Mankementjes

January 28th, 2015

Oh wat hou ik van mankementjes.

Het is een woord dat bij de meeste mensen in het schuifje ‘negatieve connotatie’ ligt, maar bij mij is het een kanjer van een woord.

Mijn lief en een van mijn dochters hebben allebei grote oren.
In de top vijf van hun lijf hou ik erg veel van hun oren.
Ze ontroeren me, en ik vind ze zo mooi.
Ze zijn stille getuigen van hoe ik over schoonheid denk, en ze bevestigen voor mij vaak dat ik perfectie het liefst aan de kant duw, op zoek naar echtheid.

‘Ik hou zoveel van papa’s oren’, zeg ik soms, en dan lachen ze een beetje, de ladies. Ze zijn wel meer gewend van mij, en nemen zulke waarheden er altijd bij. ‘Het zijn grote oren, mama, en ik heb een dikke kop.’
De kleinste is geweldig trots op haar grote hoofd, trots op de volwassen fietshelm die ze draagt, omdat haar hoofd te groot is voor een kinderhelm. Complexen zijn haar vreemd als het over dat reuzenhoofd van haar gaat. Je merkt het niet echt op, tot je voor haar een helm zoekt, of die keer dat de gynaecoloog mij nachtmerries bezorgde, voor de bevalling, toen hij haar hoofdomtrek meedeelde. Ze draagt het met trots, haar percentiel honderd.

‘Mijn oren zijn ook groot’, zei de middelste dochter verwonderd, toen ze enkele weken geleden voor de spiegel stond.

Ik vertelde haar over Sesostris III, de farao met zijn tentoonstelling in het Palais des Beaux Arts in Rijsel, die werd afgebeeld met reusachtige oren, als teken van grote wijsheid. Ze luisterde met haar mondje open, en keek verliefd naar haar spiegelbeeld toen ze besefte dat grote oren wijsheid in pacht hebben. Wijsheid omdat ze goed kunnen luisteren en luisteren is altijd wijzer dan spreken. Vrije interpretatie van mij, maar kom.

Haar kapper denkt daar anders over. Toen we haar haar kort lieten knippen (omdat ze dat zelf wou), verborg hij stilzwijgend haar oortjes, zodat het niet te ‘kort’ zou zijn. Toen we het lieten bijknippen, werd er vooral aan haar froufrou geknipt, maar haar oren bleven gevoelig verborgen. Een uiterst goede, attente kapper, trouwens, die waarschijnlijk ongelooflijk scoort bij moeders die minder van uitgesproken oren houden.

Mijn grootste dochter is een knapperd van jewelste. Ik kan zwijmelen als ik zie hoe ze haar geweldig haar kamt en dat zo nonchalant over haar schouders zwiert. Ik kir vanbinnen een beetje, om de manier waarop zij in haar hoofd tegengas geeft aan de perfectie waar ze als tiener mee wordt geconfronteerd. Als ik naar haar handen kijk, die sterk en zeker zijn, en die pijnlijk hard lijken op de handen van haar vader, dan zwijmel ik nog een beetje voort. Ze bieden me troost in koude dagen, haar werkershanden, die soms vanop een ander komen.

Volgende keer knippen we het haar van de middelste kort, ook aan haar oren. Omdat zij dat mooier vind, en ik trots ben op haar oren.
Omdat het leven gemakkelijker zou zijn voor veel mensen, als mankementjes wat meer een plaats konden krijgen in die harde wereld van ons.

7 Responses to “Mankementjes”

  1. Katrien Morez Says:

    Mijn kapster zei ooit – nota bene toen ik ‘n jaar of 12 was – dat ik ‘n groot voorhoofd heb … Ik kan er nu wel om lachen maar blijkbaar nog niet vergeten 😉
    Ondertussen trouwens mijn ex-kapster, weliswaar door verhuis 🙂

  2. ruimtevisser Says:

    Ik heb dat met de tanden van mijn kinderen. De oudste heeft lang geduimd en dus een overbeet. De tweede heeft een spleetje tussen haar twee bovenste voortanden. ik vind dat schoon. Bij de orthodonte heb ik dan ook duidelijk gevraagd, of die beugel was omwille van esthetische of medische redenen… Die omwille van het uitzicht heb ik geweigerd. Niet elk gebit moet perfect zijn, vind ik.

  3. Marie Says:

    Oh, Ruimtevisser: ik heb hetzelfde met het gebit van onze oudste! Ik vind dat dat zo erg bij haar past, en de tandarts zegt: ‘Goh, als je het wat rechter en wat perfecter wenst’, maar ik vind dat zo mooi. Het is niet perfect, maar het hindert in geen enkel opzicht, buiten in dat van de tandpastasmiles die ze ziet als puber, en al haar vriendinnen die vaak onnodig en obsessief beugelen. (Waarmee ik niet wil zeggen dat elke beugel overbodig is)

  4. Ineken Says:

    Vanuit deze redenering blijf ik koppig kleedjes en rokjes dragen, met mijn veel te smalle benen. 🙂 Ook al zei mijn tante ooit toen ik een jaar of 13 was dat dat geen goed idee was. Leve mankementen, en hoera voor Marie die het altijd zo schoon weet te beschrijven.

  5. Ellen Says:

    Ik ben heel vaak ontroerd door de moedervlekjes bij de mijnen, ook al staan ze op ‘verkeerd zichtbare’ plekken. Voor mij zijn ze als een uniek sterrenspel op hun prachtige lijven…

  6. caroline Says:

    elke keer, elke keer schrijf jij wat ik onbewust al 100 keren dacht.
    dank je Marie, voor je mooie woorden!

  7. Dorien Says:

    Ik heb ook zulke werkershanden. Mannenhanden! Groter dan die van mijn man. Maar ze komen van mijn mama en mijn marraine. Ik houd er veel van.

Leave a Reply