarigen.

Ik denk ook aan jou als ik mijn eigenste vijftienjarige dochter in de badkamer tegenkom, met haar stijltang en haar rologen. Hoe ik zou hebben gelachen met meisjes die stijltangen gebruiken als ze buitenkomen, zeker als ze zulk prachtig haar hadden als dat van mijn dochter. Ik zie hoe anders mijn dochter is dan toen ik zestien was, en hoe het raasde in mijn kop en hoe het bij haar bijzonder standvastig en rustig verloopt, daar vanbinnen in haar koppeke. Wel af en toe een windvlaagje, dat wel, maar peanuts in vergelijking met de hurricanes in mijn eigen kop zowat achttien jaar geleden. Ik kan je verzekeren: die stormen kunnen gaan liggen hoor, zoals ze dat bij mij deden. Er ging wat tijd over, wat gevloek, gebleit, wat goede mensen, wat lastigaards en wat verdriet. Na dat alles is het wat rustiger geworden, wees gerust, het blijft niet even lastig.

Er zijn nog altijd wat zaken die we gemeen hebben. Je honger naar duiding is groter geworden, en ik wou eigenlijk net dat die wat zou minderen door de jaren. Ik lees en ik lees en ik denk en ik denk en ik heb in Jan een compagnon gevonden die ook denkt en denkt en dat is zowat het beste dat me kon overkomen, zestienjarige ik. Zo goed als het nu is, daar had jij toen geen vermoeden van, begod.

Je had ook geen vermoeden van die modder aan verdriet die je kort nadien zou overstromen. Ik weet niet eens of ik jou zou willen waarschuwen. Verdriet van tienermoeders wordt onderschat, en laat dat nu net een kwaadheid zijn die je toen niet voelde, maar ik nu wel. Een kwaadheid die me koppiger en radicaler maakt dan ik ooit had durven denken. Ik zou je dus een dekentje willen geven, ja, om je minder alleen te laten zijn in al die rouw. Maar aan de andere kant: de flexibiliteit van de kop van een tiener is misschien wel het beste wat je nodig hebt in tijden van moederkindverdriet.

Je onwetendheid over alles wat zou komen, ik ben er bij tijden strontejaloers op.

Maar aan de andere, meest overwegende kant: de puberale strijd, de ontgoocheling en de razernij van een jonge kop: je mag ze hebben.

7 Responses to “Way back (#boostyourpositivity)”

  1. Katrien Morez Says:

    Net op ‘t moment dat ik hier “in gang ging schieten” – ik ben verre van een ochtendmens – zie ik nieuwe post op je blog; ik neem eerst nog een koffie, zeg ik tegen mezelf en begin te lezen …

  2. lilith Says:

    Mooi!

  3. trijn Says:

    kippevel kreeg ik ervan. Anderen hebben het al eerder gezegd, ik geef ze gelijk. Jij kunt toveren met woorden.

  4. Ineken Says:

    Wat mooi! Ik denk dat ik dat woordje hier al tientallen keren heb achtergelaten. 🙂

  5. Anne Says:

    Ik wil iets zeggen, maar ik weet niet wat. Wat je schrijft raakt me gewoon midscheeps. Even is weer storm in mijn hoofd. Mijn 46-jarige hoofd. Dat de laatste jaren zoveel inzichten verwierf, maar er eigenlijk niet veel mee kan.

    Ach. Dankjewel, Marie, voor je mooie woorden, steeds weer.

  6. Upje Says:

    Mijn bewondering voor jou wordt groter met de dag. Sterk geschreven. En zo mooi …

  7. Sarah Says:

    Hey Marie
    ik denk ook vaak aan mijn zestienjarige zelf.
    Die schreef zelfs ooit in een dagboek ‘vergeet nooit hoe je was als je 16 was en wat je toen belangrijk vond!’.
    Ik hoop dat ik het niet vergeten ben. Bedankt om mij er nog eens aan te herinneren. xx

Leave a Reply