Kracht II

October 15th, 2014

Een van onze dochters heeft een zeer zware hondenliefde in haar lijfje.

Ze houdt van élke hond, of die nu venijnig, klein, oud, lelijk, mooi, lief, vals, kwijlend of aanhankelijk is.

Van elke hond.

Honden die mij schrik aanjagen (Rottweilers die kwijlend jankend piepen als we voorbij zijn huis passeren, valse bijters die toeslaan als je het niet verwacht) verdedigt zij. ‘Je moet hen gewoon gerust laten, mama. Zij kunnen daar zelf weinig aan doen, sommige honden hebben een slechte baas of een rotkarakter, maar dat wil niet zeggen dat je die hond niet graag kunt zien.’

Wij hebben geen plaats en geen tijd voor een hond.

Ze betreurt dat, en weent af en toe een beetje, ‘omdat ze zo erg graag een hond wil hebben voor altijd.’

‘Als we nu eens aan de buurvrouw met de honden, van twee huizen verder, vragen of ze af en toe eens mee mag met haar dagelijkse wandeling, wat denk je?’ vroeg mijn slim lief een half jaar geleden.

Ik kwam haar tegen, vroeg wat ze ervan vond, en tot onze grote vreugde zei ze ja.

Sindsdien belt ze regelmatig aan, met haar twee kleine hondjes, en in het lijstje van dingen-waar-ze-altijd-euforisch-op-reageert en zaken-die-nooit-vervelen staan deze uitstapjes met stip op één. Met veel stip. Net als bezoekjes aan haar huis, waar alles mooier, fijner en gezelliger is dan hier, want er is ook nog een grote hond, Mégane, waarover zij honderduit vertellen als ze thuiskomen. Over hoe ze een beetje jaloers is van de cavia, en hoe grappig zij dat vinden.

Ondertussen zijn de hondjes met de dametjes vertrouwd, en zijn ook Karlijn en ik aan elkaar gewend.
Heerlijke babbels aan onze tafel, onverwachte gesprekken aan de voordeur, afspraken om samen eens te gaan zwemmen.

Met sommige mensen gaat het van de eerste keer naar de fond van het leven, en tussen ons is dat elke keer zo.

Oh wat ben ik blij dat zij er is.

4 Responses to “Kracht II”

  1. himiko Says:

    Jullie straat lijkt wel op het dorp dat ik hier in ons dorp zo vaak mis. Het lijkt op het dorp dat ik in de stad vond toen ik lang geleden nog in een andere hoek van Gent woonde.
    Hoe eigenaardig is het om het gemeenschapsgevoel zo sterk te zien opduiken in de grote stad en te zien wegkwijnen in een kleine gemeente als de onze…

    Soms denk ik ‘ik verhuis’. Jullie buurt staat op het lijstje…

  2. nele Says:

    ‘Zij kunnen daar zelf weinig aan doen, sommige honden hebben een slechte baas of een rotkarakter, maar dat wil niet zeggen dat je die hond niet graag kunt zien.’

    wat een wijze dochter heb je toch

  3. tamara Says:

    wij hebben ook zo’n dochter. Al van in de kleuterklas droomt ze van een hond.
    Na jaren wandelen met alle honden uit de straat en uit het asiel, uitstapjes naar het asiel, de zondagmorgen hondehokken poetsen in het asiel (8u de zondagmorgenvroeg..) hebben we nu eindelijk die langgedroomde hond. En onze Ella is blij, blij blij…. en het moet gezegd, er is werk aan, maar het lukt met onze bordercolliepuppie met de mooie naam Doué!

  4. Tess Says:

    Moh, dat onwaarschijnlijk sympathieke kantje hebben die dochters toch zeker van jou meegekregen. Mijn hart wordt warm door al jullie verhalen.

Leave a Reply