De Kiem

October 2nd, 2014

Er is niks dat ze boeiender vinden dan praten over de wereld.

Een beetje over bergen, water, honger, oorlog, Afrikaanse pracht en luchtvervuiling. Alles door elkaar, niet te dreigend en vooral zorgen dat het boeiend blijft. Fietsend of stappend analyseren ze de wereld. Vanavond zuchtte Clarisse, toen we de sliert automobilisten zagen in de verte: ‘fietsen dat is vrijheid’.

Nadenken over hoe het anders kan vinden ze het fijnst.

Ze denken hardop na over hoe we minder plastiek in onze vuilnisbak krijgen en waarom we beter groenten kopen op de markt dan in de supermarkt. Hoe we in de restwarmte van de oven onze puree nog lekker kunnen opwarmen. Samen met mij kijken ze naar filmpjes op Mij pak je niet in en hun verwondering bij al dat slims is wonderbaarlijk. Met hun vingertjes in de lucht hertekenen ze de stad, duwen ze auto’s weg en leggen lange lange parken aan, dwars doorheen Gent. Ze bedenken slimme manieren op een zwembad proper te houden en sakkeren op papier en plastiek op straat, dat ze dapper zelf in vuilnisbakken duwen. Ze organiseren dokterspraktijken dicht bij de bibliotheek, zodat je een boekje kunt lezen terwijl je wacht. De kleinste verzint een koffiekan op het bureau van de dokter, en een vaas voor alle bloemen die artsen verdienen. Ze stelt haar grote zus aan als bakker en als kok, dicht bij de kerk, de school en het rusthuis, zodat iedereen op tijd lekker eten krijgt. In hun hoofdjes picknicken ze elke middag op het Sint-Pietersplein en ze vragen zich verwonderd af waarom juf geen les kan geven op de bus, terwijl ze ergens gezellig naartoe gaan. De speelplaats verbouwen ze in het weekend tot gigantische tuin (zoveel lege plaats, élk weekend, mama) en van hun turnzaal maken ze een gratis cinema voor alle kinderen die van filmen houden. Ze kiezen Ronja Roversdochter als première en toveren popcorn uit hun mouw, recht vanop het maïsveld. Ze kamperen in het Zuidpark, laten alle asielhonden vrij en vinden dat de beiaard altijd grappige liedjes spelen moet.

Als ze dan uitgeteld liggen te ronken tussen een bende knuffels, nadat ze -weeral- ark van Noach speelden op bed, dan denk ik: ‘de kiem van verandering en het toonbeeld van hoop ligt daar’.

En dan hoop ik altijd stiekem een beetje dat het onderwijs de kracht heeft om dat verder te ondersteunen, om dat toe te juichen en om schouderklopjes te geven van jewelste.

3 Responses to “De Kiem”

  1. Vink Says:

    Oh Marie! Schoon!

  2. Sarah Says:

    Als hun stad klaar is, kom ik erin wonen!

  3. Janina Modaal Says:

    Kan ik een klein plekje reserveren in hun heldhaftig gedroomde stad?

Leave a Reply