Beelden van 2013

December 28th, 2013

Het is een constante in mijn leven, plaatjes kijken.

Soms, als het tot diep in mijn hart boort, knip ik foto’s uit de krant en hang ik ze aan de muur.

Dagen later komen de vragen.

Ik wacht er soms stiekem een beetje op.

Zoals met Mandela, het ingrijpend beeld dat op de voorpagina van de Standaard stond toen hij gestorven was. Hand voor zijn hoofd, ogen op het oneindige.

Clarisse las de cijfers en daarna ook zijn naam. Ze linkte hem vervolgens aan een voetbalveld, want dat had de juf geleerd.

‘Een krijger’, brulde Simonne, die heldhaftigheid zo heerlijk vindt dat haar ganse gezicht ervan straalt.

Tijd voor wat nuance dus. Het is dansen op een dunne koord, wereldgeschiedenis aan kinderen van 3 en 6. Het is vooral zonder teveel shock, met veel aandacht voor de kern, dingen vertellen waar ze iets aan hebben.

Zoals die keer dat ik zes was en iemand mij vertelde over de atoombom: ik was niet bang, maar ik kon de impact snappen. Het was één van de helderste geschiedenislessen die ik ooit kreeg.

‘Madiba dus’, zei ze zuchtend. ‘Wat een geluk dat er mensen zoals hij bestaan. Maar hoe is het nu in Afrika van hem, is het vrede of is er oorlog?’

In één twee drie komt zij zelf tot de kern van mijn gedachten, tot waar het eigenlijk om gaat. Ja, hoe zit het nu in dat Zuid-Afrika van hem.

 

 

Wat zou het verrijkend zijn als geschiedenisonderwijs die stap kon maken. Als ik de cursus van mijn 14-jarige bekijk, en de manier waarop ze ermee omgaat, word ik altijd een beetje droevig. Droevig omdat je kinderen zoveel kennis door de strot duwt, zonder kapstokken mee te geven. Om in slaap te vallen, zijn ze, de cursussen geschiedenis en aardrijkskunde. Saai, oninteressant en vooral dodelijk vermoeiend. Elke week opnieuw. Grondlagen kennen, rivieren in China van buiten blokken.

In mijn hoofd is er een berg geschiedenis die mij moordend boeiend lijkt voor kleuters, laat staan voor pubers die alles zwart-wit zien. Perfect uitgangspunt voor discussies, redeneringen en conclusies die daar allemaal boven in onze kop ontstaan.

Ik doe het zelf thuis dan maar een beetje. Met mondjesmaat nadenken, zoiets. Weinig evidenties, veel gedachten. Een lief dat in twee zinnen rake opmerkingen geeft en de manier waarop onze kinders dat verteren. Traag maar grondig.

Ik wenste dat elke ouder tijd had om zulke zaken met zijn gebroed te bespreken.

Ik wenste dat elke ouder aan tafel kon zitten met dS Weekblad met de beelden van 2013. Een luik op de wereld, die beelden. Samen ontstaan verhalen, mijn kinderen fantaseren, slaan handjes voor hun mond en zeggen soms ‘wat hebben wij toch veel geluk, mamaatje’.

Boeiend, schrijnend, triestig, prachtig, ontroerend en lastig.

Net zoals de wereld is.

 

2 Responses to “Beelden van 2013”

  1. Katrien Says:

    “Boeiend, schrijnend, triestig, prachtig, ontroerend en lastig.

    Net zoals de wereld is.”

    Marie, jouw samenvatting in deze 2 laatste zinnen voel ik soms in één dag passeren, heftig! En gelukkig dan mijn vent en mijn 2 pubers die mij in balans houden:)
    xxx

  2. pieke Says:

    mooi

Leave a Reply