de Factoren

October 4th, 2014

Mensen worden ziek.

Soms erg, soms banaal, soms van voorbijgaande aard en soms voor altijd.

Ik ben zelf een beetje ziek aan mijn buik en het is chronisch, maar het is onder controle, godzijdank na al dat gesukkel.
Toen ik op de tafel bij de specialist lag, en hij zo een beetje tokkelde op mijn buik, had hij het over factoren.

‘Factoren?’, vroeg ik, half in zwijm want het deed nog steeds een beetje pijn, dat tokkelen, en bovendien heb ik een schone specialist. Een mens mag chance hebben als hij ziek is vind ik. Het feit dat hij, bij mijn darmonderzoek en passant de naam van de neef van mijn moeder vermeldde als vriend, was minder. Een mens ligt niet voor zijn plezier met zijn gat omhoog bij de vriend van iemand uit de familie. Maar ook die schaamte overwint een mens.

‘Ja, factoren’, zei hij met zijn rustige, aardige stem, die mij altijd geruststelt als ik wat paniekerig ben.
‘Factoren die je niet kunt kiezen, en factoren waar je wel de baas over bent. Jouw kinderen zijn er, en die kun je niet kiezen. Net zoals je huis, de verbouwingen en andere zaken waar een mens moeilijk onderuit kan. Werk, vrije tijd en uw sociaal leven, daar ben je wel de baas over.’

Het was een beetje kort door de bocht, hé, dat je over werk de baas bent, maar ik snapte wat hij bedoelde. Het gaat minder over keuzes dan over prioriteiten, dacht ik. Mensen bij wie ik het liefste ben.

Mijn vrije tijd, daar ben ik de meeste baas over.
Dacht ik een jaar geleden echt wel.
Tot ik op een avond doodmoe op bed viel en zei dat ik geen zin meer had om weg te gaan, verplichte nummertjes te spelen en afspraken te maken voor de goede vrede.

‘Je kunt niet alles willen’, zei mijn lief, die alles altijd veel meer onder controle heeft dan ikzelf, en hij viel sebiet in slaap. Ik niet, ik lag wakker en alhoewel ik geen serieuze piekeraar ben denk ik, piekerde ik de ganse nacht.

Ik denk dat ik sindsdien wél een beetje de baas ben over mijn vrije tijd, of toch, mijn vrije tijd geeft mij althans die indruk.
Vrije weekends, lang ontbijten en kranten lezen, avonden vol rust en tielijk in bed. Geen of toch weinig feestjes en meer dan eens zeggen ‘ik heb geen zin, ik ga niet mee’.

Ik kreeg er fenomenaal veel tijd, rust en anders voor terug. Gaan zwemmen, veel lezen en vooral: heel erg veel niks doen. Tijd om alles op het gemak te doen en ow hell, ‘s morgens tijd om eerst op mijn gemak wakker te worden voor mijn kroost naar beneden komt. Mijn onrustig trippelend hoofd, dat weinig rust kent, houdt het meest van mij als ik zo leef. Het doet zijn hoed af voor mij, zegt het, en ik hou ervan als mijn hoofd zulke dingen tegen mij zegt.

Ik denk daar vaak aan, aan de wijsheden van mijn integere professor, die naast dokter ook vader is. Hij neemt zijn telefoon dan op als ik aan zijn bureau zit, lacht met de vragen van zijn dochter en zegt ‘dat was mijn dochter die mij dringend nodig had’ en dan lacht hij zoals alleen een vader kan lachen als zijn dochter belt.

Jij hebt factoren, denk ik dan, jij ook.

10 Responses to “de Factoren”

  1. nobutterfly Says:

    Ik heb ook factoren en hoe moeilijk het soms ook is, ik klap mijn pc dicht en ik ga naar huis. Ik negeer mijn werktelefoon en ik nestel me in de zetel. Met mijn breiwerk als het even kan. Daar krijg ik een beter gevoel van dan alweer te moeten sms’en dat ik mijn trein gemist heb en toch graag met hem had samen gegeten.

  2. Sarah Says:

    Oh, Marie! <3
    (en schrijf nu toch eens dat boek. jij schrijft zo mooi. ik blijf het herhalen tot je het schrijft)

  3. Lisa Says:

    Ewel ik zal eens meer proberen om zo die baas te zijn van mijn vrije tijd en vooral zal ik proberen om nog meer te genieten van niets te doen want ook mijn hoofd kent weinig rust… af en toe kom ik mezelf tegen in een moment van echt intense rust en zo komen mijn lichaam en mijn koppie mekaar tegen en beiden willen ze dit gewoon veel meer 🙂

  4. Goofball Says:

    ja dat is zo…en waarom willen we altijd persé alles doen? Niets doen is ook zo belangrijk

  5. Hilde De Ceuster Says:

    Ik sluit me honderd, neen tweehonderd procent aan bij de reactie van Sarah… graag ooit een boek, beste Marie.

  6. Marie Says:

    Dat is lief hoor van dat boek, maar dan ben ik hier niet meer, moet ik luisteren naar andere mensen en moet ik rekening houden met commerce. Dan moeten er boeken gemaakt worden (die ik zelf niet vaak koop omdat ik naar de bibliotheek ga en waarvan ik me zou afvragen waarom mensen begod een boek van mij zouden kopen) en dat zou ik allemaal een beetje zonde vinden. Los van het feit dat ik constant mezelf in vraag zou stellen en keihard zou twijfelen aan waarom ik dat doe. En ik heb bovendien geen tijd en ik ben lui. Ik praatte eens met een mevrouw van een uitgeverij en ik was geflatteerd en al, en toen het een beetje concreter werd dacht ik dat dat echt niet is wat ik echt wil doen. Tenzij er mij iemand tonnen tijd en een oud klein kamertje met een bureautje kan geven, en ondertussen mijn lief en mijn kindertjes bezighoudt. Maar ik vind het keilief van jullie en ik loop de ganse dag te glimlachen nu.

  7. Hilde Says:

    Het is niet omdat alles kan dat ook alles moet…:-)

  8. Kruimel Says:

    Wat een wijsheid, weer. Dat is waarom ik hier kom. Blijf ze voorzichtig uitstallen hier, elke dag nestelen ze zich een beetje dieper in mijn hoofd en hart.

  9. Els Says:

    bewust worden dat je factoren hebt die je in de hand hebt en aanvaarden dat er factoren zijn die zijn wat ze zijn…grote wijsheid, Marie! het doet goed je weer te lezen! x

  10. Tess Says:

    Ik doe dat ook niet meer, ik heb ook een keuze gemaakt. Het meeste van de tijd dat ik weg ben, kijk ik gewoon uit naar het terug naar huis gaan. Het is dan ook zonde van tijd en geld, vind ik.

    Wat een vatje wijsheid ben jij. Het liefste vatje wijsheid dat ik ken.

Leave a Reply