Dieptes en hoogtes

December 7th, 2014

We hebben een zeer bijzondere, heel erg dichte vriend verloren woensdag. We hebben dinsdag een bloemetje van een kindje verwelkomd, van heel erg dichte vrienden.

We hebben gedanst dit weekend. Gebleit, gejankt, gevloekt, gelachen, gevrijd, gedronken en samen met onze kinderen op de grond in de living gegeten. We hebben foto’s gekeken, mails gelezen, teksten geschreven en af en toe eens gepiept naar de foto van het kleine meisje naar wie we zo uitkeken allemaal. We hebben geklonken, te weinig geslapen en teveel in elkaars armen gezegd dat het leven suckt. Ook dat het mooi is, het leven, zelfs als je verdrietig bent. We hebben getjoold, tranen gedroogd, mooie liedjes geluisterd, oh ja, veel mooie liedjes geluisterd. Ook naar het Zesde Metaal, omdat Wannes in onze taal zo schoon kan verwoorden waar het leven over gaat. We hebben samen, mijn lief en ik (en mijn fantastische buurvrouw) een tipi gemaakt voor de Sint, en de dames waren euforisch. We hebben onze dappere zwemmer gefilmd toen ze van de hoge glijbaan in de Rooigem durfde, en we hebben in ons klein keukentje, dicht bij de mensen die we graag zien, gezegd dat het goed was om bij elkaar te zijn. Mijn lief heeft gedanst op het verlies van zijn maat, en (veel en lang) geklonken op de geboorte van de dochter van zijn andere maat. Allemaal mensen die dicht bij hem kunnen zijn als hij door de hel van verdriet en gemis moet. We hebben naar Gorki geluisterd en aan de oudste dochter uitgelegd dat ook collectief verdriet bestaat, en dat dat goed is, ook als ze dat zelf niet voelt. Dat dat troostend kan werken, en dat het goed is als mensen gelijke gevoelens hebben, omdat dat verbindt.

Samen verdrieten is bijzonder. Janken als een klein kind, samen met je dochter van zeven, en daarna beginnen lachen omdat wij twee de bleitkousen van ons huis zijn. ‘Ik zal hem zo missen, mama’, prevelde ze, en ik heb verteld over verdriet, en vreugde en gemis en kwaadheid en angst en hulpeloosheid, allemaal gevoelens die door je lijf razen als je afscheid neemt. Een minuut later zat ze tekeningen te maken voor het nieuwe babytje, en kon ze niet meer wachten om haar in het echt te gaan bewonderen.

Dat is louterend, zo samen rouwen, vind ik.

Ik wou dat ik, als ik mijn zoon verloor, ook een omgeving had waar ik dat kon: zo diep gaan en rechtklauteren als ik uitgeraasd was.
Want meer dan iemand missen is afscheid nemen soms een strijd leveren met jezelf om opnieuw rechter te leren leven, met een gat in je hart en een zeurende toon in je hoofd.

12 Responses to “Dieptes en hoogtes”

  1. Muriel Says:

    Heel mooie tekst! Ook louterend om te lezen.

  2. Isolde Says:

    Oeps Marie. Ik hou het niet droog. Ik wou dat ik dat ook had toen mijn moeder stierf….Ik ben geraakt op mijn zwakste plek. xxxxx

  3. evavertelt Says:

    Geraakt… Tot heel diep in mijn tenen.
    Wat verwoord je dat mooi!
    Dikke krop in mijn keel.

  4. Els Says:

    zo mooi…tijd nemen voor de echte echte dingen des levens, er niet omheen lopen maar er middendoor gaan.. knap! veel moed, x

  5. Podencogirl Says:

    Mooi verwoord!! Mijn vader is woensdag overleden en ik heb veel aan deze woorden.

  6. huguette Says:

    Verdriet kunnen wegbleiten bij je geliefden, is het meest therapeutische wat er. De herinnering aan dat verdriet achteraf is bitterzoet maar je zou het niet willen missen.
    Vele knuffels meisje, ook aan Jan…

  7. Marie Says:

    Ik dacht aan jou, Isolde, en aan ons gesprek twee jaar geleden XX.

  8. Tess Says:

    Zoenen, heel veel zoenen.

  9. Isolde Says:

    Ik ook Marietje, ik ook. Is dat al 2 jaar geleden? Verdoemme zeg…

  10. Janina Modaal Says:

    O marie, wat zeg je dat allemaal mooi. En wat raakt het mij. Ik wens jou (en misschien stiekem ook mezelf) nog veel louterende momenten toe, waarop heel diep verdriet bijna van een andere vorm wordt en misschien zo iets draaglijker. xxx

  11. Chrissie Says:

    Net jouw blog “ontdekt”
    Wat schrijf je mooi en ontroerend. Lig ziek in bed en ga nu alles achter elkaar lezen.
    Liefs, Chrissie

  12. liese Says:

    ik kan alleen maar glimlachen, mijn woorden zijn op

Leave a Reply