Belofte

April 21st, 2014

Mijn schoonmama is als halfwees uit de oorlog gekomen.
Ze was vijf jaar.
Ze groeide verder op bij de broer van haar moeder, die later Peetje werd. Zijn vrouw, Metje, was haar nieuwe moeder.

‘Het is door haar dat ik nooit naar een gesticht ben gestuurd’, zei ze gisteren, toen we samen aan haar strijkplank stonden om strijkparels van de kinderen te strijken.

‘En toen zij oud werd, heb ik voor haar gezorgd. Ik zei tegen mezelf: ‘door haar ben ik nooit naar een gesticht gemoeten, ik zal er nu voor zorgen dat zij dat ook nooit zal moeten doen’.
Ze heeft voor haar gezorgd, tot Metje gestorven is thuis, met haar hand in de hand van mijn lief.

Ik nam haar woorden mee naar huis, kaderde ze in in goud en dacht: ‘hoe schoon kan het leven zijn, en hoe onvoorwaardelijk ook’.

2 Responses to “Belofte”

  1. Isolde Says:

    Mooi. Ik heb ook zulke woorden die mij bij blijven, en die mijn hele leven hebben bepaald. Als ik je nog eens zie zal ik het eens vertellen.

  2. tante Ingrid Says:

    Zoals vandaag door iemand gezegd werd : Blanche, je hebt goeie kinderen die allemaal voor je zorgen…
    Ik dacht : kinderen, wat hadden jullie zo’n goede ouders die voor jullie zorgden dag en nacht.

    Is onze “wederdienst” wel woorden waard?

Leave a Reply