The Glücks en de Ladies

January 28th, 2015

We stonden in een klein zaaltje op Meulestee, zaterdagavond.

We babbelden en dronken pintjes en wachtten tot het optreden begon. Ik kreeg oordoppen van de vriend die net als mij niet tegen hels lawaai kan. Lang leve oordoppen in combinatie met hevige muziek. Lang leve zulke maten ook.

The Glücks.

‘Het is machtig, je zult het wel horen’, zei onze andere vriend – die zoveel concerten doet dat je er duizelig van zou worden.

Twee jonge mensen met passie in hun lijf. Heftig en stevig en ik moest een beetje wennen aan hoe ze mijn hart inpakten en mijn lichaam vrolijk maakten.

Kracht straalden ze uit. Kracht en passie en goesting in wat ze deden.

Ik speurde in het kleine zaaltje, op zoek naar een ouder koppel, zij misschien met een handtas, hij met een beleefd pintje in zijn hand. Trots rondkijkend en denkend: ‘Amai, ons kind, ja, dat is ons kind.’ Wat onwennig tussen al het volk, op zoek naar een stoel die niet te vinden was. Ondertussen hun dochter freakend op haar drumstel, of hun zoon aan de microfoon.

Er is niks in de wereld dat zegt dat de ouders zijn zoals ze in mijn verbeelding ontstonden, en het doet er zelfs niet eens toe.

Ik zou ontploffen van trots, peis ik, als mijn kind daar in een klein zaaltje het beste van zichzelf zou geven, wat dat beste dan ook mag zijn. Mensen die zich smijten in wat ze doen, of in hoe ze zijn, aaaahhhh.

‘s Morgens werden we wakker gemaakt door de jongste die fluisterend zei dat we met onze ogen dicht naar beneden moesten komen, gevolgd door gegiechel en gegibber en stil gecommandeer naar haar zussen. Ik keek naar haar billen en ik zag dat ze haar sneeuwlaarzen aan had, met daaronder de nieuwe kniekousen die ze net kreeg van mijn vriendin. Daarop droeg ze een kleedje en ik vermoedde dat ze al buiten naar de bakker was geweest.

Ze hadden met hun drie de tafel voor ons gedekt.

Met servietten, kaarsen, yoghurt, chocoladekoeken, pistolets, fruit, koffie, melk en nog wel honderd dingen waarmee ze de tafel hadden versierd. Ze keken afwachtend naar onze reacties en glunderden werkelijk een kwartier om zichzelf. Ze keken aandachtig toen ik koffie schonk en onze oudste zei dat ze hem wel héél straf had gemaakt.

Het was in een heel andere categorie, dat wel, maar ik ontplofte ook wel een beetje van trots toen.

4 Responses to “The Glücks en de Ladies”

  1. Vink Says:

    Ik zei gisteren aan Riet (levenmetliv) dat ze kon toveren met stof. Jij kan toveren met woorden, Marie. Zo mooi geschreven!

  2. Janina Modaal Says:

    Terecht ontploft!

  3. Isolde Says:

    Ooooooh!

  4. liese Says:

    geweldig! Oh zalig zo’n verrassing en zo’n kinderen!

Leave a Reply