Voorleesweekliefde

November 27th, 2014

Ze is net zeven.

Ze houdt wel van knuffels, maar niet van zoenen. Ze houdt minstens even veel van dieren als van mensen. Ze speelt het liefst alleen, dan kan ze een beetje nadenken over het boek dat ze de avond voordien las, en kan ze in haar hoofd een spel spelen, zonder dat ze iemand uitleg moet geven die niet luistert. Ze fronst als juf zegt dat dat gek is, alleen spelen, want ze weet toch zelf wel wat ze het liefst doet. Haar babyvet smolt weg en in de plek zijn lange smalle benen gekomen, een jeansbroek en een paar witte Nike-basketten die we van mijn vriendin kregen. ‘Er zijn kindjes die lachen omdat ik de schoenen van Marietje aandoe, maar ik ben net blij, mama. Raar voor iemand is niet altijd raar voor iemand anders hé, jij zegt dat ook, mama.’

Het kleutertje in mijn groot wijs kind is al lang compleet verdwenen en terwijl ik haar plat zou willen knuffelen, is zij van de voorzichtige aard, die weinig aanraking het fijnst vind, op een stevige hand na. Ze kust helemaal niet graag, en hoe hard ik haar zoenen ook mis, ik respecteer haar wensen zoveel mogelijk.

Maar als ik voorlees, ontdooit ze.

Ze luistert eerst van op afstand, komt dan naast me in de zetel zitten om te eindigen op mijn schoot, met haar hoofd in mijn nek en haar armen verstrengeld rond de mijne. Minutenlang zit ze bijna roerloos gelijk, op een nog stevigere omhelzing na.
Nog nooit hadden zij en ik zoveel lichamelijk contact de laatste jaren als daar in de zetel met een boek op mijn schoot terwijl ik aan het voorlezen ben.

Stel je voor dat ik dat niet zou doen, voorlezen. Dat ik geen tijd, geen zin, geen inspiratie en geen boeken zou hebben. Dat ze nooit zo harmonieus op mijn schoot zou genesteld liggen als wanneer ik een boek voorlees. Stel je voor dat ze niet op gaat in een andere wereld, die van betweterige prinsessen en vreselijke juffrouwen Bulstronk. Wat als ze niet naar adem kan happen als Mathilda glazen doet zweven en kritisch mee kan lezen als ik een woord verander omdat het te Nederlands is.

Als je een opvoeding herleidt naar de essentie, dan staat voorlezen bij mij in de toptien.

Of in de topvijf.

12 Responses to “Voorleesweekliefde”

  1. Maaike Says:

    Ik lees elke dag een verhaaltje voor aan mijn kleuter van 3,5 en dat al sinds enkele jaren. Het is een van de leukste momenten van de dag, die paar minuten voor het slapengaan: hij, ik en het verhaaltje van de dag 🙂

  2. Marleen Says:

    Zo herkenbaar en juist hoor Clarisje raar voor iemand is niet altijd raar.
    Stiekem mis ik het voorlezen wel nu ze groot zijn. 🙂

  3. nele Says:

    Oh, ja. Voorlezen is super. Dagelijks, meerdere keren.

  4. Sylvie Says:

    Zo mooi geschreven en zo herkenbaar :). Ook een 7-jarige niet-knuffelaarster in huis die gelukkig ook geniet van het voorlezen 🙂

  5. Vee Says:

    Top drie !

  6. Marloes Says:

    Onze kindjes en ik houden daar ook erg van. Toen Otje uit was, huilden ze bijna, omdat het uit was, zo hadden ze meegeleefd. We lezen nu Matilda, en hoe mooi ik dat verhaal ook vond en vind, om voor te lezen vind ik het moeilijker (ik heb een 6- en 4-jarige die meeluisteren).
    Onze favorieten: Jip en Janneke, Otje, Floddertje, Pluk van de Petteflet, Pluk redt de dieren, Beertje Colargol. Zij vonden Heks Kweetetal ook leuk, maar ik vind dat die werkelijk niet kan tippen aan de andere. Nu ben ik een beetje zoekende. Laat de tips voor mooie voorleesboeken maar komen. Ik voel dat ik hier aan het juiste adres ben!

  7. pieke Says:

    hoe moeilijk de dag ook is, bij het voorlezen vinden we elkaar weer.

    Gisteren hadden de jongste twee de hele dag strijd, die doorging bij het plekje zoeken om voorgelezen te worden. Toen het hoofdstuk uit was, lagen ze in elkaars armen en zei de middelste over de jongste ‘ik vind F toch altijd zó schattig!’

  8. kroezelmama Says:

    Helemaal mee eens! Bijna elke avond kruipen we met ons drietjes in de gemakkelijke éénzit. Ik in het midden, op elke leuning een kroezelkind warmpjes tegen me aanleunend, luisterend en vooral van commentaar voorziend bij iedere bladzijde. En sinds kort, in zijn wippertje onze kroezelbaby die nu al geen woord wil missen van wat we lezen. Heerlijk!

  9. Romina Says:

    Geen kinderen hier, wel geoefend met mijn zussen. Nu nog zit dat bij de schoonste herinneringen. En misschien ben ik wel gek, maar nu kijk ik soms nog naar objecten, uit melancholie, want Mathilda was mijn held als kind en nu eigenlijk nog altijd een beetje.

  10. gert Says:

    kan jij niet elke dag bloggen 🙂 jij schrijft zo ontzettend mooi
    mijn kleindochter van 2 is ook al een echte boekjesfan. zij is niet van het knuffelige soort, maar dan zit ze ook net niet op mijn schoot

  11. Janina Modaal Says:

    Zo mooi en lief x

  12. Sabrina Says:

    Zo mooi en dé reden om ons hier ook elke avond stipt aan de voorlees-afspraak te houden.

Leave a Reply