Altaar I – one year ago

March 22nd, 2014

En toen hadden wij plots een altaar.

Al een jaar hing er een plank tegen de muur, boven onze tafel. Er stonden foto’s op, knutselwerkjes en prullen die we te mooi vonden voor de vuilnisbak, en wat uitstel kregen op onze plank.

Toen ging Joeri dood. Een jaar geleden ongeveer.

En na een overweldigende, droevige, intense week, keerden we na de begrafenis terug naar Gent.
Jan ging onmiddellijk terug aan het werk, en ik zat met de kindertjes in de Paasvakantie, mijn verlof was al lang gepland, en ik zat thuis.

Voor de kleintjes leek het bijna alsof er niets was gebeurd. Ze keken tv, speelden en tekenden zoals ze altijd al deden, en als ik weende zeiden ze: ‘mama toch, je moet niet wenen’. Kous af. We zetten zijn doodsprentje op ons altaar, staken een kaarsje aan en fluisterden dat we hem misten, dat we hem verdomd zouden missen voor de rest van het leven.

Het leek toen soms alsof hij er nog was. Het leek alsof hij elk moment kon bellen, ‘Marietje’ zeggen en vragen of het paste als hij eens binnensprong. Zijn laatste oproep zat nog bij mijn ontvangen oproepen en hij had de nacht van zijn dood nog iets gezegd op Facebook. Het leek zo, maar het was niet zo.

Ik wist dat. En ik stak ‘s avonds nog maar een keer het kaarsje aan.

Ik wist dat het erger ging worden, eerst een roes, dan een hel, ook nog een verscheurende massa verdriet, die mondjesmaat naar boven komt, een mens buiten proporties trekt om plots, zomaar uit het niets, naar boven te komen als een draak uit een kerker. Zachtjes ook, dat verdriet, met een krop in mijn keel, elke dag op dat plein waar we af en toe samen sigaretten hadden gerookt. Die ene keer dat ik nietsvermoedend langs zijn kot liep en mijn hand in de pas moest duwen om niet op de bel te drukken, in de hoop dat hij daar zou staan. Of die keer dat ik bij mijn ganse schoonfamilie zat, en we allemaal niks zeiden, maar allemaal hetzelfde dachten.

Het altaar is zijn plaats geworden. Even was het leeg, toen onze dochter met Allerzielen over sterven leerde, en het prentje meenam naar de klas. Het leek toen alsof hij nog verder was dan in mijn hoofd.

Het is een warme plek geworden, het altaar. Mijn overleden grootvaders staan er vaak met hun foto, net als de kleine vaasjes die ik op ons trouwfeest kreeg. Er zijn altijd bloemen, echt altijd, en nu staat er ook een kartonnen hyacinth, gemaakt door de jongste dochter, speciaal voor ‘Joetje’. Er staat een blinkerpoes, en ook een sneeuwbol uit Londen, van Simonne. Soms liggen er stenen, of een parel en er staat een geweldig sappige dikke houten Boeddha, die lacht voor zijn leven en alles relativeert.

‘Wat een wussie ben jij toch’, denk ik vaak over mezelf, maar fuck, het altaar doet zijn werk. Het heelt en het sust, het biedt comfort en een klein beetje zekerheid. En troost. Oh wat een troost.

Ik zie ze vaak opduiken, altaren allerhande. Niet altijd voor troost, wel vaak. Soms voor een hond, of een overleden opa. Voor een kind dat gemist moet worden of een lief dat er niet meer is. Soms uit adoratie, of omwille van geloof. Vaak ontstaat het toevallig, of voor wat geluk, en altijd denk ik:
‘Ah maar zeg, wat is dat toch schoon hé’. Dat een mens wat zaken bij elkaar zet, en dat fijn vindt.
Ik zou al de verhalen willen opschrijven, al die schoonheid die vervat zit in een kleine -of grote – plek in je huis, gewoon omdat jij dat goed vindt. Daarom ben ik dus op zoek naar mensen die dat willen vertellen. Dat is niet simpel, want dat is intiem en soms houden mensen dat liever voor zich. Maar misschien ook soms niet, en willen ze dat wel eens vertellen. Of ze willen geen foto, maar wel een verhaal. Of zoiets. Moest je zo iemand zijn/kennen, dan zou ik daar blij mee zijn. Aan de mensen die al mailden: merci zeg. U hoort van mij! (mailen mag nog steeds: marie.sohier@telenet.be)

De foto van mijn altaar is van de hand van mijn coole maat Michael (http://www.michaelblanckaert.be), die altijd mails krijgt van mij met een nieuw idee erin, en hup, dan springt hij binnen en hij maakt schone foto’s. Coole maten, ik.

8 Responses to “Altaar I – one year ago”

  1. Nele84 Says:

    Zo schoon. Ik kan het altaar voor Joeri een beetje zien. Ik wist niet goed wat je bedoelde en nu wel en ik heb er dus één. Het is geen echt altaar, maar een plank in mijn boekenkast. Ik zal je eens mailen :).

  2. marie Says:

    Oh merci. Ik wist het!
    (en er volgt een foto, maar ik heb daarvoor steeds de deskundige hulp van i. nodig)

  3. romina Says:

    Morgen. Morgen neem ik de tijd en mail ik u.

  4. Marc Says:

    Prachtig Marie. Ik wens je toe dat het verdriet wat zoeter gaat smaken, als de fijne herinneringen aan deze schone jongeling de overhand gaan krijgen.

  5. Sandrien Says:

    Ja, wij hebben er ook één. Ik probeer morgen een foto te nemen en door te mailen.

  6. nele Says:

    schoon stukske Marie. En schoon altaar
    dikke kus voor jou

  7. Christel Says:

    Zo mooi….en zo herkenbaar. Mijn altaartje is weg sinds de verhuis, maar de foto’s van mijn broer hebben nog een speciale plek aan de muur. De rest zit in een doos in mijn kast en regelmatig haal ik die tevoorschijn. Zelfs na 17 jaar is het gemis nog altijd enorm…..

  8. Vienna Says:

    Het is mooi, ja zeker weten… Verdriet maakt plaats voor mooie herinneringen, of net andersom… Soms doen die herinneringen je ook weer huilen, naar alles wat je mist in die persoon die je liefhebt… Soms is het gewoon niet in woorden te omschrijven, hoe pijnlijk dat gemis wel niet is… En meestal zijn het gewoon die simpele, eenvoudige dingen je mist… Want net dat maakt het zo speciaal… Iemand missen het went nooit, het doet zeer tot in het diepste van je ziel, en weegt dikwijls als duizend stenen. Tijd vervliegt, gaat voorbij als een trein, maar het missen blijft. Soms héél intens en dan weer wat minder, maar het blijft. Dat is de constante van iemand die je lief hebt met heel je hart en voor altijd met je meedraagt…

Leave a Reply