Freddy – Kracht III

November 22nd, 2014

Toen ik thuiskwam enkele weken geleden, kirden mijn drie dochters in de gang.

‘We hebben een dier, een duif en ze is nog jong en anders zou ze sterven.’

In de te kleine gang van ons te kleine huis stond een grote kartonnen doos, met daarin een duivejong met gele pluimen op zijn kop. Weinig dieren zijn zo lelijk als ze klein zijn, vind ik, hun buitenproportionaliteit werkt helemaal niet schattig.

Ik belde naar mijn lief, dat een beetje lachend en een beetje zuchtend zei: ‘ik kijk er deze avond wel eens naar.’
Ik belde ook naar mijn nonkel, die duivenmelker is, om te vragen wat wij begod met zo’n vogeljong moesten doen.
De buurman, wiens hersteld dak het jong herbergde, lachte en zei: ‘dat is lekker in de pot’ en toen draaide hij zich om en deed alsof het dier zijn zaak niet meer was.
De moeder van het duifje cirkelde wanhopig rond de daken en al mijn hormonen sloegen op hol, ik kon de pijn in haar hart waarlijks voelen, nu ze zomaar haar jong kwijt was.

Omdat, volgens mijn nonkel, de moeder pas terug zou keren als het rustig was, bond mijn lief de doos vast op de vensterbank, in de hoop dat de moeder haar jong zou komen voeden. We zetten water en muesli bij de duif en hoopten op het beste.

Toen werd het nat en de moeder kwam niet terug.

De duif werd binnengehaald en mocht nog even verder suffen op de nieuwe kamer waar we momenteel eindelijk bijna klaar zijn (op de vloer en het schilderwerk na). Af en toe vonden we ze naast de doos terug, en je wilt niet weten hoe de vloer eruitzag na enkele dagen. Op zaterdag trippelde ze tussen de tafel en de ladder door, blij dat Jan haar in zijn werkerskleren vervoegde, en blij dat ze muziek hoorde en niet alleen was.

Vorige week woensdag moest ik er schilderen en ik ben bang van fladderaars, dus de ladies plantten haar voor enkele uren op de vensterbank.

Even later tikte ze tegen het venster, draaide zich om en vloog weg.

Ik ga elke avond eens kijken, of ze toevallig niet nog eens langskomt, en Anouk zei ‘Oh Freddy toch’, toen ze hoorde dat hij er niet meer was. De kleintjes juichten dat hij niet was gestorven en voor Jan zullen de werkzaterdagen weer stiller zijn.

Freddy toch, Freddy Freddy Freddy.

6 Responses to “Freddy – Kracht III”

  1. Katrien Morez Says:

    héél herkenbaar, sinds mijn kindertijd tot nu nog altijd …

  2. Lena Says:

    Blij hier nog eens te horen over de duif. Ik had me al afgevraagd wat er mee gebeurd was.

  3. lilith Says:

    Mooi. Altijd weer zo mooi. 🙂

  4. cica Says:

    Het zijn echte dierenvrienden , die kinders van je.
    Ik heb het ook niet zo voor fladderaars.
    Toen in de zomer een piepklein vogeljong in de tuin zat , hebben zij dat irustig opgepakt en in een doosje gezet. Het zijn helden , die kinders van je 😊

  5. Janina Modaal Says:

    Freddy is een kleine gelukzak,
    onder jullie vleugels!

  6. Goofball Says:

    oh, die heeft het gehaald? amai, zo goed, had niet verwacht dat het zou lukken.

    grappig dat het beestje dan toch door je hoofd blijft spoken eh. Alsook de mama duif. Hopelijk gaat het goed met beide

Leave a Reply